Μάνα είναι μόνο μισή

ΑΥΡΙΟ είναι η γιορτή της μητέρας! Θεϊκή φάση αυτή! 364 μέρες τον χρόνο η δόλια μάνα βλέπει τα ραδίκια ανάποδα, μια μέρα την ξεπετάει το παιδί της με μια καρτούλα, άντε και κάνα λουλουδικό. Όταν ο γιος μου ήταν νηπιαγωγείο, ήρθε σπίτι και μου μοστράρισε μια χάρτινη κόκκινη καρδούλα με κάτι αγγελάκια αυτοκόλλητα γύρω γύρω. Με τα παιδικά του ορνιθοσκαλίσματα έγραφε:

«Μανούλα μου Χρόνια Πολλά! Σ΄ αγαπώ πολύπολύ! Είσαι η καλύτερη μανούλα του κόσμου!» Λειώμα εγώ! Στα πατώματα! Μούσκεμα η μοκέτα απ΄ το πλάνταγμα:

– Γιατί κλαις, μαμά;

– Γιατί με συγκίνησες πάρα πολύ, αγόρι μου!

– Γιατί; Αφού η κυρία το ΄γραψε στον πίνακα. Όλα τα παιδιά το ίδιο γράψαμε!

Ντόινγκ η κεραμίδα! Κι εγώ το ζώον το πήρα προσωπικά. Αλλά επειδή η ηλιθιότητα δεν είναι μειονέκτημα, είναι ιδεολογία, έχουν περάσει τόσα χρόνια κι εγώ την κόκκινη καρδούλα την έχω φυλάξει. Έτσι για να συντηρώ το ζωτικό μου ψεύδος. Ότι αυτό το πρώτο κειμενάκι δεν ήταν η ξεπατικούρα της έμπνευσης κάποιας νηπιαγωγού αλλά τα πρώτα λογάκια του γιου ΜΟΥ στη μαμά ΤΟΥ.

Τώρα για να είμαι ειλικρινής, εγώ είμαι χειρότερη από τον γιο μου. Ποτέ μα ποτέ στην άθλια και μίζερη ζωή μου δεν έχω θυμηθεί τη γιορτή της μητέρας. (Στη δικιά μου γενιά δεν έχει περάσει στο DΝΑ μας το κοσμοϊστορικό γεγονός. Δεν υπήρχε; Υπήρχε και δεν την ξέραμε; Την ξέραμε αλλά δεν τη γιορτάζαμε; Δεν θυμάμαι.)

Ενώ τώρα κάτι που τους μαστιγώνουν στα σχολεία, κάτι που το ουρλιάζουν οι ανθοπώλες, κάτι που η τηλεόραση στάζει μέλια και σιρόπια, ήρθε και μπαστακώθηκε η μέρα!

Η οποία μέρα στο δικό μας σπίτι παίρνει άκρως σουρεαλιστικές διαστάσεις. Η μητέρα μου το θυμίζει στον Παύλο. Ο Παύλος έρχεται και μου πετάει ένα «χρόνια πολλά» όλο γλύκα, όλο χάρη, όπως μόνο οι μανάδες που έχουν αγόρια στην εφηβεία μπορούν να καταλάβουν. Εγώ ΤΟΤΕ θυμάμαι ότι ξέχασα τη δικιά μου τη μαμά. Φοράω το πιο απολογητικό μου χαμόγελο:

– Βρε μανούλα μου, χρόνια πολλά, πώς το ξέχασα πάλι;

– Ξέρω, ξέρω!

Για τη μητέρα μου δεν αποτελεί έκπληξη να το ξεχάσω. Αποτελεί έκπληξη να το θυμηθώ. Και τώρα ακόμα που γράφω αυτό το κείμενο παραμονή, το εργάκι αύριο θα παιχτεί αυτούσιο:

– Μανούλα μου…

– Ξέρω, ξέρω!

Η γιορτή της μητέρας κρατάει όσο και η ευχή. Ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Ατάκα θα ξαναμπεί στην καθημερινότητα. Στα διλήμματα. Στα σωστά και στα λάθη. Στα άγχη και στις αγωνίες. Στα «πρέπει» και στα «θέλω». Στη λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη φροντίδα από την καταπίεση. Τη συζήτηση από τη λογομαχία. Το «ναι» από το «όχι» (μανούλες, υπόψη, υπάρχει και το «ίσως»: Μεγάλη εφεύρεση το «ίσως». Σου δίνει μια πίστωση χρόνου μέχρι να δρομολογηθεί η σφαγή της Χίου!).

Ναρκοπέδιο η ανατροφή του παιδιού. Περπατάς μετά φόβου Θεού και δεν ξέρεις πότε ένα στραβοπάτημα θα τινάξει τη σχέση στον αέρα. Πότε θα πεις τη λάθος λέξη! Και κυρίως ποια είναι η λάθος λέξη!

Συγγνώμη, γιατί τα παιδιά να μη βγαίνουν με οδηγίες χρήσεως; Δηλαδή πιο σημαντικές είναι οι καφετιέρες; Τα ασύρματα τηλέφωνα; Τα DVD recorders; Που σε πάνε βήμα βήμα, παίρνεις ένα καλώδιο από δω, το συνδέεις με ένα βύσμα από κει, το βάζεις στην πρίζα, έχει και σκιτσάκια, τυφλοσούρτης! Εδώ και το πιο προηγμένο κινητό τηλέφωνο είναι παιχνιδάκι αν το πάρεις ζεστά!

Τα παιδιά, πείτε μου, σας παρακαλώ! Γιατί έχουν τόσο δύσκολο μενού; Και πότε θα το μάθουμε οι μανούλες; Τι δηλαδή, θα γηράσκουμε αεί διδασκόμενες; Με το «αεί» και το «διδασκόμενες» δεν έχουμε πρόβλημα! Το «γηράσκουμε» όμως, όσο να πεις, δεν λέει!

Μάνα είναι μόνο μία; Μάνα είναι μόνο μισή; Κι η άλλη μισή πού είναι; Γιε μου; Στους χτύπους της καρδιάς μας; Ίσως;

– Ξέρω, ξέρω!

Ναι, μανούλα μου! Κι εγώ σ΄ αγαπώ!