Η Αμερικανίς και οι κάτοικοι της Ελλάδας

ΟΠΩΣ ΑΚΟΥΣΑ ΤΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ
ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΝΑ ΔΗΛΩΝΕΙ, ΚΑΠΟΙΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣ
ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΗΚΕ ΟΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΗΞΕΡΕ ΠΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΤΟΠΟΣ, ΤΩΡΑ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ
Δεν ξεκαθάρισε αν η εν λόγω Αμερικανίς είχε συνέλθει από την ταραχή της διάσωσης από το ναυάγιο, είναι όμως φανερό ότι η υπουργός δεν είχε συνέλθει από τη συγκίνηση της εξομολόγησης. Μας την κοινοποίησε δε προφανώς για να εκφράσει, με τον πιο κυριολεκτικό τρόπο, τις διαστάσεις του τουριστικού θριάμβου που κατήγαγε η χώρα μας με το ναυάγιο της Σαντορίνης.

Πράγματι, αν το καλοσκεφτούμε, όλη αυτή η υπόθεση αποδεικνύει αν μη τι άλλο πως η ελληνική κοινωνία έχει τόσο πλούσια αποθεματικά κεφάλαια λογικής ώστε να μπορεί να τα σπαταλά χωρίς να κινδυνεύει να οδηγηθεί σε παραλογισμούς. Αυτά τα κεφάλαια της λογικής εξάλλου είναι τόσο αποδοτικά σε λογική υπεραξία που της επιτρέπουν υπερβάσεις και ανατροπές οι οποίες, σε άλλες φτωχότερες σε λογική κοινωνίες, μπορούν να αποβούν καταστροφικές.

Εμείς, ας πούμε, μπορούμε να εξηγούμε, απολύτως λογικά, πως όλη αυτή η υπόθεση ήταν μια ευτυχής συγκυρία, μέσα στην ατυχία της, η οποία απέδειξε πόσο οργανωμένη τουριστικά χώρα είμαστε και τι ακτοπλοΐα διαθέτουμε. Τέτοιου είδους ακροβασίες για άλλους θα σηματοδοτούσαν το ολοκληρωτικό- και όχι απαραιτήτως συναινετικό – διαζύγιό τους με την πραγματικότητα. Για μας όμως όχι.

Κατ΄ αρχάς η συγκυρία ήταν ευνοϊκή λόγω καιρού. Αν, ας πούμε, είχε μεγάλη τρικυμία, αν το αιγαιοπελαγίτικο τοπίο το σάρωνε καμιά θύελλα και το πλοίο χτυπημένο από κεραυνό κατέληγε καίρια «τραυματισμένο» να πέσει σε καμιά ξέρα, η οποία μάλιστα ήταν και αχαρτογράφητη, φαντασθείτε τι εικόνα θα δίναμε για τις θάλασσές μας. Άντε μετά να διαφημίσεις τα ήρεμα ομηρικά ακρογιάλια μας.

Ενώ τώρα είχαμε την ευκαιρία να επιδείξουμε και τη νηνεμία μας και την ηλιοφάνειά μας και τον τεχνολογικό μας πολιτισμό, αφού η ξέρα ήταν χαρτογραφημένη. Εκτός αυτού καταφέραμε να μετατρέψουμε μια απ΄ αυτές τις πληκτικές κρουαζιέρες σε ναυτική περιπέτεια που θα τη ζήλευε και ο Κόνραντ και, το κυριότερο, να επιδείξουμε τον υπέροχο χαρακτήρα μας.

Η αλήθεια είναι ότι όλη αυτή η ιστορία απέδειξε, για μια ακόμη φορά, ότι εμείς είμαστε φτιαγμένοι για τις μεγάλες στιγμές και για τις τραγικές χειρονομίες. Τα μικρά δράματα της καθημερινότητας μας πλήττουν και επειδή μας πλήττουν τα περιφρονούμε. Οι ναυαγοί, επειδή ήταν ναυαγοί, ήρθαν σε επαφή με τον υπέροχο χαρακτήρα μας. Αν δεν ήταν ναυαγοί θα γνώριζαν τη χρόνια και θεσμοθετημένη πλέον δυστροπία από την οποία πάσχουν οι κάτοικοι των τουριστικών περιοχών. Αυτήν την οποία γευόμαστε όσοι από μας είμαστε αναγκασμένοι κάθε καλοκαίρι να μεταναστεύουμε στις παραλίες και τα νησιά.

Ας σοβαρευτούμε όμως. Διότι το χειρότερο στην όλη υπόθεση δεν είναι ούτε η συγκίνηση της υπουργού Τουρισμού, ούτε το συλλογικό μας διαζύγιο με την πραγματικότητα. Αυτή μας φοβίζει, όπως μας φοβίζει και το ναυάγιο και προσπαθούμε να την απωθήσουμε εξορκίζοντας το πρόσωπό της, στραμπουλώντας και τα τελευταία ρετάλια λογικής που μας έχουν απομείνει.

Το χειρότερο από όλα και το πιο επικίνδυνο είναι η συνθήκη της ομερτά που κρύβεται πίσω απ΄ αυτήν τη στάση μας και την οποία προσπαθούν να επιβάλουν, από την πρώτη κιόλας στιγμή, όσοι παίρνουν τον λόγο δημόσια. Εν ονόματι μιας πανστρατιάς γύρω από ένα νέο εθνικό ζήτημα την οποία κήρυξε για μια ακόμη φορά η μικρομεσαία τάξη των πολιτικών και λοιπών παραγόντων. Το εθνικό ζήτημα σ΄ αυτήν την περίπτωση είναι ο «τουρισμός μας» τον οποίον, προς Θεού, όλοι μας οφείλουμε να υπερασπιστούμε και τον οποίον, προς Θεού, οφείλουμε να μη θίγουμε.

Ομερτά; Του ιδίου τύπου απαγόρευση με αυτήν που ισχύει στις δημόσιες υπηρεσίες όπου ο ένας υπεύθυνος καλύπτει τον άλλο υπεύθυνο για να διαχυθεί η ευθύνη στη γενικευμένη ανευθυνότητα. Του ιδίου τύπου ομερτά με αυτήν που ισχύει στην κρεαταγορά για την τιμή και την προέλευση των αμνοεριφίων, το άλλο μεγάλο εθνικό θέμα των ημερών, στο πανεπιστήμιο με την ανυπαρξία των διδακτικών ωρών ή του ερευνητικού έργου και στη διαχείριση της αλήθειας η οποία έχει υποκατασταθεί από τις υπεύθυνες δηλώσεις που υπογράφουμε σε κάθε βήμα μας.