«Μόνο οργανωμένοι θα κάνουμε ””μπαμ””»

Το δισάκι στον ώμο για τον δρόμο… Άλλωστε από δρόμους, τόσα χρόνια, άλλο τίποτε ο Γιώργος Νταλάρας. Αυτή τη φορά η περιοδεία του περιλαμβάνει έντεκα ευρωπαϊκές πόλεις (τη διοργάνωση των συναυλιών έχει αναλάβει η διεθνής live nation). Μαζί του η Μελίνα Ασλανίδου και ο τραγουδοποιός Μιχάλης Τζουγανάκης και στο πρόγραμμα κομμάτια από τα «Έρημα Χωριά» (κυκλοφορούν και στο εξωτερικό από την emarcy Records), αλλά και ρεμπέτικα.

Παλιά ταξιδεύατε περισσότερο…
Είναι αλήθεια. Τώρα κάθε τρία- τέσσερα χρόνια. Ας πούμε στη Γερμανία είχα να έρθω δυόμισι χρόνια, στο Άμστερνταμ τριάμισι. Εκείνο που παρατηρώ όμως είναι ότι αυτή τη φορά υπάρχει πολύς κόσμος- ακόμα περισσότερος από τις προηγούμενες. Τα περισσότερα εισιτήρια είναι προπωλημένα σε αίθουσες 3.000 ή 4.000 θέσεων.

Είναι σαν να λέτε ότι όλη αυτή η προεργασία που κάνατε τόσα χρόνια δεν πάει χαμένη. Τι ποσοστό έχουν οι Έλληνες σε τούτες τις συναυλίες;

Πολλοί Έλληνες. Αλλά όχι μόνον Έλληνες. Υπάρχουν φορές που είναι περισσότεροι οι ξένοι. Και μη σας κάνει εντύπωση αυτό. Γιατί υπάρχει πλέον ένα κοινό που ψάχνει νέα πράγματα, μπαίνει στο Ίντερνετ, κινείται μέσω άλλων «καναλιών» για να βρει. Ήρθε κάποιος στο Άμστερνταμ και μου λέει, άρχισα να μαθαίνω ελληνικά μέσα από τα τραγούδια σου. Οι στίχοι τού είχαν κάνει τρομερή εντύπωση. Συμπυκνωμένα νοήματα, γλώσσα σχεδόν ποιητική, ποίηση. Εμείς οι Έλληνες το ξέρουμε αυτό. Για τους ξένους είναι κάτι πρωτόγνωρο. Πάντως υπάρχει γενικά ένα ενδιαφέρον για τη μουσική που έχει ανατολίτικο άρωμα… Και εκτιμούν ιδιαί

«Στην Ελλάδα έχουμε τραγουδιστές πολλούς.
Αλλά καλλιτέχνες είναι δύσκολο πλέον να βρεις»

τερα το ρεμπέτικο. Ακούμε πολλές φορές ότι η ελληνική γλώσσα αποτελεί εμπόδιο για να επικοινωνήσει κανείς με τη μουσική μας. Δεν μπορούμε να συναγωνιστούμε το ποπ ή το ροκ τραγούδι – αυτό είναι αλήθεια. Όμως υπάρχει εκεί έξω ένα ενδιαφέρον για νέες μουσικές που δεν είναι καθόλου αμελητέο. Δηλαδή θα ήταν άσχημα οι 30.000 δίσκοι μου που αγοράζονται στην Ευρώπη να γίνουν 200.000 ή 300.000;

Οι δίσκοι σας κυκλοφορούν στο εξωτερικό; Υπάρχει δηλαδή συνέχεια στην παρουσία σας εκτός Ελλάδας;

Αυτό είναι μια πονεμένη ιστορία. Μια χαμένη ιστορία για μένα, το ξέρετε. Να, αυτή ας πούμε είναι μια διαφορά στη νέα εταιρεία που πήγα (Universal). Έρχονται οι άνθρωποι με τους δίσκους μου στο χέρι, παίζονται και τα τραγούδια σε κάποια εναλλακτικά ραδιόφωνα. Δεν είχα στο παρελθόν τη βοήθεια που χρειάζεται κάποιος για να κάνει βήματα σε ξένο κοινό. Η γενιά του Θεοδωράκη και η δική μου ήμασταν πιονέροι, όλο το πράγμα είχε έναν τυχοδιωκτισμό. Μόνο αν θελήσουν οι Έλληνες καλλιτέχνες να οργανωθούν μπορεί να γίνει το «μπαμ». Αλλιώς… Αν δεν μένεις στο εξωτερικό, δεν έχεις πιθανότητες να κάνεις κάτι. Εμένα, κατά καιρούς μου το είχαν ζητήσει, αλλά ήθελα να τραγουδάω στη γλώσσα μου, στη χώρα μου. Τώρα που είναι όλα ανοικτά και υπάρχει ένα κοινό που ψάχνεται, είναι μια καλή στιγμή να προσπαθήσει κανείς.

Ισχύει και για σας αυτό; Τ o σκέφτεστε;
Όχι πια. Μεγάλωσα, κουράστηκα, δεν είμαι πια 30 χρόνων. Μάλλον το αντίθετο θα κάνω- γιατί έχω και πολλή δουλειά στην Ελλάδα. Μόλις γυρίσω θα τελειώσω τον δίσκο μου… Είναι και οι συναυλίες του καλοκαιριού…