Αποστασιοποίηση από τον θεϊκό κόσμο

Μολονότι βρέθηκαν αναρίθμητοι πρόθυμοι για να εφαρμόσουν τη θεραπευτική αγωγή του Πλάτωνα- ακόμη και ΠΡΙΝ από τον Πλάτωνα-, ορισμένοι δε- κυρίως κατά τον Μεσαίωνα- επέδειξαν απαράμιλλη σαδιστική ευρηματικότητα κατακρεουργώντας άθεους όλων των κατηγοριών (από αιρετικούς έως άθρησκους), η αθεΐα δεν έπαψε να κάνει την εμφάνισή της σε κάθε ιστορική περίοδο, είτε ως έμπρακτη άρνηση παραδοχής της ύπαρξης μιας θεότητας που θα πρέπει- από τις συνέπειες των παρεμβάσεών τηςνα χαρακτηρισθεί μοχθηρή ή ανίσχυρη, είτε ως απόπειρα εκλογικευμένης ερμηνείας (με πρωτοπόρους εδώ τους Έλληνες προσωκρατικούς φιλοσόφους) όλων των φυσικών φαινομένων. Ασφαλώς, το θεμελιώδες ερώτημα ως προς το ποια προηγήθηκε, η πίστη ή η αθεΐα, δεν μπορεί κατά τον Μινουά να απαντηθεί ούτε με τη μαρξιστική ρομαντική και αφελή προσέγγιση «περί ύπαρξης προϊστορικών αθεϊστικών κοινοτήτων», ούτε με τη συνήθη θρησκευτική αυταρέσκεια. Σε αυτό το μυθικό στάδιο, που ο πρωτόγονος άνθρωπος ζει «εντός του μύθου» και καμία θρησκεία δεν έχει ακόμη συγκροτηθεί ως κλειστό σύστημα (δόγμα) με τους δικούς του απαράβατους κανόνες, κανένας «δεν είναι ούτε άθεος ούτε θρήσκος.

Για να είναι κάποιος πιστός ή άθεος», συμπληρώνει ο Μινουά, «πρέπει μέσω της σκέψης του να αποστασιοποιηθεί από τον θεϊκό κόσμο, τον οποίο είτε δέχεται είτε απορρίπτει».