Θρίαμβος και τραγωδία

Η ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ. ΤΟ ΑΕΡΙΚΟ. Η ΦΩΝΗ. Η
ΓΟΗΤΕΙΑ. Η ΤΡΕΛΗ. ΤΟ ΑΓΡΙΜΙ. Η ΦΛΕΡΥ, ΠΟΥ ΑΠ΄ ΟΤΑΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ
ΔΕΝ ΧΩΡΑΓΕ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΓΙΑ
ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ- ΟΣΟ ΗΤΑΝ ΕΔΩ- ΗΤΑΝ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ.
Μετά τη βιογραφία Τρελή του Φεγγαριού (Ηλέκτρα)- ένα πολύ προσωπικό και ζωντανό κείμενο που περιγράφει εκ των έσω τη Φλέρυ Νταντωνάκη με την υπογραφή του φίλου και συνεργάτη της Γιάννη Σπυρόπουλου Μπαχ- φτάνει στα χέρια μας μια ακόμη προσωπική και ποιητική βιογραφία της από τον Γιώργο Λιάνη, βετεράνο δημοσιογράφο και νυν βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, που τη γνώρισε την κατάλληλη στιγμή. Πρόκειται για ένα μικρό βιβλιαράκι γεμάτο μνήμες, συναισθήματα, παρέες, τραγούδι, εκ βαθέων εξομολογήσεις: « Φλέρυ Νταντωνάκη:Η Φεγγαρική Αηδόνα ». Εκτός από τα δικά του κείμενα (και τις συνεντεύξεις) το βιβλίο, περιλαμβάνει χειρόγραφες σημειώσεις της ίδιας και μαρτυρίες των Ζερβουλάκου, Ζουγανέλη, Ίσαρη, Λιούγκου, Μανιώτη, Μαργαρίτη, Μποσκοΐτη, Παπασταύρου, Ποταμιάνου, Σακκά, Σούση, φωτογραφίες και τρία σχέδια του Μετζικώφ.

Την πρωτοείδε στο εστιατόριο «Μαγεμένος Αυλός» στις συντροφιές του Μάνου Χατζιδάκι. Ένα πρόσωπο με αλλόκοτη ομορφιά. Μια Κρεολή. Σαν την Άννα Κάσφι, την Ινδή γυναίκα του Μάρλον Μπράντο. «Με τον καιρό κατάλαβα πως αισθανόταν άσχημη». Δεν υπάρχει φράση σε τούτο το βιβλίο που να μην υπογραμμίζει το άνισο και αντιφατικό της προσωπικότητάς της, τον αντισυμβατικό τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τη ζωή και τους ανθρώπους γύρω της, τη μυστηριώδη γοητεία της. Όπως και δεν υπάρχει φράση που να μην υπονοεί πόσο βασανισμένη γυναίκα ήταν.

«Δεν θυμάμαι ούτε μια στιγμή που να ΄παιξα σαν παιδί. Όλο ξύλο έτρωγα και βάρβαρα μάλιστα. Και στη μάνα μου το ίδιο έκανε…», είχε δηλώσει σε συνέντευξή της στον Γ. Λιάνη.

Ο πατέρας της ήταν από εκείνους που έδωσαν πολλά στον ελληνικό κινηματογράφο (ήταν κινηματογραφιστής), με ιδιόρρυθμη προσωπικότητα και πολλά ταλέντα- εκτός από το ταλέντο του πατέρα και συζύγου. «Τον έβλεπα με μαχαίρι στο κεφάλι της και αίματα να τρέχουν και κράτα

Γιώργος Λιάνης

ΦΛΕΡΥ

ΝΤΑΝΤΩΝΑΚΗ:

Η ΦΕΓΓΑΡΙΚΗ ΑΗΔΟΝΑ

ΕΚΔ. ΜΙΚΡΟΣ ΙΑΝΟΣ, 2007 ΣΕΛ. 208, ΤΙΜΗ: 13 ευρώ

γε την αδελφή μου μωρό στην αγκαλιά της. Τον άφησε κι έφυγε όταν ήμουν πέντε χρονών. Της είπα: “Όλο απειλείς πως θα φύγεις κι όλο μένεις…”». Σ΄ εκείνες τις πρώτες τραυματικές εμπειρίες οφείλει κατά πάσα πιθανότητα η Ελευθερία Παπαδαντωντάκη (αυτό ήταν το πραγματικό της όνομα) την τάση φυγής που είχε, αλλά και τους φόβους της που έβγαιναν πιο έντονα στις σχέσεις της με το άλλο φύλο. «Η “Φλέρυ δόθηκε παθιασμένα στους άντρες, αλλά δεν νομίζω ότι μας είχε σε μεγάλη εκτίμηση. Θα τη χαρακτήριζα “απείρανδρο”» λέει ο Γιώργος Λιάνης.

Ο Χατζιδάκις, τα ταξίδια σε Ευρώπη και Αμερική, η φυγή της στα ασράμ των γκουρού της Ανατολής, οι δαίμονες του μυαλού της… Πλάι σ΄ αυτό το απίθανο ταλέντο η καταστροφική δίνη μιας αρρώστιας που της έκοβε ένα ένα τα σχοινιά με τον έξω κόσμο. Για μια ολόκληρη δεκαετία (από τα μέσα του ΄70 έως τα μέσα του ΄80) το κορίτσι που έγραψε ιστορία τραγουδώντας τον «Μεγάλο Ερωτικό», μπαινόβγαινε σε ψυχιατρικές κλινικές. Εν τω μεταξύ, στα πρώτα χρόνια του ΄70 απέκτησε την κόρη της Ζωή και κατά κοινή ομολογία η μητρότητα την είχε ανανεώσει. Όχι όμως για πολύ…

Ο Γιώργος Λιάνης τη θυμάται να επιστρέφει στον κόσμο και να τραγουδάει καθημερινά Χατζιδάκι και αμερικάνικα μπλουζ με συμπαραστάτη, τον Γιάννη Σπυρόπουλο Μπαχ. Αυτό για ένα πολύ χαμηλό μεροκάματο. Σε συνέντευξη που δίνει τότε στον Γ. Λιάνη λέει: «Τα λεφτά έρχονται όταν πραγματικά τα επιζητάς ή και όταν βάλεις τον εαυτό σου για καριέρα με όλη σου την ψυχή. Εμένα δείτε με σαν ηθοποιό που παριστάνει ότι είναι καλλιτέχνης…». Δεν ήταν καλή επαγγελματίας. Ήταν κυκλοθυμική, απείθαρχη, ανοργάνωτη, ενθουσιώδης την μια στιγμή και αποσυρμένη την επόμενη. Ποτέ δεν έδειξε να θέλει να αξιοποιήσει πραγματικά το θείο δώρο που είχε στη φωνή, σαν να μην έψαχνε εκεί τις απαντήσεις που της έλειπαν… Τι έψαχνε άραγε μια ολόκληρη ζωή; «Αγάπη» γράφει ο Λιάνης. «Και όπου έβρισκε αγάπη τα έδινε όλα… Κι αν μερικές φορές έπεσε στο επέκεινα του εν ζωή θανάτου, κατάφερε και πάλι λαβωμένη να αναζητήσει μια νέα πίστη στον άνθρωπο…».