δίκτυο

Σίγησε η «Σκάλα του Μιλάνου»

Με τις πενιές τους και τα τραγούδια τους οι «Αδελφοί Μιλάνοι» έδιναν ζωή στη θρυλική ταβέρνα του Βόλου «Σκάλα του Μιλάνου» για πολλά πολλά χρόνια. Την περασμένη Παρασκευή έφυγε ο Κάρολος Μιλάνος και έναν χρόνο πριν είχε αναχωρήσει για το μεγάλο ταξίδι και ο αδελφός του Νίκος. Και οι δύο υπήρξαν ιστορικά πρόσωπα του λαϊκού τραγουδιού στον Βόλο, με αναγνώριση σε όλη την Ελλάδα, όπως είχε γράψει στα «ΝΕΑ» ο Πάνος Γεραμάνης. Η ιστορία της «Σκάλας» άρχισε το 1919. Την ταβέρνα είχε ανοίξει ο πατέρας του Νίκου και του Κάρολου, Στέφανος, με τον γαμπρό του. Μέχρι το 1922 (Μικρασιατική Καταστροφή), ο Στέφανος Μιλάνος υπηρετούσε στον Στρατό. Μετά εγκαταστάθηκε στον Βόλο.

Αρχικά το μαγαζί δούλευε ως μαγειρείο και ο Στέφανος έπαιρνε πότε πότε στα χέρια του το μπουζούκι και έπαιζε μερικά τραγούδια. Από τότε που έπαιζαν και τραγουδούσαν οι αδελφοί Μιλάνοι με τον πατέρα τους, αλλά κυρίως μετά τον θάνατό του (1970), είχαν θαυμαστές τους Βαμβακάρη, Τσιτσάνη, Χιώτη, Μητσάκη, Παπαϊωάννου, Καζαντζίδη, Γαβαλά και Λεμονόπουλο που τους επισκέπτονταν στη θρυλική «Σκάλα» για να τους ακούσουν. Από τον Απρίλιο του 2006 που έφυγε ο Νίκος Μιλάνος, ο Κάρολος δεν ξανάπαιξε το αγαπημένο του μπουζούκι, ούτε ξανατραγούδησε. Το Σάββατο συγγενείς και φίλοι συνόδεψαν τον Κάρολο Μιλάνο στην τελευταία του κατοικία, στο νεκροταφείο του Βόλου.


Στο καρφί και στο πέταλο

Εμμένουν στις γνωστές θέσεις τους οι επίτροποι του Βρετανικού Μουσείου ότι τα Μάρμαρα του Παρθενώνα αποτελούν ένα αναπόσπαστο μέρος της συλλογής του μουσείου και συνεπώς είναι αδιανόητη η μεταφορά όλων των γλυπτών στην Αθήνα, ακόμα και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Υπάρχει όμως και ένα αλλά… Και αυτό το αλλά βρίσκεται στην τελευταία παράγραφο της ανακοίνωσης που εκδόθηκε από το Βρετανικό Μουσείο μετά την κανονισμένη προπαρασκευαστική συνάντηση εκπροσώπων του Βρετανικού Μουσείου και εκπροσώπων του ελληνικού και βρετανικού υπουργείου Πολιτισμού υπό την αιγίδα εκπροσώπων της Unesco. Αναφέρει η νέα αυτή δήλωση πως «Οι επίτροποι πιστεύουν ότι συνεχίζονται οι φιλικές συζητήσεις με τους Έλληνες συναδέλφους για να δούμε εάν υπάρχει λογικό πεδίο πάνω στο οποίο να μπορεί να οικοδομηθεί ένας νέος δρόμος». Ασφαλώς υπάρχει κάποια απόκλιση από τις παλαιότερες ανακοινώσιες του Βρετανικού Μουσείου που δεν άφηναν απολύτως κανένα περιθώριο συζητήσεων. Αποκωδικοποιημένο το μήνυμα λέει: Όλα αποκλείεται να τα δώσουμε ή να τα δανείσουμε για κάποιο διάστημα. Υπάρχει όμως κάποιο περιθώριο ανάμεσα στο όλα και στο τίποτα. Και αυτό ίσως είμαστε διατεθειμένοι να το εξετάσουμε. Οι ειδικοί γνωρίζουν ότι το Βρετανικό Μουσείο κατέχει και αρκετά μικρότερα θραύσματα των περιώνυμων γλυπτών του Παρθενώνα που θα μπορούσαν να απομακρυνθούν από το Βρετανικό Μουσείο χωρίς να γκρεμισθεί η εκεί αίθουσα των γλυπτών του Παρθενώνα. Από το ολότελα…


Γουέκγουερθ που σας χρειάζεται…

Να επανέλθω στο Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου- και να κλείσω ελπίζω… Όταν ετοιμάζεις τον κατάλογο μιας οργάνωσης, αν όχι διεθνούς τουλάχιστον ευρωπαϊκού βεληνεκούς, προσέχεις. Δεν είναι δυνατόν- με τρεις επιμελητές!- τα ελληνικά κείμενα- μεταφράσεις κυρίως- να έχουν τόσες απροσεξίες και τόσα λάθη και να δείχνουν τόση έλλειψη συντονισμού. Δεν γίνεται αλλού να μεταφράζεις τους τίτλους των θεατρικών έργων και αλλού όχι, ειδικά όταν είναι πασίγνωστα όπως του Σαίξπηρ. Ούτε να μεταγράφεις την Άνγκελα Βίνκλερ ως Άντζελα Ουίνκλερ και τον Μάνφρεντ Βέκβερτ ως Μάνφρεντ Γουέκγουερθ (!!)- μεταξύ πολλών άλλων…. Διότι θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι.