Η ΕΠΑΡΣΗ ΚΑΙ Η ΑΠΡΟΣΕΞΙΑ

Ο υπαγορευόμενος από τον φανατισμό παραλογισμός οδηγεί σε αξιοσημείωτα πορίσματα.

Επιθυμώντας να υποβαθμίσει τον Δημοκρατικό Στρατό ο Μαραντζίδης χρησιμοποιεί (σ. 43) το επιχείρημα ότι το 30% των μαχητών του ΔΣΕ και προς το τέλος η πλειονότητα των μαχητών του ήσαν Σλαβομακεδόνες. Με δεδομένη τη δική του διαπίστωση ότι στον ΔΣΕ στρατεύθηκαν 100.000 περίπου άτομα, το 30% μας δίνει ένας αριθμό 30.000 Σλαβομακεδόνων που πέρασαν από τις τάξεις του, αριθμός που αντιστοιχεί- σε συνθήκες μαζικής επιστράτευσης- σε πληθυσμό 300.000 τουλάχιστον ατόμων. Οι 14.000 που αναφέρει ο Κολιόπουλος για το τέλος του πολέμου- όταν οι σχέσεις του ΔΣΕ με τη Γιουγκοσλαβία ήσαν ανοικτά εχθρικές- και στους οποίους μάλλον αναφέρεται ο Μαραντζίδης αντιστοιχούν σε Σλαβομακεδόνικο πληθυσμό 140.000 ατόμων. Τελικά πόσοι ήταν οι Σλαβομακεδόνες της Δυτικής Μακεδονίας; Μήπως έχουν πληροφορηθεί τίποτα καινούργιο στον τομέα αυτό, κάποιο εθνικό μυστικό περί συντριπτικής υπεροχής του σλαβομακεδονικού στοιχείου στους παραμεθόριους αυτούς νομούς που επιμελώς απέκρυπτε έως τώρα η εθνική μας ιστοριογραφία. Ή μήπως η εμπάθεια τούς οδηγεί στο να γράφουν ό, τι τους κατέβει.

Η απλόχερη υποστήριξη που απολαμβάνει η ομάδα αυτή αποδεικνύεται στη διάρκεια κακός σύμβουλος, καθώς οδηγεί στην έπαρση και από εκεί στην απροσεξία. Ανοικτά πλέον διακηρύσσουν την ακροδεξιά σκοπιά μέσα από την οποία αντιλαμβάνονται τα πράγματα. Στα πονήματά τους, ειρωνεύονται ανοικτά το πολιτικό και επιστημονικό κριτήριο του καιρού μας.

Έχουμε αλήθεια τόσο πολύ αγγίξει τον πάτο;

Αν όχι, πώς να εξηγήσει κανείς ότι ετούτοι εδώ που διακηρύσσουν τη βούλησή τους να αντιληφθούν τα συμβάντα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τη σκοπιά των ναζί και της χρυσής νεολαίας του Χίτλερ, ανακοίνωσαν με εντυπωσιακό θράσος την πρόθεσή τους να οργανώσουν διεθνές συνέδριο στη Θεσσαλονίκη το 2008 με αντικείμενο το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα. Μα είναι δυνατό να είναι κανείς και με τους ναζί και με τους Εβραίους!!!

Ε, λοιπόν, ναι! Φαίνεται πως είναι!