Φινάλε για έναν «Έλληνα», παγκόσμιο θρύλο

Το βιολοντσέλο του σηματοδότησε με τις Σουίτες του Μπαχ την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Οι ατομικές ελευθερίες ήταν πρώτες στην ατζέντα του (ίσως γιατί είχε ζήσει τη σκληρή σοβιετική περίοδο). Οι νέοι μουσικοί ήταν πάντα το ζητούμενό του και εκείνους θυμήθηκε πρώτα όταν εκτός από το δοξάρι έπιασε και την μπαγκέτα του μαέστρου (στην Επίδαυρο διηύθυνε τον Αύγουστο του 1992 την Ορχήστρα Νέων της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Πάμπολλα ιδρύματα γνώρισαν την αρωγή του. Ο μαχητής, ο μουσικός, ο παγκόσμιος Ρώσος Μστισλάβ Ροστροπόβιτς δεν είναι πια ανάμεσά μας. Η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά στα ογδόντα του, χτες. Αφού πρόλαβε να απολαύσει τιμές στο Κρεμλίνο για τα 80χρονά του (ο Γκορμπατσόφ τού είχε… επιστρέψει τον τίτλο του Ρώσου πολίτη και ο Γιέλτσιν τον είχε τιμήσει για την προσφορά του) και αφού πάλεψε με τον καρκίνο (στο έντερο) μήνες τώρα, μπαινοβγαίνοντας στα νοσοκομεία- όπου τον επισκέφθηκε και ο Βλαντίμιρ Πούτιν.

Επιστήθιος φίλος της αξέχαστης πιανίστριας Βάσως Δεβετζή, θαυμαστής της Τζίνας Μπαχάουερ και του Δημήτρη Σγούρου (ήταν από τους πρώτους που τον στήριξε διεθνώς ως παιδί- θαύμα), λάτρης της Ελλάδας και υποστηρικτής των ελληνικών υποθέσεων (το 1993 δήλωνε πως δεν θα παίξει στην Τουρκία όσο υπάρχει κατοχή στη Βόρεια Κύπρο, είχε ταχθεί κατά της χρήσης του ονόματος Μακεδονία από τους Σκοπιανούς και υπέρ της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα), ο Σλάβα – όπως τον έλεγαν οι φίλοι τουδεν δίσταζε να λέει πως «νιώθει Έλληνας». Τον ακούσαμε πολλές φορές στο Ηρώδειο και το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, αλλά τελικά δεν ήρθε στην Πάτρα Πολιτιστική Πρωτεύουσα 2006.