Η χειραγώγηση της αλήθειας

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου την αλήθεια τη χειραγωγούσαν διάφορα εθνικά ζητήματα τα οποία επέβαλλαν τις απαγορεύσεις τους. Παλιά ήταν ο κομμουνισμός. Την απαγόρευση τη γελοιοποίησε η χούντα για να την υποκαταστήσει η μεταχουντική περίοδος με το αντίθετό της: το στίγμα του αντικομμουνιστή στη μεταπολιτευτική Ελλάδα ισοδυναμούσε με καταδίκη σε εξορία από τον δημόσιο βίο.

Να θυμηθούμε το Κυπριακό, την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο, τη δραχμή, το Μακεδονικό, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το Ευρωπαϊκό Κύπελλο του 2004, τη Γιουροβίζιον; Ε λοιπόν, τώρα τη θέση όλων αυτών την έχει πάρει η συμπαθής τάξη των ξενοδόχων, εξυπηρετητών και τα συναφή τους επαγγέλματα και οι ακτοπλόοι μας, οι οποίοι ως άλλοι ακρίτες του Ελληνισμού ενίοτε βυθίζονται στα μαρμαρένια αλώνια ακόμη κι όταν κανένας χάρος δεν τους διεκδικεί.

Γιατί, για μια ακόμη φορά, το θέμα δεν είναι το ναυάγιο. Το θέμα είναι ο πανικός που μας προκαλεί η πραγματικότητα όταν εισβάλλει στη ζωή μας με όλες τις μεγαλειώδεις διαστάσεις της. Όταν ξεσηκώνει θόρυβο, όχι επειδή φωνάζουν οι αλλόφρονες των τηλεοπτικών παραθύρων, αλλά επειδή τα ίδια της τα υλικά τρίζουν επικίνδυνα κάτω από τα πόδια μας. Όταν παλεύουμε να ρίξουμε τα άπλυτά της κάτω από το τραπέζι μπας και μας πάρουν είδηση οι άλλοι.

Είναι η αλήθεια βέβαια ότι η πραγματικότητα συνεπάγεται ευθύνες τις οποίες, εννοείται, κανείς δεν έχει τη διάθεση ούτε και το κουράγιο να αναλάβει. Το βάρος τους είναι δυσβάστακτο όσο και το βάρος των δύο νεκρών του ναυαγίου το οποίο, σίγουρα, είναι πολύ σοβαρότερο από τη συγκίνηση της Αμερικανίδος.

Όσο για τα εθνικά ζητήματα, ε, αυτά δικά μας είναι, οπότε και τα κάνουμε ό,τι θέλουμε.