«Είμαι τρελός για το σινεμά»

Η εικόνα που μου έμεινε από τις Κάννες:

Κρεμασμένοι σαν τσαμπιά. Από κάτω ο μεγάλος, μικροσκοπικός στο μπόι Μάρτιν Σκορσέζε, να δίνει ρεσιτάλ σ΄ ένα κοσμοπλημμυρισμένο Μasterclass:

Πώς αγάπησε το σινεμά:

«Λόγω άσθματος δεν έκανα σπορ κι έτσι έβλεπα σινεμά μανιωδώς».

Οι πρώτες ταινίες της καρδιάς του: «Ανατολικά της Εδέμ», «Το λιμάνι της αγωνίας», «Η μεγάλη κάψα».

Η ποσότητα κάνει τον σκηνοθέτη; «Όχι φυσικά!

Μπορεί να βλέπεις χιλιάδες ταινίες, αλλά αν δεν τις ενσωματώσεις στη γραφή σου και δεν τις βάλεις στην καρδιά σου, δεν κάνεις για τη δουλειά».

Είναι απαραίτητη η Σχολή; «Όχι. Μέσα σε τέσσερις ώρες μαθαίνεις τα πάντα για τη μηχανή. Σημασία έχει ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο και το φορτίο που κουβαλάς μέσα σου. Εγώ, για παράδειγμα, είμαι τρελός για τον κινηματογράφο».

Οι βασικές επιρροές του:

«Το ιταλικό και το γαλλικό σινεμά. Από τον Ρότζερ Κόρμαν όμως διδάχθηκα πειθαρχία, πώς δηλαδή να ολοκληρώνω μια ταινία σε 24 ημέρες».

Για τους ηθοποιούς: «Τον Χάρβεϊ Καϊτέλ τον ανακάλυψα από μια αγγελία. Όσο για τον Ντε Νίρο, στην αρχή νόμιζα πως κι αυτός- όπως εμείς – προέρχεται από λαϊκή οικογένεια. Αργότερα έμαθα ότι ο πατέρας του ήταν ζωγράφος».

>Δ.Δ.