ΠΙΣΤΟΙ (ΑΚΟΜΑ;) ΣΤΑ ΙΔΕΩΔΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Το παράδειγμα της απριλιανής δικτατορίας στην Ελλάδα είναι διαφωτιστικό ως προς τον τρόπο με τον οποίο ένα παρόμοιο καθεστώς χρησιμοποιεί το σχολικό εγχειρίδιο για να νομιμοποιήσει το ιδεολογικό του προφίλ και εν τέλει την εξουσία του. Ο σφοδρός αντικομμουνισμός της δικτατορίας των συνταγματαρχών αποτυπώθηκε μέσα στα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας και Πολιτικής Αγωγής, τα οποία περιέγραφαν τους Βούλγαρους «βαρβάρους, αιμοδιψείς και απολίτιστους» και τους Έλληνες κομμουνιστές ως «προδότες» της πατρίδας και «μάστιγα διά τον πληθυσμόν». Στα ίδια βιβλία περιέχεται η περιφρόνηση προς την παρακμασμένη, εκφυλισμένη και αθεϊστική Δύση, η οποία φέρεται να αντιτίθεται στα ιδεώδη του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού». Το ελληνικό έθνος, πάντα σύμφωνα με την απριλιανή ιδεολογία, είναι αντικείμενο λατρείας και πίστης αλλά και υπό συνεχή απειλή, περιστοιχισμένο από πολλούς εξωτερικούς εχθρούς και με έναν εξαιρετικά επίφοβο εσωτερικό εχθρό.

Ωστόσο, αν μας φαίνεται αυτονόητη η ιδεολογική προπαγάνδα μέσω του σχολικού μηχανισμού στην περίπτωση μιας δικτατορίας, πώς θα πρέπει να ερμηνεύσουμε την πολιτική διαχείριση του σχολικού εγχειριδίου στην περίπτωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας; Πόσο μεγάλος είναι ο πειρασμός για μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει το σχολείο και το σχολικό εγχειρίδιο για να διαδώσει το δικό της πολιτικό και ιδεολογικό μήνυμα; Αλλά και ποια είναι τα περιθώρια που παρέχει το υπό κρατικό έλεγχο εκπαιδευτικό σύστημα ώστε ποικίλες ομάδες πίεσης να διεκδικούν να προσδιορίσουν εκείνες το αξιακό περιεχόμενο των σχολικών εγχειριδίων και μάλιστα στο όνομα μιας πολιτικής συναλλαγής;