«ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ»

Υπάρχει σήμερα κάποια ενδιαφέρουσα θεατρική καινοτομία; «Οι νέοι τρόποι έχουν πάντα ενδιαφέρον», λέει ο Πίτερ Μπρουκ. «Σήμερα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ψάχνουν να βρουν πώς θα χειριστούν τα σύγχρονα εργαλεία, το βίντεο, τη χορευτική κίνηση. Είναι το φυσικό πεδίο πειραματισμού, πολύ διαφορετικό από το θέατρο που υπηρέτησα εγώ, όπου για πολλά χρόνια μας ενδιέφερε η υποκριτική, η τεχνική. Χαίρομαι να παρακολουθώ ανθρώπους παθιασμένους. Σήμερα, αυτό το πάθος μου φαίνεται σημαντικό».

ως έννοιες “Θεού” και να πεις ότι υπάρχει κάτι στην ανθρώπινη ζωή που είναι πέρα από τα δικά μας μέσα να της δώσουμε έναν ορισμό. Και τότε θα απαντούσα, “ναι”».

Όλο και αραιότερα ανεβάζετε πλέον ένα θεατρικό έργο,ενώ όλο και συχνότερα βρίσκετε ενδιαφέρον σε διασκευές και προσαρμογές. Γιατί;

«Είναι πολύ σπάνιο στο θέατρο να έχεις μια πρισματική αντανάκλαση της ζωής και η θεατρική γραφή να μην είναι ενός συγγραφέα που εξηγεί τη ζωή. Για να μην προωθείς τη δική σου άποψη για τα πράγματα, χρειάζεται νά ΄χεις τρομερό όραμα. Ο Σαίξπηρ με το θέατρό του σηκώνει έναν καθρέφτη, για να δεις τις μορφές της ζωής και τις πιέσεις της ζωής. Ο Ντοστογιέφσκι στο μυθιστόρημα, ο Μπέκετ, ο Τσέχωφ, οι μεγάλοι Έλληνες τραγικοί, κατάφεραν να μη βάζουν μπροστά τις ιδέες τους.

Πέρα από αυτούς, φυσικά, υπάρχουν πολλοί και εξαιρετικοί συγγραφείς κι έχω δουλέψει σε έργα πολλών από αυτούς. Αλλά βρίσκω μεγαλύτερο ενδιαφέρον σήμερα στο να εξηγήσω με τους ηθοποιούς κάτι που πηγάζει είτε από τις δικές τους εμπειρίες είτε μέσα από ντοκουμέντα της ζωής. Έτσι, κάναμε ένα έργο για την πείνα στην Αφρική που προήλθε από μια ανθρωπολογική έρευνα, κάναμε ένα έργο για το μυαλό που ήρθε από την εργασία ενός νευρολόγου, διάφορα έργα που βγήκαν από την εμπειρία και τον αυτοσχεδιασμό όσων έζησαν στις παραγκουπόλεις της Νότιας Αφρικής, γενικά φτιάξαμε έργα και παραστάσεις που σπάνια εκφράζει κι ερευνά το θέατρο στην εποχή μας.

Επομένως, δεν είμαι εναντίον των δραματουργών, απλώς με ενδιαφέρουν περισσότερο υλικά που δεν έχουν περάσει μέσα από τη ματιά ενός ανθρώπου, κάτι που συμβαίνει στην ελληνική τραγωδία, όπου έχουμε την άποψη του ποιητή αλλά και εκείνη της κοινωνίας, με την ανακάλυψη του Χορού, που είναι η θέα και η έκφρασή της».