Επαναστάτες του καναπέ

Το 1977 το «Un giornata particolare» («Μια ξεχωριστή μέρα») του Έτορε Σκόλα, με απελπισμένη νοικοκυρά τη Σοφία Λόρεν και τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι σε ρόλο κρυφο-γκέι ήταν επαναστατική πράξη. Το 2007 η «Σαπουνόπερα» της Δανέζας Περνίλε Φίσερ Κρίστενσεν, με μια τριανταφεύγα μοναχική γυναίκα και έναν απελπισμένο τραβεστί είναι πράξη political correct και επανάσταση του καναπέ!

Εκ του ασφαλούς, που λέει και ο κοινός νους. Επαναστάτης του γλυκού νερού. Τι είναι διαφορετικότητα; Το τρίτο φύλο. Ποιο το πρόβλημα; Η μοναξιά. Ποιος ο εχθρός; Ο φαλλοκράτης γκόμενος από τη μια και η συντηρητική οικογένεια που δεν καταλαβαίνει τον τραβεστί από την άλλη. Δηλαδή, οι συνηθισμένοι «άλλοι». Ποιος είναι ο τόπος; Το ίδιο «σπίτι», ο ίδιος πλανήτης. Ποια είναι η λύση; Η συμφιλίωση και η συμβίωση ανάμεσα σε δύο ξένους στην ίδια πολυκατοικία. Το έχουμε δει χιλιάδες φορές σε χιλιάδες παραλλαγές. Ως τραγωδία, δράμα, κομεντί, κωμωδία. Ακόμα και σε τηλεοπτικά επεισόδια για μικρά παιδιά. Φτάνει. Αν στη δεκαετία του ΄70 και του ΄80 η Αριστερά διεκδικούσε το μονοπώλιο της προόδου και του επαναστατικού λόγου, τότε η ίδια δικτατορική αντίληψη λαμβάνει χώρα τα τελευταία χρόνια με την ομοφυλοφιλία. Όσο μονοσήμαντος, μονοδιάστατος και γραφικός ήταν ο αριστερός στο σινεμά, άλλο τόσο και η αυτοκρατορία του γκέι στη σημερινή οθόνη. Οι ρόλοι αλλάζουν, το περιεχόμενο και οι αντιλήψεις μένουν στα ίδια. Επομένως- για τον γράφοντα- συνηθισμένο,

«Σαπουνόπερα»

Μόλις χώρισε εκείνη Μόλις αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει

ο τραβεστί

Δύο ξένοι στην ίδια πολυκατοικία

ΒΑΘΜΟΙ=5

(καλοφτιαγμένο, συνηθισμένο)

προβλέψιμο και καταψυγμένο το πιάτο που σερβίρει η Δανία. Συνηθισμένο, αλλά εξαιρετικά σερβιρισμένο. Η αλήθεια να λέγεται. Με δύο όλα κι όλα δωμάτια. Με δύο όλα κι όλα πρόσωπα. Με απλές κινήσεις. Σχεδόν με το τίποτα. Κατασκευαστικά, αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά, η Περμίλε βάζει στο τσεπάκι της όλο το ελληνικό σινεμά. Αυτή και η μοναδική διαφορά. Γιατί σημασία δεν έχει τι ακριβώς λες, αλλά πώς το λες!

Με δυο λόγια: Η Σάρλοτ, μια δυναμική μεγαλοκοπέλα μεταξύ τριάντα και σαράντα, μετακομίζει στο δικό της διαμέρισμα, μακριά από τον καταπιεστικό άντρα της. Μόλις χώρισε. Η Βερόνικα, ένα εύθραυστο παλικάρι που ψαρεύει από το πεζοδρόμιο και που φλερτάρει με την αυτοκτονία, είναι ήδη εγκατεστημένη στην ίδια πολυκατοικία. Η απόπειρα αυτοκτονίας του τραβεστί και η τρυφερότητα της μοναχικής Σάρλοτ θα κτίσουν μια στέρεη γέφυρα επικοινωνίας από το Ρίο στο Αντίρριο. Τόσο μακριά και τόσο κοντά.