«Ένα οποιοδήποτε φεγγάρι μπορούσε να μ΄ ακουμπήσει»

«ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΜΟΝΑΞΙΑ
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ/
ΑΣΠΡΟ ΣΤΟ
ΑΣΠΡΟ ΤΟΥ
ΜΥΑΛΟΥ ΤΟΥ Η
ΣΕΛΙΔΑ»,
ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ΛΑΪΝΑ. ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΕΠΙΣΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ ΑΓΓΛΟΦΩΝΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
●Γενέτειρα: Πάτρα 1947. ●Σπουδές/ Σταδιοδρομία: Σπουδάζει νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά δεν ασκεί τη δικηγορία. Εργάζεται ως κειμενογράφος και σεναριογράφος σε τηλεοπτικές εκπομπές. Επίσης ως παραγωγός και παρουσιάστρια σε εκπομπές λόγου της ΕΡΑ. Διδάσκει ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία σε αμερικανικά κολέγια. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1994), με το Βραβείο Καβάφη (1996) και με το Βραβείο Μαρία Κάλλας του Γ΄ Προγράμματος (1998). Η συλλογή της Ρόδινος Φόβος, σε μετάφραση Ντάντης Σιδέρη-Speck, απέσπασε το Βραβείο της πόλης του Μονάχου (1996). ●Μεταφράσεις/ Εκλεκτικές συγγένειες: Μεταφράζει συστηματικά αγγλόφωνους συγγραφείς: Έλιοτ ( Επτά δοκίμια για την ποίηση ), Πάουντ ( Η αλφαβήτα της ανάγνωσης ), Μάνσφιλντ, Σαρλότ Μπροντέ, Γουώρτον, Χάισμιθ, Τέννεσυ Γουίλιαμς, Άρθουρ Μίλλερ. Η δημιουργική σχέση της με την ποίηση των δύο κορυφαίων μοντερνιστών αποτυπώνεται καθαρά στην ποίησή της, όπως και οι γόνιμες επιδράσεις που δέχτηκε από άλλες τέχνες- τον κινηματογράφο και το θέατρο κυρίως, αλλά και τη ζωγραφική και τη φωτογραφία. Έχει επίσης μεταφράσει λιμπρέτα από πολλές όπερες που παρουσιάστηκαν στο Μέγαρο Μουσικής.

●Θεατρικός λόγος: Η Λαϊνά έχει στο ενεργητικό της και πλούσιο θεατρικό έργο: Η πραγματικότητα είναι πάντα εδώ (1990) ανέβηκε από το Θέατρο Τέχνης, Ο κλόουν (1980) από το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας στο Κολλέγιο Αθηνών, από το «Στούντιο Ιλίσια» και το ΚΘΒΕ, ενώ το Ένα κλεφτό φιλί (1996) από τον «Φούρνο». Άλλα έργα της, Το φαγητό (1998) και το Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ που παρουσιάστηκε από το «Άλεκτον» και τον «Ιανό» (2006).

●Το γνωρίζετε; Φανερό της πάθος, τα ταξίδια. Κρυφό και καταπιεσμένο, τα τυχερά παιχνίδια. Τελευταίο θεατρικό της κείμενο Η πασιέντζα (2007) ●Κριτική ετυμηγορία: Από τις πρώτες κιόλας συλλογές της οροθετεί με ακρίβεια τον ποιητικό χώρο στον οποίο θα κινηθεί. Η φωνή της είναι λιτή, αστόλιστη, αιχμηρή πολλές φορές, αλλά πάντοτε μετρημένη και διαυγής. Η θητεία της στον θεατρικό λόγο τής επιτρέπει να «σκηνοθετεί» τα ποιήματά της με τρόπο που να προκαλούν δραματική ένταση. Τα θέματά της περιστρέφονται γύρω από βασικά υπαρξιακά ζητήματα, όπως του έρωτα και της φθοράς. Ωστόσο, αυτό που κάνει τα ποιήματά της να ξεχωρίζουν, είναι πως, ό,τι και αν πραγματεύονται, κρατούν την ποιητική πράξη διαρκώς στο προσκήνιο: ό,τι λέγεται είναι ό,τι μπόρεσε να διασωθεί μέσα στη γλώσσα. Η μινιμαλιστική φόρμα, εδώ, δεν είναι αποτέλεσμα επιλογής, αλλά φυσικής ανάγκης, και εν τέλει πνευματικής εντιμότητας.

●Βιβλιογραφία (ενδεικτική): Επέκεινα («Κέδρος», 1970), Αλλαγή τοπίου («Κέδρος», 1972), Σημεία στίξεως («Κέδρος», 1979), Δικό της («Κείμενα», 1985, «Καστανιώτης», 2001), Ρόδινος φόβος («Στιγμή», 1992, «Καστανιώτης», 2002), Εδώ(«Καστανιώτης», 2003), Ο κήπος / Όχι εγώ («Καστανιώτης», 2005).

●Στίχοι: « Δεν είχα προλάβει / Βρισκόμουν στο φως / και μετατοπιζόμουν μαζί του / Ένα οποιοδήποτε φεγγάρι / μπορούσε να μ ΄ ακουμπήσει / Ένιωθα πως αυτό θα περνούσε / πως τελικά / θα είχα ένα τόπο να μείνω / ένα οποιοδήποτε φεγγάρι ».