Το πνεύμα του τόνου

Θέατρο! Καθρέφτης κοινωνίας!

Ιούνιος! Μήνας εξετάσεων στις Δραματικές Σχολές. Ένα πλήθος τριτοετών, αγόρια και κορίτσια, θα ριχτεί στον σκληρό στίβο του θεάτρου και η έκφραση «κι όποιος αντέξει» κυριολεκτεί πραγματικά και δραματικά.

Αισιοδοξία, ανασφάλεια, φόβοι, ελπίδες, άγνοια, αλαζονεία, μετριοπάθεια, όλα ένα κουβάρι αξεδιάλυτο στις ψυχές και στα μυαλά τους.

«Και τώρα τι», αναρωτιούνται μειδιώντας, μοιράζοντας βιογραφικά, τρέχοντας στις ακροάσεις στα δεκάδες αθηναϊκά θέατρα. Το θλιβερό είναι ότι τα περισσότερα απ΄ αυτά τα παιδιά δεν τα παρακινεί το πάθος για τη θεατρική τέχνη όσο η ευκολία της τηλεόρασης, η γρήγορη προβολή και επιβολή στο «δήθεν καλλιτεχνικό γίγνεσθαι» και μέσω αυτής η μετέπειτα μετάβαση στο θέατρο. Το τηλεοπτικό «ήθος» διαμορφώνει, εκπαιδεύει δυστυχώς, γι΄ αυτό και η έλλειψη γνώσης, ιστορίας, σεβασμού των ανθρώπων του θεάτρου, γι΄ αυτό και η λέξη «ηθο-ποιός σημαίνει φως…» κρατά μόνο το δεύτερο φτωχό συνθετικό του «ποιος». Οι καιροί έχουν αλλάξει ριζικά, ίσως και τραγικά. Οι κοινωνίες, οι άνθρωποι, οι συμπεριφορές, οι σχέσεις, οι αξίες, τα πιστεύω πήραν την κατιούσα. Το θέατρο, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, για να επιβεβαιώνεται ο κανόνας, δεν θα μπορούσε να γλιτώσει, όντας πάντα ο καθρέφτης της κοινωνίας. Η αντανάκλασή της είναι οφθαλμοφανής.

Απογοήτευση, πικρία για το μέλλον μιας υψηλής, πανάρχαιας και όμως ζωντανής, σπάνιας τέχνης, συνισταμένης όλων των τεχνών; Ναι! Ανάσα αισιοδοξίας οι λαμπρές εξαιρέσεις, οι φωτεινές μονάδες ελπίδας που βαδίζουν σταθερά πάνω στα χνάρια της θεατρικής αλήθειας.