[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ] Ο Μπλερ φεύγει, ο Λαλιώτης έρχεται

Ένας μύθος- για το ΠΑΣΟΚ και τη μεταπολιτευτική ζωή της Ελλάδας- ο Κώστας Λαλιώτης επιστρέφει στη Χαριλάου Τρικούπη και ένας άλλος μύθος- για την Ευρώπη και τη νέα Αριστερά- ο Τόνι Μπλερ φεύγει από την Ντάουνινγκ Στριτ
Oκ. Λαλιώτης θα έχει καθημερινή παρουσία στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Και μολονότι η επίσημη ιδιότητά του θα είναι αυτή του προέδρου του Ιδρύματος «Ανδρέας Παπανδρέου», ουδείς στο ΠΑΣΟΚ αμφιβάλλει πως ο ρόλος του θα είναι ευρύτερος: αρχίζοντας από τον πολιτικό σχεδιασμό και καταλήγοντας στην ευθύνη του εκλογικού αγώνα. Άλλωστε, περί αυτού ήταν μάλλον σαφείς τόσο ο κ. Παπανδρέου όσο και ο ίδιος ο κ. Λαλιώτης. Φυσικά, η επιστροφή του πάλαι ποτέ «χρυσού παιδιού» στη Χαριλάου Τρικούπη λειτουργεί συσπειρωτικά για τη βάση του ΠΑΣΟΚ- και ερμηνεύεται από τη Ν.Δ. ως οριστικοποίηση της επιλογής για «σκληρό ροκ».

ΔΕΚΑΔΕΣ χιλιόμετρα μακριά, ο Βρετανός πρωθυπουργός επισημοποίησε την απόφασή του να εγκαταλείψει την πρωθυπουργία αμέσως μετά τη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Ιούνιο- όπου οι συνάδελφοί του θα υποδεχθούν τον Νικολά Σαρκοζί και θα αποχαιρετήσουν τον ίδιο. Οι βιογράφοι του εξακολουθούν να ερίζουν για το αν η πολιτική του υπήρξε αριστερή ή φιλελεύθερη- κι αν πράγματι έδειξε τον «τρίτο δρόμο» για τον Σοσιαλισμό ή ήταν το παιδί της Θάτσερ. Αυτό όμως στο οποίο όλοι συμφωνούν είναι ότι η δεκαετία του σημαδεύτηκε από τη μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη που γνώρισε μεταπολεμικά η Βρετανία, αλλά και από τη συμμετοχή της στον πόλεμο του Ιράκ, κάτι που δεν του συγχώρεσαν οι συμπατριώτες του αλλά και οι Ευρωπαίοι. Τώρα, το ενδιαφέρον στρέφεται στον διάδοχό του – και συνοδοιπόρο του όλα αυτά τα χρόνια-, τον άχρωμο για πολλούς Γκόρντον Μπράουν. ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ πεδίο, η έκθεση της Κομισιόν για την έξοδο της ελληνικής οικονομίας από το καθεστώς της επιτήρησης είναι ήδη έτοιμη- παρ΄ ότι θα ανακοινωθεί την ερχόμενη Τετάρτη. Μονάχα που μάλλον δεν συντρέχει λόγος πανηγυρισμού, καθότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε στη ζωή μας- και τα επόμενη έτη θα συνεχιστούν με λιτότητα, αφήστε που η Κομισιόν εμμέσως πλην σαφώς μας λέει ότι το 2007 δεν κάναμε όσα έπρεπε. Όπερ σημαίνει, όποιος αναμένει χαλάρωση… έχασε!