Στην ανάπαυλα

Βεράντα Μίνι Ζούγκλα

Έχω μια μικρή βεράντα κι έχω και το θράσος να την κάνω κήπο. Τη γέμισα λουλούδια, δέντρα μικρά που όμως μεγαλώνουν και θεριεύουν κι έρχονται μέρες που γεμίζει ανθούς, κλαδιά, μπουμπούκια και περικοκλάδες που δεν τις χωράει ο τόπος. Βγαίνουν τα κρίνα, ξεχειλίζουν του στηθαίου, αιωρούνται στο κενό. Η μπουκαμβίλια μπλέκεται με το καλώδιο της ΝΟVΑ, η αμπέλωψ (αμπέλοψις κατ΄ άλλους αυτοσχέδιους κηπουρούς) σκαρφαλώνει στη δοκό της τέντας και την ακινητοποιεί με τις τρυφερές της τις δαγκάνες. Τα τριαντάφυλλα σκίζουν το φύλλο του ιβίσκου μέχρι να βγουν στον ήλιο. Η δάφνη όσο πυκνώνει και ψηλώνει, πιάνει ταβάνι κι αλλάζει δρόμο, το κορμί της οριζοντιώνεται και ψάχνει πού είναι το φως να πάει να τόβρει.

Έχω και μια γάτα τιγρέ, με μάτια πράσινο του λαδιού στον ήλιο. Το ΄χει μάθει κι αυτή το παιχνίδι. Κάνει πως είναι άγριο θηρίο της ζούγκλας και πάει και κρύβεται πίσω απ΄ τα φυλλώματα, καραδοκεί τη μύγα, τη μέλισσα που θα πετάξει και τότε ορμάει αίλουρος, τη βρίσκει στον αέρα κα με τα πόδια της μου τη φέρνει για να μου την προσφέρει.

Έχω και τη Μαριέττα μες στην παρατήρηση, την κριτική και τη διαφωνία.

– Όχι, ωραία η βεράντα σου Σταμάτη μου, δεν λέω. Αλλά εγώ θα τα ΄θελα πιο περιποιημένα, πιο γλαστρούλα, γλαστρούλα. Όχι έτσι ανακατεμένος ο ερχόμενος. Και τον κισσό τι τον θες; Ο κισσός μαζεύει ποντίκι, το ΄λεγε κι η μαμά. Το αγιόκλημα πάλι απαπαπαπα κάνει πολύ σκουπίδι. Γαζία δεν βλέπω. Θα μου πεις τη βλέπω και πουθενά; Πουθενά δεν τη βλέπω πια. Τ ι γίνανε οι γαζίες;

– Τις μάζεψε η φιλοζωική και τις στείρωσε για τους Ολυμπιακούς. Άσε μας ρε Μαριέττα. – Ναι, κορόιδευε εσύ. Τώρα βάζουνε κάτι πράγματα, εγώ και τα ονόματά τους που ακούω σιχαίνομαι. Λιγούστρα! Τι είναι τα λιγούστρα; Και είναι «Τα» λυγούστρα ή μήπως «Η» λυγούστρα; Όχι, για να ξέρω. Και το ρηχόσπερμα. Άκου ρηχόσπερμα. Τώρα λέει να είσαι λουλούδι και να σε λένε ρηχόσπερμα; Δεν λέει. Αυτά τα άλλα δεν ξέρω πώς τα λένε. Αυτά σαν ελατάκια ταχείας αναπτύξεως. Τα βάζεις τον Νοέμβρη και τον Μάη έχει φτάσει ίσαμε τρία μέτρα το μεταλλαγμένο. Κι έχουν κι ένα χρώμα πράσινο αλλά όχι πράσινο πράσινο. Πράσινο σταχτί σαν να τα ΄χεις ραντίσει με τσιμεντόσκονη. – Ναι, είναι για να δένει με την Τσιμεντούπολη.

– Μμμμ εξυπνάδες. Δεν κοιτάς το μπαλκόνι σου να το συμμαζέψεις λιγάκι. Να το κλαδέψεις, ό,τι το περισσευάμενο να το περιποιηθείς, να τα βάλεις σε μια τάξη, αλλά τι περιμένεις. Απ΄ τη βεράντα τον καταλαβαίνεις τον άνθρωπο. Έτσι είσαι και μέσα σου. Ανάστα ο Κύριος. Ανακατεμένα όλα. Μέσα σου είσαι μια μίνι ζούγκλα. Εκεί που αγαπάς μετά πας και το βρίζεις, εκεί που το ειρωνεύεσαι εκεί πας και το σπιτώνεις. Έναν δεν θέλεις να τον δεις, πας και τον αγκαλιάζεις. Βάλ΄ τα σε μια τάξη αγάπη μου. Ξεχώρισε τα αισθήματά σου. Κλάδεψε τα λουλούδια σου.

– Ναι, δεν το ΄ξερα να κουρέψω το αίσθημά μου σαν κι αυτά τα ελατοκυπάρισσα που έχουν σε μαγαζιά και εταιρείες και μπαλκόνια. Τα ολοζώντανα φυτά που τα κουρεύουν κυκλικά κι ελικοειδώς, σαν ανάποδα τιρμπουσόν. Όλα με τη μύτη στον αέρα. Καταπάνω. Σαν έτοιμα να ξεβιδώσουν όλα τα σύννεφα από τον ουρανό (της ψυχής μας).

Όχι. Έτσι θα την αφήσω τη βεράντα. Αρώματα κι αισθήματα ατάκτως ερριμμένα.