Στην ανάπαυλα

Ποιος ποιητής; Ποιο νόημα; Ποιο τότε;

Τώρα και τελευταία κάτι περίεργα μου κάνει το μυαλό. Κάτι συνδέσεις στους νευρώνες με χημικές εκκρίσεις δίνουνε άλλη σημασία στα πράγματα που σκέπτομαι, που βλέπω ή που ανακαλώ. Κάτι ξεφεύγει προς κατεύθυνση άγνωστη και παρθένα σαν δάσος τροπικό να ανασαίνει βαριά κάτω απ΄ τη βροχή.

Βλέπω στον κήπο να λικνίζεται ένα τριαντάφυλλο σαν αίσθημα. Μια στον ήλιο μια στη σκιά, μια στο σκοτάδι μια στο φως.

Ακούω το γέλιο της και σκέφτομαι πως ξέρει μια αρσενική παλάμη να σφίγγει το στήθος της γυναίκας. Ακούω το «Έχω και μια φωτογραφία από μια βόλτα μας στην εξοχή» και λάμπει μια Καθαρή Δευτέρα σαν το κρασί στο λερωμένο το ποτήρι σου.

Είμαι στην πρόβα ο πιο μικρός, σκύβει στο πιάνο, μια σταγόνα ιδρώτα αργά κυλάει στον λαιμό του και μυρίζει Ύδρα, Μεγάλη Παρασκευή κι ο Επιτάφιος που έμπαινε στη θάλασσα.

Στο τρίτο, συνθέτης της εβδομάδας ο Μπέλα Μπάρτοκ.

Κι εγώ βλέπω τον Χατζιδάκι στη Ρωμαϊκή Αγορά, κι ένα φόρεμα που άφηνε τους ώμους έξω στον αττικό ουρανό.

Κάτι περίεργα που κάνει το μυαλό.

Πού ο καιρός που έβλεπες το πρόσωπο κι έσκυβες, το φιλούσες. Έπεφτε μια αυλαία, χειροκρόταγες. Έβλεπες μια σαχλαμάρα στο γυαλί; Πάταγες το κουμπί- τέρμα η μαλακία. Στα πρήζανε; Έβγαινες στον δρόμο, φώναζες. Δίψαγες ζωή στις 3 η ώρα

Πού ο καιρός που έβλεπες το πρόσωπο κι έσκυβες, το φιλούσες. Έπεφτε μια αυλαία, χειροκρόταγες. Στα πρήζανε; Έβγαινες στον δρόμο, φώναζες

το πρωί; Κατέβαινες στη νύχτα και κυλιόσουνα. Δεν πήγαινε το έργο; Το κατέβαζες κι ανέβαζες ένα άλλο. Σε χωρίζανε; Έτρεχες στον διπλανό τον έρωτα και χωνόσουνα. Ξύπναγες, έβλεπες τον ήλιο, τεντωνόσουνα. Ό,τι έβλεπα αυτό και ήταν. Ό,τι άκουγα αυτό και με αγαλλίαζε. Καμία αναγωγή. Μες στην ταυτοσημία. Κι ενώ είχα όλα τα δεδομένα. Ηλικία, θέρμη, έφεση, ψώνιο, έπαρση. «Αλλά δεν έβλεπα το νόημα τότε». Που λέει κι ο ποιητής.

Τώρα…

Τώρα βλέπω να φεύγει ο ήλιος πάνω απ΄ τα Τουρκοβούνια πορφυρός, κι ακούω Πάτι Σμιθ κανονικά στο διπλανό το κάθισμα και «China Βird» και «Ιs yearning for you».

Ανάβει το πράσινο κι αντί να μπει η πρώτη μπαίνει ένα λιβάδι στο παρμπρίζ και το καταθολώνει. Ακούω την ανάσα σου και τρέμωλέω, αν σταματήσει; Ανοίγω να διαβάσω για τις Κάννες και βλέπω την Καρντινάλε να γελάει στον «Γατόπαρδο» να κουδουνίζουν τα Μουράνο. Ανοίγει η γαρδένια στη βεράντα, πάω να την μυρίσω και βρίσκομαι τέλος Μαΐου του ΄74 σε κάτι μπουζούκια Εθνική Οδό, μ΄ έναν τραγουδιστή στα μοβ και με την Αλεξάνδρα. Στο πουκάμισο του Νίκου η στάχτη απ΄ το Άλσος. Τό ΄χαν κάψει. Ποιοι;

… πού ο καιρός που κοίταγα, άκουγα, έπιανα, μύριζα, γευόμουνα… «Αλλά δεν έβλεπα το νόημα….»…

Ή μήπως όχι; Μήπως «Έβλεπα το Νόημα Τότε»; Κι ας μην το λέει ο ποιητής;