Ματιές Ένας – ένας…

Ένας- ένας, από την παλιά φρουρά, παραδίδει όπλα, άρβυλα, μπαλάσκες και φεύγει. Αυτή τη φορά, μας εγκαταλείπει ο Δημήτρης Γκιώνης. Κάτι «μου ψιθύρισε» ένα υστερόγραφό του στο «Χωρίς τίτλο» της «Ε» το προπερασμένο Σάββατο. Και βούρκωσα. Γιατί ο Γκιώνης δεν είναι μόνο «παλιά φρουρά» της δημοσιογραφίας. Είναι και παρέα. Είναι και «η τσιλιβήθρα με τη φαλάκρα», που μας έτρωγε όλα τα κορίτσια, στα μουλωχτά, εκείνα τα χρόνια. Είναι και ο βαριά έντιμος άνθρωπος, που είχε αρχές και αγωνιζόταν για τις ιδέες του.

Ευτυχώς, θα ΄χουμε τα βιβλία του. Και τα πέντε παλιά, που έκαναν απανωτές εκδόσεις, και το καινούργιο, το «Χωρίς προστάτη», κι εκείνα που θα φτερουγίσουν από τα συρτάρια του για να ΄ρθουν κοντά μας, να μας αγκαλιάσουν. Όσο για το «Χωρίς προστάτη», τι να πω; Ενθουσιάστηκα! Η αφαίρεση του προστάτη. Η ζωή του νοσοκομείου. Οι επισκέπτες. Το κοντό και το μακρύ του καθενός. Ένα πλήθος που πάει, έρχεται, ταλαιπωρεί τον άρρωστο, συμβουλεύει, εύχεται, αφηγείται. Ο κόσμος μας…

Το ύφος είναι ο άνθρωπος. Το ύφος του Γκιώνη είναι ο Γκιώνης. Φλεγματικός, χιουμορίστας- μ΄ ένα χιούμορ υποδόριο- αλλά και τσεκουράτος όποτε χρειάζεται και «καθαρός» και συνάδελφος και δίκαιος και φίλος. Αμέτρητα βράδια με τον Λοΐζο, τον Φώντα Λάδη, τον Ρασούλη. Πολλά βράδια και με μένα, πάντα σε διαφορετικές εφημερίδες. Τον σεβόντουσαν- και τον σέβονται- όλοι στα «καλλιτεχνικά». Και ήξερε να κάνει το κουμάντο του, στις σελίδες που τού ανέθεταν, με τρόπο υποδειγματικό.

Ένα ακόμη βιβλίο που με συγκίνησε: «Το ημερολόγιο του Λονδίνου» της Μαρίας Καραβία . Σκέφτομαι αυτή την όμορφη και ευαίσθητη γυναίκα, αυτοεξόριστη στα χρόνια της δικτατορίας, να δουλεύει νύχτα μέρα, σκληρά, για τον «αγώνα» πρώτα απ΄ όλα, για την επιβίωση κατόπιν, να πουλάει τα υπάρχοντά της, να μεταφράζει, να στραβώνεται πάνω από τη γραφομηχανή, να ΄ναι πρώτη με το πλακάτ στις διαδηλώσεις.

Έζησα κι εγώ τα ίδια πράγματα στη Γερμανία. Με τον Μαρόπουλο, τον Βουκελάτο, τον Χατζηανδρέου, τον Χριστινίδη… Άτιμη εμιγκράτσια. Μόνο που εγώ επέστρεψα γρήγορα στην Ελλάδα. Ενώ η Μαρία έφαγε όλη τη σκουριά. Ώς το ΄74. Να σημειώσω για τα κείμενα, πως είναι υπέροχα ακριβώς γιατί έχουν τη λιτότητα των σημειώσεων. Τίποτα παραπανίσιο! Όλο το πράγμα, ψαχνό! Τρίτο βιβλίο συναδέλφου που το «ρούφηξα», το «Ναυτίλου Ανθολόγιον», του Στάθη. Αγαπώ πολύ τον Στάθη. Ακόμη και όταν είναι ακραίος. Είναι μια έντιμη φωνή, οργισμένη. Τον γνωρίζω και από στιγμές προσωπικές. Πόσο τρυφερός και ονειροπόλος! Ο Καραπαναγιώτης, όποτε του εξεθείαζα τα ιδιότυπα χρονογραφήματα του Στάθη, μου έλεγε: «Είναι ο μόνος, στην εφημερίδα, που συμβουλεύεται το καταπληκτικό λεξικό των Λίντελ και Σκοτ. Άρα, ξέρει γράμματα».