«ΚΟΚΚΙΝΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ»

Το «ό,τι τους κατέβει» αποκτά την πλήρη του διάσταση όταν ο Νίκος Μαραντζίδης αποφασίζει να θεωρητικοποιήσει και να γενικεύσει τα πορίσματά του. Θέλοντας (Εισαγωγή, σ. 54) να δημιουργήσει «θεωρία» γύρω από τον θεσμό των πολιτικών επιτρόπων στον ΔΣΕ, δανείζεται επιχειρήματα από τον Αύγουστο Φον Κάγκενεκ, ο οποίος αναφερόμενος σε βιβλίο του για την «εκστρατεία στην Ανατολή» λέει για τους επιτρόπους του Κόκκινου Στρατού ότι “φημίζονταν για την ικανότητά τους να εμποδίζουν την υποχώρηση των στρατιωτών, εκτελώντας τους σε πολλές περιπτώσεις με συνοπτικές διαδικασίες στο μέτωπο. Η δράση τους είχε γίνει τόσο γνωστή, που η Βέρμαχτ εξέδωσε διαταγή οι πολιτικοί επίτροποι να εκτελούνται επί τόπου και να μην αντιμετωπίζονται ως αιχμάλωτοι πολέμου, όπως οι υπόλοιποι αξιωματικοί» (στοιχεία από Κageneck, «La guerre a l΄ Εst», Ρaris, 2002, p. 27-28). Δακρύζει πραγματικά κανείς αν αναλογιστεί τι ανάγκασαν την πολιτισμένη Βέρμαχτ να διαπράξει οι καταραμένοι μπολσεβίκοι. Αγανακτεί δε αν εξετάσει ποιοι είναι οι «συνομιλητές» του Μαραντζίδη μετά τον Κουρτουά και τον Γιαννακάκη. Ο Αύγουστος Φον Κάγκενεκ, ανιψιός του Φον Πάπεν, έγινε γνωστός στα 1968 όταν δημοσίευσε στα γαλλικά το ημερολόγιό του ως αξιωματικού των τεθωρακισμένων της Βέρμαχτ στο ανατολικό μέτωπο. Το βιβλίο αυτό έγινε αμέσως αγαπητό στους κύκλους της άκρας Δεξιάς καθώς δικαιολογούσε ως «απαραίτητα» τα άγρια μέτρα που αναγκάστηκε να πάρει η Βέρμαχτ στη Ρωσία για να αντιμετωπίσει τη «βαρβαρότητα των μπολσεβίκων». Καλά καταλάβατε: η «κόκκινη τρομοκρατία» ευθύνεται για τα όσα φρικτά έκαναν οι ναζί στη ρωσική τους εκστρατεία. Για να την αντιμετωπίσουν σκότωσαν όλους τους σοβιετικούς αιχμαλώτους- όχι μόνο τους «κομισσάριους»(3.000.000 περίπου) και 26.000.000 άλλους ανθρώπους.

Τα ίδια έγιναν φαίνεται και στην Ελλάδα. Βασιζόμενος (σ. 33) στη ρήση ενός Αμερικανού αναλυτή που δήλωσε κάποτε στον Ιατρίδη ότι «οι αντάρτες ήταν ανίκανοι να επικρατήσουν σε αναμέτρηση με τακτικές στρατιωτικές μονάδες, αλλά ήσαν κατάλληλοι για πόλεμο ενάντια στο λαό» (Ιατρίδης, «Εμφύλιος πόλεμος 1945-1949. Εθνικοί και διεθνείς παράγοντες», στο Ιατρίδης Τζ. (επιμ.), Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940-1950.Ένα Έθνος σε κρίση, Αθήνα, Θεμέλιο, 1984. σ. 371), ο Μαραντζίδης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο αγώνας του ΔΣΕ γινόταν ενάντια στον λαό της Ελλάδας. Άγνωστο ποιον λαό εννοεί. Ίσως να αναφέρεται σε αυτές τις 700.000 ανθρώπων που μετακίνησε ο Εθνικός Στρατός και έκλεισε μέσα σε συρματοπλέγματα στα στρατόπεδα των «συμμοριοπλήκτων» για να τους αποκόψει από τους αντάρτες του ΔΣΕ. Ίσως όμως εννοεί εκείνους που πετσόκοβαν οι κατακτητές ως συνενόχους των ανταρτών. Άγνωστο. Εξάλλου για τον Μαραντζίδη δεν υπάρχουν κοινωνικά στρώματα και τάξεις. Μόνο «καπεταναίοι» υπάρχουν που σέρνουν σαν πρόβατα τους λαούς.