Η ΠΕΙΝΑ
Ο Χρήστος Λούκος επεκτείνει τη διερεύνηση για τον λιμό, πέρα από την Αθήνα, στον Πειραιά, τη Σύρο, τη Χίο και τη Θεσσαλονίκη. Στη φωτογραφία (του Δημ. Χαρισιάδη), συσσίτιο στην Καλλίπολη του Πειραιά, οργανωμένο από το ΙΚΑ το 1942-43
Οι επιπτώσεις της Κατοχής στον πληθυσμό υπήρξαν ολέθριες και η πείνα αποτελεί ενδεχομένως την πιο γνωστή από αυτές. Ο Χ. Λούκος στο άρθρο του εμπλουτίζει σημαντικά τις γνώσεις μας, καθώς δεν περιορίζεται μόνο στην Αθήνα και τον λιμό του χειμώνα του 1941, αλλά επεκτείνει τη διερεύνηση και στον Πειραιά, τη Σύρο, τη Χίο και τη Θεσσαλονίκη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η «κοινωνική ακτινογραφία» του λιμού, καθώς με βάση τους θανάτους στον Πειραιά τον Ιανουάριο του 1942 αναλύει ποιες κοινωνικές ομάδες επλήγησαν από την πείνα. Αντίθετα, το άρθρο του Χ. Χατζηιωσήφ μελετά ποιες ομάδες επωφελήθηκαν από την Κατοχή. Πολλές βιομηχανίες και μεταλλεία δούλευαν για τον Άξονα και οι επιχειρηματίες αυτοί σώρευαν κέρδη κατά τη διάρκεια της Κατοχής, κάτι που εξηγεί και την εχθρότητά τους απέναντι στην Αντίσταση. Η ανάλυσή του υποδεικνύει το οικονομικό υπόβαθρο της πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης, ότι δηλαδή οι κοινωνικοοικονομικές ανακατατάξεις που προκαλεί ο κατοχικός υπερπληθωρισμός σε σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες που εξηγούν τη μαζικοποίηση της ΕΑΜικής Αντίστασης.











