Στα χνάρια του «Εrenler»

Πρότεινα την ιδέα στο ΑΒC Radio. Ένα ντοκιμαντέρ για ένα καράβι με μετανάστες, που φθάνει στην πατρίδα των πρώην μεταναστών, των γονέων μου.

Τους άρεσε. «Οπλισμένη» με ένα μικρόφωνο και τα σπαστά μου ελληνικά, έφθασα στη Ζάκυνθο. Μίλησα με ντόπιους και μετανάστες. Είχα έρθει για το «Εrenler», αλλά άρχισα να ανακαλύπτω αυτή τη νέα Ελλάδα. Τα σπαστά μου ελληνικά προκαλούσαν την περιέργεια πολλών εκ των συνομιλητών μου. Οι άνθρωποι από τους οποίους έπαιρνα συνέντευξη ήθελαν να μάθουν τη δική μου ιστορία, όσο κι εγώ ήθελα να μάθω τη δικιά τους.

Πολλά αστεία περιστατικά με συνόδευαν. Ένας Ιρανός μικροπωλητής μού είπε ότι τα ελληνικά μου είναι χάλια. Ένας Αλβανός μού έδωσε συνέντευξη και μετά μου κόλλαγε, βλέποντάς με σαν διαβατήριο για την Αυστραλία. Ένας Έλληνας χασάπης μού είπε ότι εμείς οι Αυστραλοί είμαστε όλοι κλέφτες: πήγαμε στην Αυστραλία και κλέψαμε τη γη που δεν μας ανήκε… Όλα αυτά τα περιέλαβα στο ντοκιμαντέρ.

Σκέφτηκα να παρουσιάσω τους ανθρώπους με την πολυπλοκότητα που έχουν και όχι σαν θύματα άξια για τον οίκτο.

Το ντοκιμαντέρ «Πόδια, Ελπίδα και Νερό» μεταδόθηκε για πρώτη φορά το 2003 από το ΑΒC Radio. Ήταν μεγάλη επιτυχία. Κέρδισε πολλά βραβεία. Η επιστροφή στον τόπο απ΄ όπου ξεκίνησαν οι γονείς μου ως μετανάστες, ήταν η αιτία να ανοίξουν οι πόρτες της καριέρας για μένα. Αυτό το ταξίδι με έδεσε ξανά με την Ελλάδα. Και αφορμή υπήρξαν κάποιοι άγνωστοι μετανάστες, από την Αφρική και την Ασία, που ταξίδευαν με το σαπιοκάραβο «Εrenler»… Αν θα είχα κάνει ξανά το ίδιο ταξίδι στην Αυστραλία, εάν ήμουν στη θέση των γονέων μου; Βεβαίως…