Ο ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΝ ΛΙΘΟΝ ΒΑΛΕΤΩ

Αυτό το αλλόκοτο- κυνικό, αν όχι νοσηρό- «κυνήγι του θησαυρού» δίνει την ευκαιρία στον Τζόζεφ Κάνον να πλέξει ένα συναρπαστικό θρίλερ γύρω από την «ηθική του πολέμου», γύρω από τη διαγωγή όσων θηραμάτων μετατρέπονται αναπάντεχα σε θηρευτές (και τούμπαλιν). Η περίφημη διαδικασία της «αποναζιστικοποίησης», υιοθετημένη τόσο από τους Δυτικούς όσο και τους Ανατολικούς, στέλνει ανά πάσα ώρα στα εκτελεστικά αποσπάσματα ή στα στρατόπεδα τις «μαρίδες» του χιτλερικού καθεστώτος, αλλά για τα αληθινά «λυθρίνια», τους υπερπολύτιμους επιστήμονες (αυριανούς αρχιτέκτονες, ας μην το ξεχνάμε, του πυρηνικού και του διαστημικού προγράμματος αμφοτέρων των Υπερδυνάμεων) επιφυλάσσει σκανδαλωδώς προνομιακή μεταχείριση και εξασφαλισμένη κολυμπήθρα του Σιλωάμ, έστω και αν ευθύνονται για τα πιο στυγερά μαζικά εγκλήματα. Με τι καρδιά- αναρωτιέται μετά ο Κάνον, κι εμείς μαζί του- να καταδικάσεις τη Ρενάτε, μια Εβραία που κατέδιδε Εβραίους, για να επιβιώσουν αυτή και η μητέρα της;

Εμπρός, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, πολεμόχαροι και πολεμοκάπηλοι. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω.