Μεταμοντέρνο μπαρόκ

Πώς θα λειτουργήσει στην Επίδαυρο η γαλατική λογοδιάρροια του Ρακίνα, ό,τι πληκτικότερο υπάρχει για τα σημερινά θεατρικά μας ήθη. Αν πρόκειται για να ζωντανέψει, να ανασκολοπηθεί με μεταμοντέρνες ενέσεις και ερεθιστικά υπόθετα, γιατί δεν επιλέγεται ο «Οιδίπους» του Σενέκα όπου υπάρχει μια από τις συνταρακτικότερες σκηνές στο παγκόσμιο θέατρο μακάβριας περιγραφής του Κάτω Κόσμου. Στην αφήγηση του Κρέοντα τι είδε ο Τειρεσίας που κατέβηκε στον Άδη για να συναντήσει τον δολοφονημένο Λάιο διαβάζουμε περιγραφές που αργότερα σχεδόν καταλήστεψε μεγαλοφυώς ο Δάντης στην «Κόλασή» του. Θέλετε στην Επίδαυρο νέο αίμα χωρίς να σπάσετε τους όρους που έθεσαν οι θεμελιωτές του θεσμού. Αναθέστε στον ιδιοφυή Παπαϊωάννου με την εκπληκτική ομάδα του «Δύο» να χορογραφήσει ακριβώς αυτή την αφήγηση του Κρέοντα στον «Οιδίποδα» του Σενέκα στη μετάφραση του Ρούσσου (εκεί να δείτε μοτίβα που φτάνουν στον Μπλέικ, στον Τζον Ντον, στον Μπίχνερ, στον Έντγκαρ Άλαν Πόε) με μουσική του Κωνσταντίνου Β και οργιάζοντα κοστούμια του Φωτόπουλου.

Όλο το μπαρόκ, θέλετε το μεταμοντέρνο μπαρόκ, γένοιτο!

Ο Σολομός στο Εθνικό είχε σκηνοθετήσει τον Ντίνο Ηλιόπουλο στον «Σωσία του Αμφιτρύωνα» του Πλαύτου με Αλκμήνη τη μεγάλη Αρώνη. Τότε δεν τόλμησαν να πάνε τον Πλαύτο στην Επίδαυρο (1977). Η «Τσουκάλα με το χρυσάφι» του Πλαύτου που γέννησε Σάιλοκ, τον «Φιλάργυρο» του Μολιέρου, την «Κασέλα» του Πούσκιν, τον «Βολπόνε» του Μπεν Τζόνσον και τον «Γκραντέ» του Μπαλζάκ.

Σκέφτομαι πως αν ο Ευαγγελάτος φέτος αντί των «Φοινισσών» του Ευριπίδη πρότεινε τις «Φοίνισσες» του Σενέκα θα βρισκόταν εγγράμματον ους να ανοίξει τον θεσμό στο άγνωστο ακόμη κλασικό δραματολόγιο. Μετά την «Ανδρομάχη» του Ρακίνα θα ακολουθήσουν η «Ηλέκτρα» του Ζιροντού, οι «Μύγες» του Σαρτρ και η «Αντιγόνη» του Ανούιγ; Πριν δηλαδή η Επίδαυρος κλέψει το πρόγραμμα του Φεστιβάλ της Αβινιόν.