ΔΕΝ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΑΦ΄ ΥΨΗΛΟΥ

Το μυθιστόρημα του Κόλινς δεν περιέχει καλούς και κακούς. Οι ήρωές του είναι σκοτεινοί, έχουν τυφλά σημεία – και καλές στιγμές ή, τουλάχιστον, στιγμές συμπάθειας και συμπόνιας. Η δοσολογία διαφέρει. Καθώς το καλειδοσκόπιο της πλοκής μετακινείται, οι αρχικές εκτιμήσεις αίρονται και τα πρόσωπα σφηνώνονται για τα καλά στη μέγγενη των γεγονότων.

Το βιβλίο του Κόλινς δεν είναι απλό αστυνομικό μυθιστόρημα. Ο αστυνομικός γρίφος είναι η ισχυρή αφορμή. Πίσω από αυτόν όμως ξεδιπλώνεται η εικόνα μιας κοινότητας που μαραζώνει και παρακμάζει, άνθρωποι που βουλιάζουν σε αδιέξοδες ζωές. Ο Κόλινς δεν σηκώνει το δάχτυλο, δεν υψώνει το φρύδι. Δεν διδάσκει αφ΄ υψηλού.

Κατανοεί. Και μας κάνει κι εμάς να κατανοήσουμε. Άλλωστε, αυτή είναι, ίσως, η υψηλή τέχνη του μυθιστορήματος. Η κατανόηση χωρίς διδαχή, χωρίς ηθικολογία. Τα υπόλοιπα είναι καλά για τον άμβωνα.