Κόντρες για τον «θάνατο» του σινεμά

Τον πρόλαβα στην έξοδο, καθώς ορμούσε τσαντισμένος με τους απρόσωπους εκπρόσωπους του διεθνούς Τύπου. Πριν ανοίξω το στόμα μου, με βάρεσε κατακούτελα… στ΄ αυτιά μου: «Fuck them!».

Χωρίς τον Πολάνσκι η παρουσίαση 35 «πελατών» και βραβευμένων των Καννών θα είχε τελειώσει όπως είχε αρχίσει. Ένα πολυτελές μνημόσυνο για τον κινηματογράφο. Ανάμεσα στις πλερέζες: Τεό Αγγελόπουλος, Τζέιν Κάμπιον (μοναδική γυναίκα σ΄ αυτή τη γιγαντιαία αντροπαρέα), Μάικλ Τσίμινο, αδελφοί Κοέν, Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, Μανοέλ Ολιβέιρα (99 ετών, αλλά κοτσονάτος), Ατόμ Εγκογιάν, Αλεχάντρο Ινιάριτου, Άκι Καουρισμάκι, Αμπάς Κιαροστάμι, Τακέσι Κιτάνο, Αντρέι Κοντσαλόφσκι, Κλοντ Λελούς, Κεν Λόουτς, Νάνι Μορέτι, Βάλτερ Σάλες, Γκας βαν Σαντ, Λαρς φον Τρίερ, Βιμ Βέντερς, Γουόνγκ Καρ Γουάι, Ζανγκ Γιμού.

Προηγουμένως, τριάντα δύο τρίλεπτα φιλμάκια, παραγωγής του φεστιβάλ, από ένα ο καθένας (συμπεριλαμβανομένου του Αγγελόπουλου με τη Ζαν Μορό να «βλέπει» το φάντασμα του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι), στο επετειακό πακέτο «Chacun son Cinema» (ελευθέρως: «Καθένας με το δικό του σινεμά»). Στα μισά εγκατέλειψα γιατί αντί για δημιουργία και αισιοδοξία μοίραζαν κόλλυβα. Πώς είναι σε παρέες ματσωμένων ευτραφών που μοιρολογούν την κατάπτωση και τον εφιάλτη των φτωχών; Παιδιά δεν αντέχω. Μια βρεγμένη σανίδα να εκφραστώ!

Συνοπτικά οι ατάκες από τους ερωτηθέντες (πλην Τεό που δεν ρωτήθηκε όπως σχεδόν οι μισοί):

Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ: «Σκοτεινό το μέλλον του σινεμά». Κεν Λόουτς: «Προτιμώ να τρώω ποπ κορν στο γήπεδο παρά στα multiplex».

Μανοέλ Ολιβέιρα: «Είμαστε καμιά τριανταριά αλλά αισθάνομαι μόνος μου εδώ».

Ατόμ Εγκογιάν: «Σε λίγο θα βλέπουμε ταινίες στα κινητά». Ρομάν Πολάνσκι: «Τα ίδια λέγαμε και με τη μουσική επειδή κατεβάζουν τα παιδιά τραγούδια από το Ίντερνετ, αλλά να που μόλις πενήντα χιλιόμετρα από εδώ οι Rolling Sones έδωσαν συναυλία με 60.000 θεατές. Με αυτές τις αντιθέσεις πορεύεται η Ανθρωπότητα».

Εγκογιάν: «Έχεις δει τις ταινίες σου στη μικρή οθόνη; Η γλώσσα αλλάζει, ο κινηματογράφος μικραίνει. Από πού θα μάθουν οι πιτσιρικάδες τις κλασικές ταινίες;».

Πολάνσκι: «Μα τι λες; Εκατοντάδες φεστιβάλ προβάλλουν βωβό σινεμά, συνοδεία ζωντανής ορχήστρας».

Τζέιν Κάμπιον (στην κοσμάρα της): «Ο κόσμος θα ήταν πιο ασφαλής αν υπήρχε περισσότερη θηλυκότητα».

Αυτό ήταν. Οι ερωτήσεις του τύπου «τι γνώμη έχετε για τις μικρού μήκους ταινίες» και «ο κινηματογράφος πεθαίνει» εκτοξεύουν τον Πολάνσκι από το κάθισμά του: «Δεν έχω ακούσει πιο φτωχές και άδειες ερωτήσεις. Έχετε γίνει μεσολαβητές και αντιγραφείς άχρηστων πληροφοριών». Είπε, σηκώθηκε, έφυγε. Και από την αφεντιά μου χειροκροτήθηκε!