ΜΙΑ ΖΩΗ ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΣΤΗ ΔΥΣΩΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΤΟ

Το μυθιστόρημα της Κέννεντυ Παράδεισος ξεκινά με μια εκπληκτική περιγραφή χώρου. Πού βρίσκεται η ηρωίδα; Σε όνειρο; Σε φυλακή; Σε ντελίριο; Απευθύνεται σε κάποιον;

Μονολογεί; Η έναρξη, αλλά και ολόκληρο το βιβλίο, θέτουν το θέμα της συνείδησης και της απώλειάς της. Πραγματικότητα και όνειρο, ρεαλισμός και όραμα γίνονται ένα στο μυαλό της Χάννα. Περνάει από το ένα στο άλλο και τούμπαλιν.

Βουλιάζει στο μυαλό της, στις αισθήσεις της και στη ζωή, με έναν τρόπο που χωνεύει την καθημερινότητα με το παραλήρημα. Γιατί έγινε αλκοολική η Χάννα; Αν περιμένετε οικογενειακά ή προσωπικά δράματα, πλανάσθε. Στη Χάννα αναλογεί το μερίδιο δυστυχίας και σκοταδιού, που αναλογεί σε όλους μας. Οι περισσότεροι επιβιώνουμε, κάποιοι ευτυχούν, η Χάννα γίνεται αλκοολική. Δεν έχει γιατί, μην το ψάχνετε.

Λίγο πριν τα σαράντα, χωρίς προσωπική ζωή, χωρίς καριέρα, με περιστασιακά πηδήματα και περιστασιακές δουλειές, η Χάννα ζει για να πίνει. Ή, μάλλον, μπορεί να ζει, επειδή πίνει. Η μάνα της, ο πατέρας της, ο αδυσώπητα υγιής και κομ-ιλ-φο αδελφός της, Σάιμον βασανίζονται από τον αλκοολισμό της. Δυσφορούν, όμως της φέρονται με απελπισμένη αγάπη. Είναι και ο Ρόμπερτ, ένας παντρεμένος οδοντίατρος, με τον ίδιο εθισμό. Η Χάννα τον ερωτεύεται. Λέει πως τον αγαπά. Ζούνε μαζί ευφρόσυνες και εφιαλτικές στιγμές μεθυσιού.

Αποσταγμένη ύπαρξη
Σκωτία, Δουβλίνο, Λονδίνο, Βουδαπέστη, Μόντρεαλ. Η Χάννα ταξιδεύει όμως ο χώρος δεν έχει ποτέ σημασία. Διαχέεται ή μένει αποσταγμένος σε δωμάτια ξενοδοχείων πλάι σε παραπεταμένα μπουκάλια.

Προσπάθειες για αποτοξίνωση σε άμωμους χώρους. Το σπίτι της Χάννα βουτηγμένο στη δυσωδία και το αλκοόλ. Η λεπτή γραμμή που χωρίζει την πραγματικότητα από την απώλεια συνείδησης.

Επιλεκτική μνήμη, χαμένη μνήμη, μνήμη που αποφασίζει για πάρτη της. Αποσταγμένη ύπαρξη.

Η Χάννα μιλά σε πρώτο πρόσωπο, που ορισμένες φορές εκτρέπεται σε δεύτερο. Περνάει από τον εσωτερικό μονόλογο στην αφήγηση και από την πλοκή στο όραμα. Το σώμα της την εγκαταλείπει. Επαναστατεί.

Πονάει. Βασανίζεται. Η Χάννα επιμένει να το δηλητηριάζει. Ρίχνει τα βάρη στους άλλους. Ξεκινάει πάντα για το καλό και τελικά πράττει το αντίθετο. Η Αλεξάνδρα Κονταξάκη, όπως και στο προηγούμενο βιβλίο της Κέννεντυ, αποδίδει σε καλοκουρδισμένα ελληνικά τον ρυθμό και τη γλωσσική ανάταση του κειμένου.

Κεντημένη φράση
Μη τη λυπάστε τη Χάννα. Η τέχνη της Κέννεντυ δεν σας επιτρέπει να την αντιπαθήσετε, ακόμα κι όταν εκείνη σέρνει φιλάνθρωπα το καροτσάκι με την ανάπηρη γιαγιά και χωρίς λόγο το σαβουρντίζει στις σκάλες. Η τέχνη της συγγραφέως κρύβεται στην κεντημένη φράση, στη σοφά επιλεγμένη λέξη, στον αφηγηματικό ρυθμό, στη διάχυση παραληρήματος και κανονικής ζωής. Για την ηρωίδα της Κέννεντυ παράδεισος και κόλαση είναι ένα πράγμα. Ακόμα κι αν πίνετε σόδα με το φαγητό, θα την καταλάβετε τη Χάννα. Θα μπείτε στον κόσμο της. Δε θα την κρίνετε. Αυτό ονομάζεται αναγνωστική συμπάθεια και, για την Άλισον Λουίζ Κέννεντυ, συγγραφική επιτυχία.