«Στο χώμα μαθητεύει η πρώτη ύλη των πραγμάτων»

«ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ ΩΣ
ΑΡΓΥΡΑΜΟΙΒΟΣ
ΛΕΞΙΛΟΓΙΟΥ,
ΕΞΑΡΓΥΡΩΝΟΝΤΑΣ
ΟΜΙΧΛΕΣ ΚΑΙ
ΨΗΓΜΑΤΑ ΛΟΓΟΥ…
ΜΕ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΕΠΟΣ
ΤΩΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ. Ο ΧΩΡΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΝΟ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΟΥ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ». ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΟΚΥΡΗΣ (1948-)
Γενέτειρα: Ρέθυμνο. Γιος του αρχαιολόγου Κων. Καλοκύρη. Σπουδές/ Σταδιοδρομία: Ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής, εκδότης, επιμελητής βιβλίων, οργανωτής πολιτιστικών εκθέσεων. Σπουδάζει νεοελληνικά στο Αριστοτέλειο Παν/μιο Θεσσαλονίκης, όπου και ζει ως το 1978, οπότε και εγκαθίσταται μόνιμα στην Αθήνα. Διευθύνει τα λογοτεχνικά περιοδικά «Τραμ» και «Χάρτης» και διατελεί αρχισυντάκτης του περιοδικού «Το Τέταρτο» (1986-1987). Τιμάται δύο φορές (1996, 2002) με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος.

Το γνωρίζατε; Το 1972 δικάζεται από το καθεστώς των συνταγματαρχών και φυλακίζεται δύο μήνες για παράβαση του νόμου «περί Τύπου». Αφορμή η δημοσίευση στο «Τραμ» του «άσεμνου» ποιήματος «Το σώμα» του Ηλία Πετρόπουλου, το οποίο ήδη κυκλοφορούσε εκτός εμπορίου.

Εκλεκτικές συγγένειες: Η «τριάδα» των Ελλήνων υπερρεαλιστών (Εμπειρίκος, Ελύτης, Εγγονόπουλος), βυζαντινά κείμενα, Μπόρχες (τον οποίο μεταφράζει συστηματικά), Κάφκα, Σουίφτ, φανταστική λογοτεχνία, αλλά και ολίγον «ελαφρότερη»- «Μάσκα», «Σούπερμαν», κ. λπ- ό,τι μπορεί να θρέψει την ακόρεστη φαντασία και την παιγνιώδη, ανατρεπτική του διάθεση.

Αποδίδει την «Αληθινή ιστορία» του Λουκιανού, πρώτο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, γραμμένο τον 2ο αιώνα, το οποίο σατιρίζει και παρωδεί συγγραφείς και φιλοσόφους της κλασικής αρχαιότητας.

«Τα ιερά και τα όσια…»: Μεταγλωττίζει στη νεοελληνική την Πάπισσα Ιωάννα του Ροΐδη και Διηγήματα του Βιζυηνού και Ροΐδη. Οι μεταφράσεις αυτές διχάζουν τη φιλολογική κοινότητα και ξεσπάει διαμάχη γύρω από τη νομιμότητα ή μη του εγχειρήματος. Αρανίτσης, Δημηρούλης, Κοροπούλης, Κούρτοβικ, Μπερλής, Τζιόβας, ανταλλάσσουν τα πυρά τους. Κριτική ετυμηγορία: Με σαράντα πέντε βιβλία στο ενεργητικό του (ποιήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα, μεταφράσεις, δοκίμια, ταξιδιωτικά) ο Καλοκύρης είναι από τους πολυγραφότατους και πολυτάλαντους συγγραφείς της γενιάς του. Αν και οι οφειλές του στον ελληνικό υπερρεαλισμό είναι ευδιάκριτες στις πρώτες του συλλογές, καθώς και τα αποτελέσματα των περιδιαβάσεών του στη δαιδαλώδη μπορχεσιανή βιβλιοθήκη, εντούτοις ο Καλοκύρης, από κείμενο σε κείμενο, φιλοτεχνεί ένα εντελώς προσωπικό, ιδιότυπο και σαγηνευτικό γλωσσικό σύμπαν, ο πλούτος και η φαντασμαγορία του οποίου δεν έχουν προηγούμενο στην ελληνική λογοτεχνία. Η πολυσχιδής φύση του έργου του, η ανατρεπτική ανάγνωση του «κανόνα», η μείξη ειδών και υφών και η υπονόμευση κάθε λογοτεχνικού στεγανού τον τοποθετούν στην πρώτη γραμμή των μετανεωτερικών συγγραφέων.

Βιβλιογραφία: Άτρακτος [Ποιήματα 1966-2001] («Νεφέλη», 2004), Το μουσείο των αριθμών («Άγρα», 2001), Πλώρη στονΕωσφόρο («Νεφέλη», 2001), Το βιβλίο της Μελανθίας («Άγρα», 2006), Τα ελιξίρια της φωνής τους («Άγρα», 2006), Το χέρι του σημαιοφόρου («Ελληνικά Γράμματα», 2006). Στίχοι: « Αν κάτι μας δικαιώνει/ είναι πως είμαστε / το αντίθετο του ουρανού./ Στο χώμα μαθητεύει η πρώτη ύλη των πραγμάτων .»