Γνώμη Καραμανλής και Σαρκοζί

Με τον αυριανό, δεύτερο γύρο των βουλευτικών εκλογών στην Γαλλία ολοκληρώνεται ο θρίαμβος του Νικολά Σαρκοζί. Ένα γαλάζιο τσουνάμι φαίνεται να καταπίνει το «εξάγωνο». Η αποχή των αποκαρδιωμένων ψηφοφόρων της Αριστεράς προσφέρει στον νέο πρόεδρο μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Κι έτσι η κυριαρχία του «μικρού» Νικολά θα είναι ανάλογη εκείνης που διέθεταν μόνον δύο- μεγάλοι- πολιτικοί στη μεταπολεμική Γαλλία: ο Ντε Γκωλ και ο Μιτεράν.

Κι είναι τόσο ισχυρό το γαλάζιο ρεύμα, ώστε ακόμη και τα λεγόμενα «ευαίσθητα προάστια», εκείνα που κάηκαν από τις εξεγέρσεις των καταραμένων, εκείνα με τα οποία ο νέος πρόεδρος επέλεξε να συγκρουστεί σκληρά (μέρος μιας στρατηγικής αφομοίωσης της ακροδεξιάς) και τα οποία είχαν ψηφίσει Σεγκολέν στις προεδρικές εκλογές, τώρα, ακόμη και αυτά, ψήφισαν Σαρκοζί.

Το τι σημαίνει αυτή η ηγεμονία μιας νέας, ισχυρής, μεταρρυθμιστικής Δεξιάς στη Γαλλία για την Ευρώπη ολόκληρη, τι επιρροή θα έχει η γαλλική ανατροπή στους ευρωπαϊκούς πολιτικούς συσχετισμούς, είναι ένα μεγάλο ερώτημα για τους μήνες και τα χρόνια που έρχονται. Ένα μικρότερο ερώτημα, προς πολιτική κατανάλωση αποκλειστικά εγχώρια και με ημερομηνία λήξης τις επόμενες εκλογές, είναι αυτό που έθεσε, με μία τηλεοπτική ατάκα του, ο πολύς κ. Αβραμόπουλος: Είναι ο Καραμανλής ο Έλληνας Σαρκοζί;

Αν ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος είχε ως πρότυπο τον στρατηγό Ντε Γκωλ και αν ο Ανδρέας είχε μια πολιτική διαδρομή ανάλογη του Φρανσουά Μιτεράν, μπορεί και ο Καραμανλής ο νεώτερος να συγκρίνει εαυτόν με τονσυνομήλικό του, άλλωστε- Γάλλο πρόεδρο και μπορεί και η καθ΄ ημάς «νέα διακυβέρνηση» να βάλει, όπως η μυλωνού της παροιμίας, τον άντρα της με τους πραματευτάδες;

Από μιαν άποψη, γιατί όχι; Γιατί να μην είναι ο Καραμανλής ο Έλληνας Σαρκοζί, αν κάποτε ο ηθοποιός Λάκης Κομνηνός ήταν ο «Έλληνας Αλέν Ντελόν», η Άννα Βίσση η «Ελληνίδα Μαντόνα», ο Νίκος Καρβέλας ο «Έλληνας Μότσαρτ» και ο Αιγύπτιος άσος

Αν ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος είχε ως πρότυπο τον στρατηγό Ντε Γκωλ και αν ο Ανδρέας είχε μια πολιτική διαδρομή ανάλογη του Φρανσουά Μιτεράν, μπορεί και ο Καραμανλής ο νεώτερος να συγκρίνει εαυτόν με τονσυνομήλικό του, άλλωστεΓάλλο πρόεδρο και μπορεί και η καθ΄ ημάς «νέα διακυβέρνηση» να βάλει, όπως η μυλωνού της παροιμίας, τον άντρα της με τους πραματευτάδες;

Σικαμπάλα του ΠΑΟΚ, ο «Ριβάλντο της Θεσσαλονίκης»;

Αλλά από μιαν άλλη άποψη, είναι χρήσιμο να επισημάνουμε τις διαφορές. Όχι στην προσωπικότητα ή τα χαρίσματα των δύο ανδρών, ούτε στην ποιότητα του πολιτικού προσωπικού των δύο χωρών. Μα, στην πολιτική πρακτική.

Διαφορά πρώτη, λοιπόν: Όσο και αν διαφωνεί κανείς ή τρομάζει με το περιεχόμενο κάποιων από τις αλλαγές που προτείνει ο Σαρκοζί, δεν μπορεί να μην του αναγνωρίσει ότι έθεσε τις προτάσεις του ανοιχτά και καθαρά, δίχως μισόλογα, στην κρίση του εκλογικού σώματος. Ανακοίνωσε εκ των προτέρων το πρόγραμμά του, ακόμη και στις δυσάρεστες όψεις του. Δεν επεδόθη στον λαϊκισμό των υποσχέσεων, ούτε έκλεισε το μάτι σε κάθε ακροατήριο, τάζοντας από κάτι σε όλους. Δικαιούται, συνεπώς, τώρα να λέει ότι έχει τη συναίνεση της Γαλλίας στην εφαρμογή των κοινωνικά οδυνηρών μεταρρυθμίσεών του. Δεν μου αρέσει, αλλά δεν μπορώ να μην του το αναγνωρίσω.

Διαφορά δεύτερη: Ο Σαρκοζί σχημάτισε μια μικρή κυβέρνηση από 15 υπουργούς, το ήμισυ των οποίων είναι γυναίκες, οι περισσότεροι (πλην 3-4) νέοι και άφθαρτοι και 4 εξ αυτών πολιτικοί του αντίπαλοι, τρεις σοσιαλιστές κι ένας κεντρώος. Η σύγκριση με το υπουργικό συμβούλιο Καραμανλή προκαλεί θλίψη…

Διαφορά τρίτη: Στην πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού του συμβουλίου, ο Σαρκοζί ανακοίνωσε ότι οι μεταρρυθμίσεις τις οποίες επαγγέλθηκε δεν θα εισαχθούν μία μία, αλλά όλες μαζί. Και δεν θα εξαπλωθούν στην πενταετία της θητείας του, αλλά θα βομβαρδιστεί η Γαλλία με αυτές μέσα στους πρώτους έξι μήνες της θητείας της νέας κυβέρνησης. Αλλιώς- είπε- η εισαγωγή τους θα είναι αδύνατη.

Εδώ, ως γνωστόν οι «μεταρρυθμίσεις» επινοήθηκαν μετεκλογικά, στα μέσα της πρώτης τετραετίας και αναβλήθηκαν για τη δεύτερη τετραετία- αν υπάρξει- όταν, δηλαδή, η όποια συναίνεση θα έχει πλήρως εξατμιστεί.

Συμπέρασμα: Όχι, ο Καραμανλής δεν είναι Σαρκοζί. Από μιαν άποψη, σε ό,τι αφορά την ποιότητα της πολιτικής μας ζωής, δυστυχώς. Από μιαν άλλη άποψη, από αυτήν του περιεχομένου πολλών από τις περίφημες μεταρρυθμίσεις, ευτυχώς…