Στην αναπαυλα

Ερωτηματολόγιο μιας κάποιας ηλικίας

Όχι. Δεν ξέρω αν πρέπει να σε πάρω τηλέφωνο ή να περιμένω δικό σου.

Δεν ξέρω αν το «Je t΄ aime» καταρρακώνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ή είναι μια παρηγοριά έστω μικρής διάρκειας για μερικούς μοναχικούς δυστυχισμένους.

Δεν ξέρω γιατί με τραβάει απ΄ το πόδι το όνειρο κάθε βράδυ και με ρίχνει στη θάλασσα της πρώτης ηλικίας με άνθη λεμονιάς σε περιβόλι νυχτερινής σκοπιάς.

Δεν ξέρω αν είναι σωστή η πρόταση του κυρίου Ρουσόπουλου Θοδωρή για τη μη μέτρηση τηλεθέασης των ειδήσεων. Εδώ δεν ξέρω αν είναι υπουργός Επικρατείας; Τύπου; Ή δημοσιογράφος;

Δεν ξέρω αν οι πρώτες ηλικίες που επιστρέφουν θέλουν κάτι από μένα ή στέκονται εκεί με μόνο σκοπό να με ειρωνευτούν ή να με χλευάσουν. Δεν ξέρω αν αυτές οι γυναίκες που εκθέτουν και εκτίθενται στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, λέγονται Guerillas και είναι ντυμένες γορίλλας, υπηρετούν την τέχνη, την επανάσταση, ή τις έχει πάρει και τις έχει σηκώσει η απελπισία και το ακατανόητο, κι «ότι του φανεί του Λολοστεφανή».

Δεν ξέρω αν στα μάτια σου γεννιούνται όνειρα που δεν με περιέχουν.

Δεν ξέρω γιατί δεν γελάω πια με την Γιουροβίζιον, ούτε καν μ΄ αυτούς που την σχολιάζουν.

Δεν ξέρω γιατί εκτιμώ, σέβομαι σχεδόν, τα σώματα που ξοδεύτηκαν στη νύχτα.

Δεν ξέρω σήμερα στο Τσάμπιονς Λιγκ αν θα είμαι με τους αστυνομικούς που θα σηκώσουν το πανό, ή με τους μπάτσους που θα τους ρίξουν τις έγχρωμες τις σφαίρες…

Δεν ξέρω σήμερα στο Τσάμπιονς Λιγκ αν θα είμαι με τους αστυνομικούς που θα σηκώσουν το πανό, ή με τους μπάτσους που θα τους ρίξουν τις έγχρωμες τις σφαίρες, τα δακρυγόνα και θα τους πετάξουν έξω τους συναδέλφους τους, για να αποκαταστήσουνε την τάξη. Δεν ξέρω αν η δημόσια Τάξη έχει υπουργό ή υπουργό καταδικασμένο σε καταναγκαστικά έργα;

Δεν ξέρω ήταν που σ΄ ερωτεύτηκα; ή που χτύπαγε στις φλέβες μου το αίμα μου σφυρί όταν σε πρωτοείδα;

Δεν ξέρω είναι άθλιες αυτές οι μεσημεριάτικες εκπομπές (τοξικών αερίων και) καλόπουστης κοινωνικής κριτικής. Και τότε, γιατί εγώ γλυκαίνομαι όταν θυμάμαι μεσημέρι στο χωριό, ντάλα ο ήλιος, να φωνάζει το τρίκυκλο ποδήλατο με την άσπρη κασόνα «Παγωτά η ΕΒΓΑΑΑΑΑΑΑ», στο πεζούλι της πλατείας μαντιλοδεμένες γυναίκες να περνάνε όλο το χωριό απ΄ το στόμα τους και να το φτύνουνε χολή και ξίδι;

Δεν ξέρω σκέφτομαι εσένα τώρα που γράφω; ή το είδωλό σου εντός μου το λίγο «πειραγμένο»;

Δεν ξέρω.

Δεν γνωρίζω.

Αγνοώ.

Ε, δεν είμαι και τόσο νέος πια, για να τα ξέρω όλα.

Αγάπα με εσύ και………… Σιγά, σιγά, μπορεί να ξανανιώσω.