Το πνεύμα του τόνου

Κρίμα

Βρέθηκα για μια τιμητική εκδήλωση στην Κόρινθο και στα πλαίσιά της ξανάκουσα μια μεγάλη ελληνική χορωδία που τίμησε στο παρελθόν τον τόπο μας σε σημαντικές μουσικές ανταγωνιστικές διοργανώσεις στο εξωτερικό. Η χορωδία Κορίνθου με εμπνευσμένο Διδάσκαλο και μαέστρο τον Αλέξανδρο Παπαγιαννόπουλο, πράγματι στο παρελθόν είχε διακριθεί για την ποικιλία του ρεπερτορίου της, την ευαισθησία των ερμηνειών της και τον ιδιαίτερο ήχο της.

Τώρα μαθαίνω πως έχει ουσιαστικά αναστείλει τη δημιουργική της παρουσία γιατί με τον καιρό φθίνει, τα μέλη της έχουν περιοριστεί και είναι- τα ταμένα παλιά- μεγάλης ηλικίας. Κανένας νέος και νέα δεν προθυμοποιούνται να ενταχθούν, πιθανόν γιατί η χορωδιακή μουσική χρειάζεται συλλογική εργασία, μόχθο πολύ, πειθαρχία αφάνταστη και πνευματικότητα, πράγματα που φαίνεται πως απουσιάζουν από την ατομοκρατική, ελάσσονος προσπάθειας, αναρχούμενη σημερινή αμερικανοτραφούμενη μουσικά και ευρωβιζιονικά νεολαία μας. Κρίμα. Μετά τη σιωπή της χορωδίας Τρικάλων της Τερψιχόρης Παπαστεφάνου, τώρα άλλη μια ευαίσθητη φωνή της επαρχίας σιωπά.