ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ

Στα 75 του, ο Τζoν Λε Καρέ είναι σε μεγάλη φόρμα. Η μαστοριά με την οποία στήνει την πλοκή του, οι πνευματώδεις διάλογοί του που υπαινίσσονται περισσότερα από όσα λένε, η ειρωνεία στον τόνο του που υπογραμμίζει την κριτική του στάση (απέναντι λ.χ. στις πολιτικές κυβερνητικής βοήθειας), το περίφημο λογοτεχνικό στυλ του, η οξυδερκής ανάλυση της παγκοσμιοποίησης ως γεωπολιτικού παιχνιδιού, η βαθιά γνώση των ιδιαιτεροτήτων της Αφρικής όπου έχει, λέει, μεταφερθεί το Μεγάλο Παιχνίδι μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου και την εκτόνωση του Μεσανατολικού, τα ηθικά διλήμματα που αναδεικνύει και ο φιλοσοφικός προβληματισμός του για την προσωπική λύτρωση, κάνουν κι αυτό το μυθιστόρημά του να διαβάζεται μονορούφι. Ωστόσο, το Τραγούδι της ιεραποστολής έχει πρόσθετο ενδιαφέρον και για τις καινοτομίες του. Για πρώτη φορά ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την πρωτοπρόσωπη αφήγηση, σαρκάζει όχι τις ταξικές αλλά τις φυλετικές διαφορές, και εγκαταλείπει τη γνωστή του κινηματογραφική κινητικότητα μεταξύ διαφόρων τόπων και διαφόρων πεπρωμένων. Το καινούργιο του μυθιστόρημα είναι ένα έργο δωματίου, θυμωμένο και δυνατό, που βυθίζει τον αναγνώστη στην καρδιά του σκότους, όπως θα έλεγε και ο Τζόζεφ Κόνραντ. Ο συγγραφέας του Ο κατάσκοπος που γύρισε απ΄ το κρύο (1963)

δεν φωτίζει πια τη σύγκρουση μεταξύ καπιταλιστικής Δύσης και Κομμουνιστικής Ανατολής, αλλά την ανίερη διαπλοκή των πολιτικών με τα οικονομικά συμφέροντα και τα βάζει με τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία. Καθόλου τυχαία, το τραγούδι της Ιεραποστολής είναι ακριβώς το μοιρολόι για την αρετή μιας κοπέλας: της Αφρικής.