Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Τα ημερολόγια της ξενιτιάς

Η Αλκέτα γεννήθηκε στην Αλβανία. Το 1991 μετανάστευσε στην Ελλάδα, μαζί με τον αδελφό της. Εγκαταστάθηκε στα Βίλια Αττικής. Έπιασε δουλειά. Φρόντιζε μια γιαγιά. Άλλαξε το όνομά της. Έγινε Μαρία. Έμαθε ελληνικά. Διατηρούσε ταυτόχρονα ημερολόγιο. Καταγράφει εκεί, στα αλβανικά, τις σκέψεις της. Σκέψεις απλές, μαρτυρίες καθημερινές. Μεταφράζω κάποια αποσπάσματα. «20 Οκτωβρίου 1992. Πήρα ελληνικό όνομα. Τρέμω μήπως δεν αφήνω καλή εντύπωσηκάνοντας λάθη όταν μιλώ.Δεν μιλώ πολύ.Προσέχω τα άρθρα,τις πτώσεις.Κουράζομαι μαθαίνοντας την ωραία ελληνική γλώσσα… Νομίζω πως πράττω καλά, έτσι δεν είναι; ».

«15 Δεκεμβρίου 1995. Κάνει κρύο.Συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από τότε που έφυγα από την Αλβανία… Προχθές μου είπε η νονά:΄΄Μαρία θα μας επισκεφθεί το απόγευμα η Ευγενία,η γυναίκα του Γιάννη Ν.΄΄.Για την κυρία Ευγενία είχα ακούσει να λένε:΄΄Είναι πολύ καλή γυναίκα αλλά δεν είναι από τα μέρη μας.Είναι ξένη΄΄.Χτύπησε το κουδούνι.Ήταν η Ευγενία.Μια ψηλή γυναίκα με όμορφα,χαμογελαστά μάτια.Αφού φίλησε τη γιαγιά, μου έδωσε το χέρι και κάθησε δίπλα στη νονά.Εγώ κάθομαι πάντα δίπλα στη γιαγιά.Δεν θέλω να νιώσει μοναχή.Επειδή δεν ακούει καλά προσπαθώ να της εξηγώ τι λέγεται…

Μένω έκπληκτη.Η κυρία Ευγενία μιλάει άψογα τα ελληνικά.΄΄Τα ελληνικά σας είναι υπέροχα΄΄ της λέω.΄΄Αφού είμαι Ελληνίδα΄΄ μου λέει χαμογελώντας.Μένω σύξυλη.΄΄Είχα ακούσει ότι είστε ξένη΄΄.Χαμογέλασε πάλι.΄΄Έχεις δίκιο.Δεν είμαι από τα Βίλια, γι΄ αυτό με θεωρούν ξένη΄΄.Κοκκίνισα.Είμαι απίστευτα χαζή!Πώς να το μάντευα όμως;Όταν λένε την κυρία Ευγενία ξένη,εγώ τι είμαι τότε;Πόσο ξένη είμαι για αυτούς τους ανθρώπους;Με αγαπούν αλλά δεν είμαι παρά μια ξένη.Ξένη!Θεέ μου!… Μπήκα στην τουαλέτα.Είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη.Τα μάτια μου ήταν γεμάτα δάκρυα…Τα καθάρισα αλλά ήταν πρησμένα.Θέλω να πάρω αέρα.΄΄Κοριτσάκι μου πού πας με τέτοιο κρύο;΄΄ ακούω από πίσω μου τη φωνή της γιαγιάς.΄΄Να πάρω λίγο αέρα γιαγιά΄΄.Ανασαίνω βαθιά… Τα αυτιά μου βουίζουν.΄΄Ξένη,ξένη!΄΄…Ανοίγω την πόρτα.Μπαίνω μέσα ξανά.Η γιαγιά μόλις με βλέπει χαμογελά σαν παιδάκι που βλέπει τη μανούλα του.Την παίρνω από το χέρι και την ετοιμάζω για ύπνο.Τη φιλάω. ΄΄Την ευχή μου να ΄χεις κοριτσάκι μου΄΄. Και τότε είπα μέσα μου:για αυτή την υπέροχη γιαγιά εγώ δεν είμαι ξένη.Ας με θεωρούν ό,τι θέλουν οι άλλοι… ».

«23 Νοεμβρίου 1996. Κουραστική μέρα.Σκούπισμα,σφουγγάρισμα,πλύσιμο ρούχων,σιδέρωμα… Όταν βρίσκω ελεύθερο χρόνο κάνω μαθήματα στον υπολογιστή με τον αδελφό μου.Αυτός αγόρασε υπολογιστή και παρακολουθεί μαθήματα στην Ελευσίνα.Οι άλλοι του λένε πως χάνει άδικα τον χρόνο του.΄΄Είμαστε στη ξενιτιά΄΄ λένε,΄΄πρέπει μόνο να δουλέψουμε,να βγάλουμε φράγκα.Πάει ο καιρός των γραμμάτων.Μόνο το χρήμα μετράει΄΄.Αυτός που πιστεύει ότι τα χρήματα είναι τα πάντα είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για να τα αποκτήσει.Δεν συμφωνώ.Να προσπαθήσεις να μάθεις γράμματα σε αυτές τις συνθήκες είναι ηρωισμός… Παράξενος κόσμος.Κάποιος έχει μηχανή αλλά θέλει να αποκτήσει αυτοκίνητο. Κάποιος άλλος έχει αυτοκίνητο αλλά θέλει να αποκτήσει αεροπλάνο!Και κάποιοι άλλοι θέλουν να μάθουν γράμματα αλλά δεν έχουν χρόνο να διαβάσουν και χρήματα να αγοράζουν βιβλία… ».

Η Αλκέτα που έγινε Μαρία δημοσίευσε πριν από λίγο καιρό, στα αλβανικά, το ημερολόγιό της. Με δικά της έξοδα. Ο τίτλος του βιβλίου λιτός: «Ζώντας στην Αθήνα». Οι μαρτυρίες αυτές ίσως δεν θα μπουν ποτέ σε κανένα βιβλίο Ιστορίας, ούτε ελληνικό, ούτε αλβανικό. Τα δελτία ειδήσεων δεν θα ενδιαφερθούν ποτέ για τέτοιες μαρτυρίες. Και όμως αυτή είναι η πραγματική ιστορία της ξενιτιάς. Επώδυνη και τρυφερή, σκληρή και ανθρώπινη. Είναι η ιστορία των σκέψεων, η ιστορία των σχέσεων μεταξύ των «αφανών» ανθρώπων…

LΙΝΚ:

● www.gkapllani.com