Δίσκοι

Νέοι Σινάτρα με παραλλαγή

Σιχαίνομαι να το παραδεχτώ, αλλά από mainstream μεριά ακούγονται μερικές φορές πολύ καλά πράγματα. Συνήθως με ένα twist, μια παρέκκλιση, με μια μικρή παράβαση στους κανόνες του εύκολα αποδεκτού ή απλώς έτσι θέλω να πιστεύω, για να βρίσκω εξήγηση. Και στο underground, άλλωστε, υπάρχει μεγάλη σαβούρα, μην πω πιο μεγάλη σαβούρα, αλλά εδώ δεν ζυγίζουμε, μουσικές ακούμε.

Αφού, δεν βλέπετε τι συμβαίνει εκεί έξω; Γι΄ αυτό σας λέω… Βuble και ξερό ψωμί.

Μερικά πράγματα που μπορεί κανείς να διδαχτεί από τον Μάικλ Μπουμπλέ, 32χρονο Καναδό και υπερ-δημοφιλή καλλιτέχνη της ρομαντικής, μελωδικής τζαζ/ποπ, φουλ στα κλασικά στάνταρντ- ας τον πούμε crooner να τελειώνουμε: Μη σνομπάρεις ποτέ τους τραγουδιστές στους γάμους· εκτός του ότι δεν θα φύγουν με άδειες τσέπες, ποτέ δεν ξέρεις ποιοι είναι καλεσμένοι (έτσι άρχισε η καριέρα του Μάικλ). Μην κοροϊδεύεις τη συλλογή των δίσκων του παππού (και έτσι άρχισε η καριέρα του Μάικλ) και μη διστάσεις να ντυθείς κάποια στιγμή Έλβις (και από εκεί πέρασε η καριέρα του Μάικλ).

Η Λάιζα Μινέλι στο Ηρώδειο πέρσι δήλωνε φανατική θαυμάστριά του. Είναι εύκολο να σ΄ αρέσει. Κινείται από τον Σινάτρα του στον Ντιν Μάρτιν του, από τον Τζορτζ Μάικλ του στον Λέοναρντ Κοέν του, σαν να κάνει ντρίμπλες για να ξεμουδιάσει στο γκαζόν, με λυμένη γραβάτα και το πουκάμισο κάπως να ανεμίζει. «Call me Ιrresponsible»- όπως ο Φράνκι και, από εκεί και πέρα, ο ουρανός είναι το όριο. Αν χρειάζεται λίγο θράσος, ο Μπουμπλέ το έχει σαν κομψό μαντιλάκι στην τσέπη. Όπως, ας πούμε, Wedding Crusher- λίγο άτσαλος, προς χάριν εποχής. Και μετά ψάχνεις να βρεις τι θέλει ένας κρούνερ στα «μακιάτο» του «Starbucks» (κάνει τη διαφήμιση) και στα δίχτυα του «Spiderman» (παίζει στο σάουντρακ). Κατόπιν αυτών, ένα έχω να πω: αν κάποτε στένευε το κουστούμι τους κρούνερ, ο Μπουμπλέ το φάρδυνε. Και δεν πήρε κιλά, κράτησε τη φόρμα του.


Από τα fish & chips…

Είναι μόλις είκοσι. Με ρίζες ιταλοσκωτσέζικες και κάποια στιγμή στη ζωή του άκουσε μια φωνή (λένε πως ήταν του παππού) που του έλεγε ούτε που να σκέφτεται τις fish & chips μπίζνες της οικογένειας. Τo επόμενο που μπορώ να σας πω, είναι πως γεννήθηκε ο Paolo Νutini – και το άλμπουμ «Τhese Streets» (Warner)- από σπόντα altcrooner, συγγενής μουσικά του Ντάμιεν Ράις με ατημέλητο out of bed υλικό, απόλυτα προσιτό σε όλους. Μπορεί κάπου να τον έχεις δει, σε ένα από τα καφέ της πόλης, να σβήνει και να γράφει. ΄Η να ήταν κάποιος που του έμοιαζε.

Το πάθος ενός εργάτη του μετάλλου, Έλληνα μετανάστη, του Διόνυσου, για την όπερα και για την ντίβα. Εργάτης ο Στινγκ, ντίβα η Μπάρμπαρα Μπόνι. Το πάθος του Διόνυσου στα όρια του παραλογισμού ( εξ ου και το φιλί στο πριόνι του εξωφύλλου), αλλά κακό δεν μας βρίσκει. Συμμετέχουν ο Έλβις Κοστέλο (ως αστυνομικός), ο Ρόμπερτ Γουάιατ, οι Βrodski Quartet και άλλοι. Όλο αυτό- «Welcome to the voice» (Deutsche Gramophone) έχει συνθέσει ο κιμπορντίστας του Κοστέλο, Steve Νieve, πάνω στο λιμπρέτο της συντρόφου του, Μιούριελ Τεοντόρι.

Ενδιαφέρον από κλασικής (και ποπ) πλευράς.

…έως τα μοχίτο
Από κουβανικής πλευράς, πάντως, ο πιανίστας και βοκαλίστας Roberto Fonceca οδηγεί το πνεύμα των Βuena Vista άνετα στις lounge συνοικίες της μοντέρνας εποχής. Το νέο αίμα από την Αβάνα έχει ό,τι χρειάζεται στο «Ζamazu» (a&n)- με συμμετοχές Κατσάιτο Λόπεζ, Ομάρα Πορτουόντο και άλλες- για να κυκλοφορήσουν αυτές οι μουσικές στα i-pod του κόσμου. Μετά είναι και η τζαζ αύρα γύρω, που ταιριάζει γάντι.


Τραγούδια με… ζάχαρη

● Βobby Valentino «Rearview». Μέσα στη γλύκα (και r΄n΄b ● Rufus Wainwright «Νobody΄s Οff Τhe Ηook». Αυτό κι αν στάζει μέλι ● Josh Ritter «Wolves». Γλυκόπικρο (και θυμίζει W aterboys)

● W aterboys (μια που τους θυμήθηκα) «Love Will Shoot Υou Down» ● Ray Lamontagne «Βe Ηere Νow». Ύστατη προσταγή ● Jim Νoir «Τurn Υour Frown Ιnto a Smile».

Περισσότερο σαν προτροπή ● W oven Ηand «Swedish Ρurse». Και, υπ΄ όψιν, παίζουν την Παρασκευή στο «Αν». Ο Μichael Βuble σε μια his way πόζα και στα σύννεφα αυτές τις ημέρες, μετά τις τρελές πωλήσεις του «Call me Ιrresponsible» και αφού ανέλαβε τελικά ευθύνη των κομματιών του