Βας – βας, ο Σάκης Ρουβάς!

Και ύστερα σου λένε ιδιωτική πρωτοβουλία, καλύτερη από την κρατική γραφειοκρατία. Ναι, καλά, σαν την πολεοδομία. Γιατί στις ΗΠΑ, είναι τρελοί οι παραγωγοί, γι΄ αυτό πετυχημένοι και δυνατοί. Εδώ άσχετοι και τυφλοί. Στο τέλος της προβολής ένα πράγμα μού ήρθε στο κεφάλι. Α, ρε, τον φουκαρά τον Σάκη!
Εξηγώ για να μην παρεξηγηθώ. Με τις καλύτερες προθέσεις μπήκα στην αίθουσα του «Αlter ego». Πρώτον, να διασκεδάσω και το χειλάκι μου να σκάσει. Και δεύτερον, όσο περισσότερα εισιτήρια οι ψυχαγωγικές τόσο καλύτερα και για τις απαιτητικές. Το Σινεμά- όπως και κάθε μορφή και εκδήλωση καλλιτεχνική- είναι πολλά πράγματα μαζί. Ο αληθινός πλουραλισμός είναι ευρυγώνιος φακός. Επομένως, στα σκουπίδια προκατάληψη, ομοιομορφία και μυωπία. Ανοιχτοί σε όλα, η ζωή γεμάτη από εκατομμύρια εκπλήξεις, χιλιάδες συγκινήσεις. Τα πρώτα σαράντα λεπτά, τρεις, τέσσερις αρσενικοί, κακέκτυπα του «Velvet goldmine», μαϊμουδίζανε sex and drugs των σέβεντις. Δηλαδή γκόμενες της Β΄ Εθνικής, ηλικίας τριάντα, σαράντα, να την πέφτουν με ρυθμούς συρραπτικής μηχανής στον Sakis, τον Κωστή Καλλιβρετάκη και τον Δημήτρη Κουρούμπαλη. Μια, δύο, τρεις- είμαστε χίλιοι δεκατρείς, που λέει και ο Μίκης. Και επειδή η πελατεία πρέπει να έχει βάθος ακόμα και βρεφονηπιακού σταθμού, τίποτα το αισθησιακό, το τολμηρό, το σεξουαλικό. Με πατημένο το τηλεκοντρόλ στην ένδειξη fast forward. Ούτε μισή ολοκληρωμένη σκηνή. Ρεκόρ. Οι Greeks παραγωγοί έχουν εκλάβει το γρήγορο σαν ταχύρρυθμη παρέλαση φωτογραφιών μηνιαίων περιοδικών. Παιδιά, τι κάνουμε; Ρεπεράζ; Ρεπεράζ, λοιπόν. Τι είναι αυτό; Πάντως ούτε δράμα, ούτε ιστορία, ούτε κωμωδία, ούτε τίποτα. Προζέσταμα. Με το που εφορμά η ομάδα στο ψητό, επακολουθεί ένα δακρύβρεχτο δεκαπεντάλεπτο, όπου ο Κωστής Καλλιβρετάκης εγκαταλείπει την επίγεια κόλαση των rich and famous και ο κολλητός του ο Σάκης πέφτει σε κατάθλιψη και μαύρο δάκρυ. Δηλαδή το ρεπεράζ των προηγούμενων σαράντα λεπτών συναντάει το ελληνικό αντίγραφο του Τζιμ Μόρισον. Το τίποτα παρέα με τη μαϊμού για βόλτα στο γύφτικο παζάρι της Αμαλιάδας του Νομού Ηλείας.

Τι μένει για να κλείσω ως ταινία; Φυσικά, μεταμέλεια και ρομαντική κωμωδία. Χαζά παιδιά χαρά γεμάτα. Δηλαδή, η νταλικέρισσα χτυπάει την πόρτα και ο Σάκης βγάζει την πλερέζα και αρχίζει να καθαρίζει ψάρια στο σπίτι της Δανάης Σκιάδη. Τελείωσε; Επί της ουσίας; Ουουουου, από καιρό. Επί της διαδικασίας, όχι. Πώς θα ροκανίσουμε χρόνο; Α ξέρω- θα είπαν η Βάνα Δημητρίου του αόρατου σεναρίου και ο Νικόλας Δημητρόπουλος της άφαντης σκηνοθεσίας. Θα πετάξουμε την μπάλα στις κερκίδες. Έτσι η Ντορέτα Παπαδημητρίου, που πάνω κάτω παραπέμπει σε ξεπλυμένη εξαδέλφη της Χλόης Λιάσκου, ρωτάει τον γκόμενό της Σάκη που στο μεταξύ έχει σκαρφαλώσει στον φράχτη ακόμα και με θηλυκές γάτες. «Δηλαδή χωρίζουμε;». Το γέλιο της αρκούδας. Η Δανάη τούς βλέπει, την πόρτα τού κλείνει, εκείνος τριαντάφυλλα στέλνει και οι δείκτες του ρολογιού με κοιτάνε και γελάνε. Μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες, μαραμένες οι ελπίδες μου όλες. Δηλαδή, οι παραγωγοί δεν είχαν δει τα «Έχετε μήνυμα στον υπολογιστή», «French kiss» και «Νotting Ηill»; Ωραία, δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν; Γιατί το μέγιστο ατού αισθηματικών κομεντί είναι η κόντρα. Η χορτοφάγος Μεγκ Ράιαν, με τον σαρκοφάγο και αραχτό Κέβιν Κλάιν. Η big star Τζούλια Ρόμπερτς με τον βιβλιοπώλη Εξαρχείων Χιου Γκραντ. Ωραία, λοιπόν, νταλικέρισσα με φίρμα. Πώς; Απλώς. Αυτή σε στυλ ρέιβ με iΡod ν΄ ακούει, ας πούμε, Soulsavers και με απέχθεια να ρωτάει: Ποιος είναι αυτός ο φλώρος; Και φυσικά ο φλώρος να την κυνηγάει κι αυτή αλλού να κοιτάει. Σασπένς ρεεεε!

Κάπου εδώ τελειώνουν οι χοντρές και αρχίζουν οι ψιλές. Δηλαδή οι στυλίστες δεν πήραν χαμπάρι ότι η φράντζα

«Αlter ego»

Αέρα πατέρα
Άλλα αντί άλλων
Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα

ΒΑΘΜΟΙ=ΑΣΟΔΥΟ

(Μάθε παιδί μου γράμματα)

στο δεξί ημισφαίριο του Σάκη τον μεταμορφώνει σε ετεροθαλή αδελφό του Ανέστη Βλάχου από τον «Φόβο» του Κώστα Μανουσάκη; Και δηλαδή δεν γνωρίζουν ότι τα τελευταία δέκα χρόνια no drugs και no partouza στο ροκ, αντιθέτως clean, shave και κοστούμια; Και δηλαδή δεν κατάλαβαν ότι εκτός των άλλων έπρεπε να μονομαχήσει η ποπ μουσική με το hard rock της νταλίκας; Και ακόμα- το πιο στοιχειώδες Ουότσονδεκαπεντα-εικοσάχρονες στο κρεβάτι του Σάκη, όχι τριανταροφευγάτες. Και δηλαδή, ποιο το styling; Μπαίνουμε από του Ζara μέχρι Sotris και Louisa και ανάκατα τούς φοράμε ό,τι βρούμε κι ό,τι γουστάρουμε; Αέρα πατέρα. Εκ της γενέσεως το κακό. Πρώτα βρήκαν τον Σάκη, ύστερα άρχισαν να ασχολούνται με το «προϊόν». Δηλαδή προϊόν, που λένε, δεν είναι η ταινία αλλά ο Σάκης. Που σημαίνει, ό,τι και να παίξει ο Μπραντ Πιτ θα τρέξουν τα κορόιδα. Τι πιο προσβλητικό για το κοινό. Άντε να πάνε στο Χόλιγουντ να το πούνε αυτό, να φάνε πόρτα από το αφεντικό.

Το πρόβλημα δεν είναι οι σεναριογράφοι και οι σκηνοθέτες αλλά οι παραγωγοί. Πράγμα που σημαίνει ότι η «Πολίτικη κουζίνα» είναι εντελώς του Τάσου Μπουλμέτη. Πράγμα που σημαίνει ότι ο αναλφαβητισμός αρχίζει από τον χρηματοδότη. Πράγμα που σημαίνει ότι για τα χάλια του «Παναθηναϊκού» φταίει η προεδράρα. Όπως με το Κέντρο Κινηματογράφου, έτσι και με την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ενός αχταρμά μύριοι αχταρμάδες έπονται. Με κατάληξη. Έκανε η μύγα κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο!


Δύο στη συσκευασία της μιας

Αμερικανοί είναι, προϊόντα πουλάνε. Σου λέει, γιατί μία παρακαλώ; Κάνε δύο να φάει και ο φτωχός. Κάπως έτσι με δύο ιστορίες το «Lonely hearts» του Τοντ Ρόμπινσον. Κάπως έτσι η Σάλμα Χάγεκ και ο Τζάρεντ Λίτο «Δολοφόνοι για μοναχικές καρδιές». Και κάπως έτσι Τζον Τραβόλτα με Τζέιμς Γκαντολφίνι καταδιώκουν τη Μάρθα Μπεκ και τον Ρέιμοντ Φερνάντεζ που στα τέλη της δεκαετίας του ΄40 διασχίζανε τη χώρα απαλλάσσοντας την κοινωνία από το βάρος μοναχικών, χαζών, γυναικών! Δομικό, αρχιτεκτονικό το πρόβλημα.

Μία σκηνή των δολοφόνων. Μία δεύτερη των μπάτσων. Μία σου και μία μου. Έτσι υπονομεύεται η ομοιογένεια. Έτσι ροκανίζεται το σασπένς. Έτσι εξατμίζεται η αφηγηματική συνέχεια. Κι έτσι η μία ιστορία βρίσκεται απέναντι από την άλλη. Για να καταλάβετε, είναι σαν ο Άρθουρ Πεν να επι μέριζε το «Μπόνι και Κλάιντ». Από εδώ Ουόρεν Μπίτι- Φέι Νταναγουέι, από εκεί οι μπάτσοι. Το απέφυγε, γλίτωσε, απογειώθηκε, δοξάστηκε. Θα μου πείτε, τι συγκρίνω, τη Λίβερπουλ με τον Λεβαδειακό;

Αποτέλεσμα; Επειδή Τραβόλτα και Γκαλντοφίνι είναι ανυπεράσπιστοι από ίντριγκα και ουσία, σου ΄ρχεται να τρέξεις την ταινία για να φτάσεις στην επόμενη δολοφονία. Γιατί αυτό; Επειδή ο σκηνοθέτης ήθελε να μείνει πιστός. Μα ο κινηματογράφος δεν είναι πεδίο αναπαράστασης μιας αληθινής ιστορίας. Σάμπως ποιος θυμάται και ποιον ενδιαφέρει ένα περιστατικό που έγινε πριν από εξήντα χρόνια; Ο κανείς!

Επειδή λοιπόν πάσχουμε από πολλούς βαθμούς μυωπίας. Επειδή ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Και επειδή καθετί αγγλόφωνο εκλαμβάνεται και ως σημαντικό. Συνιστώ λοιπόν να προμηθευτείτε το «Ρrofundo carmesi» του Μεξικανού Αρτούρο Ριπστάιν, που εν Ελλάδι πριν από δέκα χρόνια προβλήθηκε ως «Βαθύ κόκκινο». Να το δείτε να το συγκρίνετε για να καταλήξετε. Σχεδόν υπόδειγμα σαρκασμού, σαπουνόπερας και πνεύματος αδελφών Κόεν ο Μεξικανός. Σχεδόν φλύαρος, μπερδεμένος και ασήμαντος ο Αμερικανός. Διευρύνετε τους ορίζοντές σας και απαλλαχθείτε από τα κολλήματά σας. Κάνει ανέλπιστο καλό!

«Δολοφόνοι για μοναχικές καρδιές»

Αληθινή ιστορία του ΄40

Ζευγάρι σκοτώνει μοναχικές καρδιές

Καλύτερη όλων η Σάλμα Χάγεκ

(μόνο για θερινά σινεμά)

ΒΑΘΜΟΙ=5

Με δυο λόγια: Μια τρελαμένη τύπισσα παρέα με έναν τζιτζιφιόγκο Βαλεντίνο παίρνουν σβάρνα τη μισή Αμερική και αφού πρώτα παγιδεύσουν κάποια ζωντοχήρα στη συνέχεια την ξαφρίζουν και την σκοτώνουν. Μία, δύο, τρεις, ώσπου δύο μπάτσοι ξαμολιούνται να συλλάβουν το δίδυμο των δολοφόνων σ΄ αυτό το λούνα παρκ των τεράτων και των παρανοϊκών εγκλημάτων.


Τρύπα στο μετάξι

Δύο πράγματα για τον Ντέιβιντ Λιντς. Το πρώτο, ο μάγος αλλόκοτων καταστάσεων και πατέρας των μεταμορφώσεων. Το δεύτερο, πλίνθοι, κέραμοι, τρικυμία εν κρανίω και απροσμέτρητο χάος. Όσοι προσπάθησαν να ανακαλύψουν την κόκκινη κλωστή που διαπερνάει το «Μullholand drive» έφαγαν χώμα. Όσοι θα επιχειρήσουν να ανακαλύψουν το α-βου-γου-δου του τρίωρου «Ιnland Εmpire» θα καταλήξουν σε μια παιδαριώδη κοινοτοπία.

Πώς δηλαδή επί τρεις ώρες μια ξεπουπουλιασμένη Αμερικανίδα μπαινοβγαίνει στα γυρίσματα ταινίας στο Λοτζ της Πολωνίας και ταυτοχρόνως βλέπει τον εφιάλτη της, ο εφιάλτης της τον εφιάλτη του, ο εφιάλτης τού εφιάλτη του τον εφιάλτη του και ο θεατής το ρολόι του. Η διαφορά ανάμεσα στην απόλυτη ασυναρτησία ενός ατάλαντου σκηνοθέτη και την επίσης απόλυτη ασυναρτησία ενός Ντέιβιντ Λιντς είναι διαστάσεων Κινγκ Κονγκ. Το κέρινο ομοίωμα της τσαλακωμένης Λόρα Ντερν, με μια μαύρη τηλεφωνική συσκευή, ένα κουδούνισμα και με χαλί τη μουσική του Μπανταλαμέντι και το «Sinner man» της Νίνα Σιμόν καταφέρνει και μετατρέπει το τίποτα σε σασπένς. Με ένα λόγο, είναι ο αντίπαλος στυλίστας του Κινέζου μάγου Γουόνγκ Καρ Βάι. Ο καλλιτέχνης που έχει το πασπαρτού ν ανοίξει την οποιαδήποτε καθημερινή συνθήκη, την πιο απλή, πεζή, συνηθισμένη, ασήμαντη και ξεχασμένη και στο βάθος του νοσηρού, του σκοτεινού να φτάσει.

Έτσι, διά των αισθήσεων και όχι της λογικής.

Πράγμα φυσικά που έκανε και Ζαν Λικ Γκοντάρ,

«Ιnland Εmpire»

Μεγαλοκοπέλα μόνη ψάχνει
Μαγικές εικόνες
Ασυνάρτητες ιστορίες

ΒΑΘΜΟΙ=4

(αν την έκανε ο Φέρρης, στα σκουπίδια)

αλλά εκείνος είναι Γάλλος και πολιτικοποιημένος, επομένως «δύσκολος, ακατανόητος, παλιομοδίτης και αντιπαθητικός». Ενώ ο Ντέιβιντ Λιντς με τις γυμνόστηθες Πολωνέζες και την πασαρέλα τεράτων είναι καλτ και μοδάτος. Τι αξιοθρήνητοι όσοι πορεύονται χωρίς σταθερές αναφορές και χωρίς αρχές.

Με δυο λόγια: Περίπου με τη μηχανή στο χέρι να απαθανατίζει οτιδήποτε. Η Λόρα Ντερν καρπαζώνεται, γρονθοκοπείται, μαχαιρώνεται, τρελαίνεται. Ως τρελή και αλλοπαρμένη, να φαντασιώνεται τον εαυτό της ως σταρ. Ο εαυτός της ως σταρ να φαντασιώνεται τον εφιάλτη της. Και ο εφιάλτης της τη δολοφονία της στο Walk of Fame του Λος Άντζελες. Ό,τι για τον Αγγελόπουλο είναι «Το λιβάδι που δακρύζει» είναι και το «Ιnland Εmpire» για τον Ντέιβιντ Λιντς. Ρηχή επίδειξη στυλ. Δεν ξέρω τι να κάνω, όλα μπορώ να τα κάνω!
Κουλτουροπορνό

Ωραίος ο Ζαν Κλοντ Μπρισό. Του heavy culture πορνογραφικού «Les Αnges Εxterminateurs» («Άγγελοι εξολοθρευτές»). Ψαρεύεις κορίτσια και κρίνα, τις βάζεις να κάνουν τζιβιτζιλίκι, παίρνεις μάτι με τη σέσουλα, ανάβεις τον θεατή με πορνογραφία δήθεν βαριάς κουλτούρας και στο τέλος αμολάς και την ατάκα, που έγραψε και έμεινε στην ιστορία: «Δουλεύουμε για να χύνουμε». Μια βρεγμένη σανίδα, να σου δείξω εγώ τι σχέση έχει η δουλειά με τη μαλακία!

Με δυο λόγια: Σκηνοθέτης ψάχνει κορίτσια και τα κορίτσια καταλήγουν

ΤΟ ΣΠΟΡ ΤΗΣ ΠΑΛΑΜΗΣ!

σε δωμάτια και ξενοδοχεία. Αυτές με τα δάχτυλα στα σκέλια, εκείνος να κοιτάει από τη γωνία. Επί εκατό λεπτά η ίδια ιστορία. Τώρα, αν με ρωτούσατε ποιες από τις δύο είναι πιο ερεθιστικές, το «Ιnland Εmpire» του Λιντς ή το ατελείωτο τζιβιτζιλίκι γαλλικής παραγωγής; Μα, φυσικά, τζιβιτζιλίκι γαλλικής παραγωγής!