Ο ΠΟΘΟΣ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΕΝΑ ΔΟΛΑΡΙΟ

«Έβαλα μερικά χαρτονομίσματα στο κιλοτάκι της γυναίκας και αισθάνθηκα περισσότερη ανθρωπιά σ΄ αυτήν την απλή χειρονομία παρά σε οτιδήποτε άλλο είχα κάνει εδώ και πολύ καιρό. Κάθε φορά που έπαιρνε ένα δολάριο, η γυναίκα χόρευε γύρω από έναν στύλο και άγγιζε τα δάχτυλα των ποδιών της, μετά άνοιγε τα πόδια της και έκανε γκραν-εκάρ.

Υπέθεσα ότι το έκανε αυτό πάρα πολύ καιρό, έδινε την ίδια παράσταση μια ζωή για ένα δολάριο. Εργαζόταν πέρα από τον πληθωρισμό. Ο πόθος πάντα θα κοστίζει ένα δολάριο. (…). Φαντάζομαι ότι, άμα ξέρεις τους κανόνες, η ζωή είναι βατή εν τέλει».

(απόσπασμα από τις σελ. 254-255)