Το πνεύμα του τόνου

Οι σκάλες

Περνώντας απόγευμα στα γρήγορα με το ταξί το αρχαίο στενό της οδού Μενάνδρου. Στο πίσω μέρος του μισογκρεμισμένου Εθνικού Θεάτρου βλέπεις κάποια πολύχρωμα ερείπια και τον τεράστιο εφιαλτικό λάκκο, που κάτι σπουδαίο, οπωσδήποτε, θα χτιστεί εκεί.

Ίσως και ένα δεύτερο, μικρότερο, θέατρο.

Η σκηνή σκεπασμένη προσεκτικά και «στουμπωμένη» για να μην μπει στην κυρίως αίθουσα ούτε κόκκος σκόνης.

Αριστερά, κυριολεκτικά στον αέρα, οι ελικοειδείς σκάλες που οδηγούσαν στους ορόφους με τα καμαρίνια και σε άλλους χρήσιμους χώρους.

Τα φαντάσματα των μυθικών ηθοποιών που πρόλαβες και είδες και άλλους που δεν πρόλαβες γιατί είχαν φύγει γρηγορότερα, θα βγαίνουν οπωσδήποτε μετά τις δώδεκα τη νύχτα.

Ποιος αντέχει να τα δει στη συνοικία του τρόμου; Ξέρεις όμως ότι σ΄ αυτή τη λιτανεία όλοι θα κατέβουν και θα βάλουν έστω και ένα λιθαράκι στη νέα οικοδομή, σκαλίζοντας ίσως το όνομά τους. Θα το βρουν ύστερα από χρόνια όπως βρέθηκε σε κάποια κρυμμένη πέτρα, στα εντόσθια του Ιερού Βράχου, χαραγμένο το όνομα ενός εργάτη!

Αυτές τις σκάλες τις είχα ανεβεί πολύ νέος κάμποσες φορές, πηγαίνοντας να συγχαρώ αγαπημένους φίλους.

Μερικοί είναι σε οίκους ευγηρίας. Ούτε μιλούν ούτε θυμούνται. Οι σκάλες βλέπουν για τελευταία φορά το φως του ήλιου.