Δίκτυο

Αγοράζουμε 1 1 βιβλία ετησίως!

Γράφουμε, εκδίδουμε και αγοράζουμε βιβλία περισσότερο από ποτέ! Κατά μέσον όρο ο Έλληνας αγοράζει 11 βιβλία τον χρόνο (για ψυχαγωγία, επαγγελματικά, παιδικά, δώρα). Τα διαβάζει; Άγνωστο. Σίγουρο είναι πάντως ότι τα αγοράζει γρήγορα. Περί τα 15 λεπτά διαθέτει από την είσοδο στο βιβλιοπωλείο μέχρι το ταμείο και την έξοδό του από αυτό. Τα στοιχεία προκύπτουν από έρευνα εταιρείας για λογαριασμό του ΕΚΕΒΙ με θέμα την «καταναλωτική συμπεριφορά του αναγνωστικού κοινού», που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της 4ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη. Και μιλούν από μόνα τους…
Η Σούζαν κι ο Δεινόσαυρος

Επί δύο ώρες μιλούσε ο Μπομπ Ουίλσον για το καινούργιο του έργο «Rumi, in the blink of the eye». Ως ευφυής Αμερικανός γνωρίζει πολύ καλά πόσο κουραστικός μπορεί να γίνει κάποιος που μιλάει επί μακρόν. Γι΄ αυτό χρησιμοποιώντας ένα λιτό λεξιλόγιο δημιούργησε ένα πλούσιο τοπίο από βιωματικές ιστορίες επιφανειακά άσχετες, αλλά υπόγεια συνδεδεμένες με το θέμα του.

Όπως το περιστατικό από μια συνέντευξη Τύπου που έδωσε στο Βελιγράδι. «Με ρώτησαν κάτι σχετικά με το έργο και τον τρόπο δουλειάς μου κι εγώ απάντησα μονολεκτικά: “Δεινόσαυρος”. Μετά με ρώτησαν κάτι άλλο κι είπα την ίδια λέξη: “Δεινόσαυρος”. Άλλη απάντηση δεν είχα δώσει από αυτή στις ερωτήσεις που πολλαπλασιάζονταν. Σιγά σιγά άρχισα να διανθίζω τη λέξη, να την τραγουδώ, να τη συλλαβίζω, να την κόβω. Το παράξενο είναι ότι έπειτα από αυτή τη μακρά επανάληψη, άρχισαν οι παρόντες να ακούν και να καταλαβαίνουν κι άλλα πράγματα». Ο Τεξανός καλλιτέχνης αναφέρθηκε και σε ένα περιστατικό με την αδελφή του, με την οποία τους χώριζε ένα χάσμα εξαιτίας της ρατσιστικής ιδεολογίας του συζύγου της και του γεγονότος ότι ο ίδιος είχε υιοθετήσει τον δεκατριάχρονο τότε Αφροαμερικανό γιο του. «Έπειτα από 20 χρόνια σιωπής, της τηλεφώνησα.

«Γεια σου Σούζαν, είμαι ο αδελφός σου ο Μπομπ» της είπα. “Είμαι καλά, εσύ πώς είσαι;” ήταν η απάντησή της στην ανύπαρκτη ερώτησή μου». Ο κυριότερος δημιουργός των νέων μορφών στο σύγχρονο θέατρο του 20ού αιώνα, αντί για συνέντευξη Τύπου α λα «Δεινόσαυρος», μας προσέφερε το βιωματικό του υλικό. Το βίωμα θα είναι πάντα η πιο γοητευτική πηγή κι ένα αποκαλυπτικό είδος μεταφοράς του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε όσα βλέπουμε κι ακούμε.


Απροστάτευτος σαρκασμός

Τι ύφος μπορεί να έχει ένα διήγημα με τίτλο «Χωρίς προστάτη»; Εφόσον είναι του Δημήτρη Γκιώνη, αποκλείεται να είναι μελό. Ο βετεράνος δημοσιογράφος που έχει ήδη δώσει δείγμα γραφής με τα πέντε βιβλία του (αυτό είναι το έκτο) αξιοποιεί το ιδιότυπο χιούμορ του. Ένα πολύ προσωπικό, περιπαικτικό ύφος, με το οποίο σαρκάζει τα πάντα και αυτοσαρκάζεται. Όπερ, το τελευταίο αφήγημά του, «Χωρίς προστάτη», είναι βιωματικό. Το διαβάζεις απνευστί, σαν ημερολόγιο ασθενούς που μπαίνει στο νοσοκομείο για να κάνει εγχείρηση προστάτη. «Και γιατί τον λένε προστάτη, αφού σ΄ αφήνει απροστάτευτο;». Αλλά δεν είναι μόνο το ανεκδοτολογικό περιεχόμενο, η αμεσότητα και η κοφτή γραφή. Υπακούοντας στη νοσοκομειακή ψυχολογία, ο Δημήτρης Γκιώνης αναφέρεται στους αγαπημένους του συγγραφείς που πέθαναν ή αυτοκτόνησαν (με μαύρο χιούμορ αποχαιρέτησε τη ζωή και ο συγγραφέας Άρθουρ Κέσλερ: «Νo milk today» ήταν το σημείωμα που βρήκε στην είσοδο του σπιτιού του ο γαλατάς). Είναι και τα επεισόδια τα οποία επιλέγει από τους ανθρώπους που μπουκάρουν στα νοσοκομεία, συνοδεύοντας τους ασθενείς, για να σχολιάσει την εποχή του. Απολαυστικό!