Θεωρεί τους κομμουνιστές υπανθρώπους

Υπάρχει και ο δογματισμός, η προκατασκευασμένη άποψη, κοινώς το «κόλλημα»! «Η καταφυγή στην ένοπλη δράση και η συγκρότηση ενός λαϊκού και επαναστατικού στρατού, όπως ο ΕΛΑΣ και κυρίως ο ΔΣΕ», γράφει ο Μαραντζίδης, στη σελίδα 26, «υπακούουν, φυσικά, σε στρατηγικούς στόχους, που δεν είναι άλλοι από την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων και την οικοδόμηση ενός νέου κράτους και μιας νέας κοινωνίας. Αυτό, εξάλλου, είναι απόλυτα λογικό, γιατί καμία ένοπλη δράση δεν ξεπερνά τα στενά όρια της τοπικής εξέγερσης για να μετατραπεί σε μακροχρόνιο και αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, αν το διακύβευμα δεν είναι ένα νέο καθεστώς…».

Τι κι αν ποτέ και πουθενά δεν διακήρυξε το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ ή το ΚΚΕ στην διάρκεια της Κατοχής ότι δεν στοχεύει σε επανάσταση – ότι ο αγώνας ενάντια στον ναζισμό και στον ξένο κατακτητή είναι ο σκοπός του. Τι κι αν άφησε τα μεταπολεμικά πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα για λύση μετά τον πόλεμο με μόνο όρο τις δημοκρατικές διαδικασίες. Τι κι αν κανένα κόμμα κομμουνιστικό δεν έκανε επανάσταση στα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τι κι αν οι πράξεις- η Καζέρτα- η αυτοπειθάρχηση στην απελευθέρωση κλπ. κλπ.- το διαψεύδουν. Τι κι αν στην απελευθέρωση, όταν ο ΕΛΑΣ ήταν μόνος του, ουδέν πραξικόπημα έκανε. Τι κι αν ο ίδιος ο Μαραντζίδης παρακάτω (σ. 26-27) αναφέρει ότι ακόμα και στον όρκο των μαχητών του όπως και στις “καταστατικές διατάξεις” του ΔΣΕ και της ΠΔΚ υπάρχουν μόνο “παραδοσιακές αξίες” (εννοεί πατρίδα, δημοκρατία, πρόοδος…). Δεν τον ενοχλεί η αντίφαση. Προφανέστατα γι΄ αυτόν οι κομμουνιστές ψεύδονται- εξαπατούν- κρύβουν τις πονηρές τους σκέψεις, συνωμοτούν… Συμπεριφέρονται ως υπάνθρωποι, όπως δηλαδή ο ίδιος τούς θεωρεί. Αντιεπιστημονικά και αντιδεοντολογικά δογματικός και φανατικός ο Μαραντζίδης επίμονα αγνοεί όλα συλλήβδην τα δεδομένα της ιστορικής συγκυρίας και αποφαίνεται ετσιθελικά- οι κομμουνιστές νυν και αεί, δεν είναι παρά συνωμότες πραξικοπηματίες… Η ανοησία της εμπάθειας…