Ο δολοφόνος και ο ήρωας

Θρήνος, οργή και αμείλικτα ερωτήματα. Στη Βιρτζίνια τα συναισθήματα και οι απορίες περισσεύουν. Και προς το παρόν, οι απαντήσεις που δίνονται δεν είναι ικανοποιητικές.
Στο μεγαλύτερο ερώτημα, αυτό της επιβολής περιορισμών στην οπλοκατοχή, κανείς δεν φαίνεται έτοιμος να ανταποκριθεί. Στη σφαγή της Δευτέρας στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της πολιτείας, όπου 32 άνθρωποι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ, δύο πρόσωπα ήταν οι πρωταγωνιστές: ο 23χρονος δράστης, που είχε απασχολήσει και στο παρελθόν τις αρχές ενώ επιπλέον είχε νοσηλευτεί, και ο 76χρονος ήρωας καθηγητής Μηχανικής, που έδωσε τη ζωή του για να προστατεύσει τους φοιτητές του.


Φανταζόταν σφαγές με αλυσοπρίονα

Η ιστορία του Νοτιοκορεάτη Σεούνγκ Χούι Τσο είναι ανατριχιαστική. Δεν ήταν άγνωστος στη μονάδα αστυνόμευσης του εκπαιδευτικού ιδρύματος, παραδέχτηκε χθες ο αρχηγός της Γουέντελ Φλίντσαμ και ανέφερε ένα περιστατικό κατά το οποίο αξιωματικοί του είχαν πλησιάσει τον δράστη το 2005 ύστερα από καταγγελίες δύο φοιτητριών ότι τις παρενοχλούσε. «Δεν λέω ότι υπήρξαν απειλές. Λέω ότι τα μηνύματά του ήταν ενοχλητικά. Έτσι τα χαρακτήρισαν τα θύματα» είπε ο Φλίντσαμ. Ύστερα από την δεύτερη καταγγελία, μάλιστα, ο συγκάτοικός του δήλωσε στην αστυνομία ότι «μπορεί να είναι αυτοκτονικός». Αυτό οδήγησε τις αρχές στην απόφαση να τον στείλουν σε ειδικό κέντρο ψυχικής υγιεινής για να εκτιμηθεί η κατάστασή του. Πόσον καιρό έμεινε εκεί, δεν έγινε γνωστό. Ο Φλίντσαμ τόνισε πως μετά τον Δεκέμβριο του 2005, οι αστυνομικές αρχές δεν είχαν καμία επαφή μαζί του. Γιατί όμως; Και γιατί, αφού τα κρούσματα φαίνεται πως ήταν πολλά, δεν είχε ληφθεί η κατάλληλη μέριμνα για τον συγκεκριμένο φοιτητή; Γιατί ήταν τόσο εύκολο να αγοράσει όπλα; Στις απορίες των φοιτητών και των οικογενειών τους για την καθυστερημένη αντίδραση των πανεπιστημιακών αρχών ύστερα από την πρώτη επίθεση του δράστη, ο κυβερνήτης της Βιρτζίνια Τιμ Κέιν ανακοίνωσε ότι θα συσταθεί ειδική επιτροπή για να εξετάσει τους χειρισμούς των αρχών.

Η ιστορία του Σεούνγκ Χούι Τσο εμπλουτίζεται και από τις μαρτυρίες συμφοιτητών του αλλά και καθηγητών. Από το 1992 που η οικογένειά του μετανάστευσε στις ΗΠΑ, διέμενε στην Ουάσιγκτον με τους γονείς του. Στο πανεπιστήμιο χαρακτηρίστηκε άτομο μοναχικό και απόμακρο που δεν κοίταζε τους συγκατοίκους του στα μάτια, φόβιζε τους συμφοιτητές του φωτογραφίζοντάς τους, και γράφοντας για απογοητευμένους και βίαιους χαρακτήρες που χρησιμοποιούν σφυριά και αλυσοπρίονα για να σκοτώσουν. Όταν μάλιστα κλήθηκε πέρυσι να υπογράψει σε μια κατάσταση φοιτητών, υπέγραψε με ερωτηματικό. «Υπήρχε κάτι το μοχθηρό σε αυτό το αγόρι. Προτιμούσα να παραιτηθώ παρά να συνεχίσω μαζί του», επισήμανε η ποιήτρια και καθηγήτρια Νίκι Τζοβάνι που τον απέβαλε από την τάξη της. Μια άλλη καθηγήτριά του, η Λουσίντα Ρόι, ανέφερε πως, σε πολλές περιπτώσεις, ο Νοτιοκορεάτης ήταν παρών – απών στο μάθημα του δημιουργικού γραψίματος που δίδασκε. «Ήταν σα να μιλάς στο κενό, σα να μην ήταν εκεί. Φορούσε γυαλιά και κατέβαζε χαμηλά το καπέλο του, έτσι ήταν δύσκολο να δούμε το πρόσωπό του». Η Ρόι είχε εφεύρει κι έναν μυστικό κώδικα με τον βοηθό της. Σε περίπτωση που αισθανόταν απειλή, θα έλεγε στον βοηθό της το όνομα ενός αποθανόντος καθηγητή. Αυτό θα ήταν το συνθηματικό για να ειδοποιήσει την αστυνομία. Ο Σεούνγκ Χούι Τσο, ο οποίος αυτοκτόνησε μετά τις επιθέσεις, άφησε πίσω του μια επιστολή όπου εκφράζει τον θυμό του για τον «έκλυτο βίο» και τα «πλουσιοκόριτσα» και μεταξύ άλλων γράφει: «Εσείς με εξωθήσατε να κάνω ό,τι έκανα».
Σκοτώθηκε για να σώσει τη ζωή των παιδιών

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ άνθρωπος που είδε τον 76χρονο καθηγητή Μηχανικής Λίβιου Λιμπρέσκου ζωντανό ήταν ο φοιτητής του Άλεκ Κάλχουν που την ώρα του μακελειού βρισκόταν στην τάξη του. Ήταν έτοιμος να πηδήξει από το ψηλό παράθυρο όταν γύρισε και τον κοίταξε για τελευταία φορά: ο ηλικιωμένος καθηγητής κρατούσε με όλη του τη δύναμη κλειστή την πόρτα της τάξης για να μην μπει μέσα ο δράστης. Λίγα λεπτά αργότερα ο καθηγητής έπεφτε νεκρός από τα πυρά του 23χρονου δράστη. Είχε προλάβει όμως και είχε παροτρύνει τους μαθητές του να εγκαταλείψουν το κτίριο από τα παράθυρα. Από τότε μέχρι σήμερα η σύζυγός του λαμβάνει συνεχώς e-mails από τους φοιτητές του.

Το Ολοκαύτωμα
Ο Λιμπρέσκου είχε γεννηθεί στη Ρουμανία από Ρουμανοεβραίους γονείς. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Ρουμανία συμμάχησε με τη ναζιστική Γερμανία, στάλθηκε σε σοβιετικό στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας και στη συνέχεια απελάθηκε με την οικογένειά του και χιλιάδες άλλους Εβραίους σε ένα κεντρικό γκέτο της πόλης Φοκσάνι. Μετά τον πόλεμο βρήκε αμέσως δουλειά ως διακεκριμένος μηχανικός που ήταν στη ρουμανική υπηρεσία αεροδιαστημικής. Αρνήθηκε όμως να ορκιστεί πίστη και υποταγή στο καθεστώς τη δεκαετία του ΄70 και όταν αργότερα ζήτησε την άδεια να πάει στο Ισραήλ απολύθηκε.

Όπως δήλωσε ο γιος του, ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Μεναχέμ Μπέγκιν χρειάστηκε να μεσολαβήσει για να μπορέσει να μεταναστεύσει ο Λιμπρέσκου με την οικογένειά του στην πατρίδα του. Ύστερα από 7 χρόνια παραμονής του στο Ισραήλ, ο καθηγητής μετανάστευσε στις ΗΠΑ όπου διέπρεψε στο Πολυτεχνείο της Βιρτζίνιας. Από τους πλέον διακεκριμένους επιστήμονες στον τομέα της αεροναυτικής μηχανικής, ο Λιμπρέσκου δίδαξε επί 20 χρόνια ενώ μεγάλο ενδιαφέρον για τις έρευνές του είχε δείξει και η ΝΑSΑ. «Η δουλειά του βοήθησε στην κατασκευή καλύτερων αεροσκαφών», δήλωσε χθες ο συνάδελφός του Ισουάρ Πουρί, επικεφαλής του Τμήματος Μηχανικής του Πανεπιστημίου.
Οι αριθμοί

●200 ΕΚΑΤ. ιδιόκτητα όπλα υπάρχουν στις ΗΠΑ ●11.000 ήταν τα επεισόδια που σχετίζονται με κατοχή όπλων το 2004, σύμφωνα με το FΒΙ● 477.000 ήταν ο συνολικός αριθμός θυμάτων από περιστατικά με πυρομαχικά το 2005 ● 50 ΦΟΡΕΣ λιγότερες πιθανότητες έχει να σκοτωθεί από πυρομαχικά ένας Βρετανός από έναν Αμερικανό ● 1 ΣΤΑ 3 όπλα που κυκλοφορούν στις ΗΠΑ είναι πιστόλια ● 16 ΠΑΙΔΙΑ και έφηβοι σκοτώνονται από ατυχήματα με όπλα κάθε μέρα στις ΗΠΑ ● 43 ΦΟΡΕΣ πιθανότερο είναι τα όπλα που αγοράζονται για αυτοάμυνα να χρησιμοποιηθούν τελικά για να σκοτώσουν κάποιον φίλο ή μέλος της οικογένειας ● 5 ΦΟΡΕΣ πιθανότερο είναι να αυτοκτονήσει κάποιος όταν υπάρχει όπλο στο σπίτι του, από ό,τι όταν δεν υπάρχει ● 5 ΦΟΡΕΣ συχνότερα χρησιμοποιούνται τα όπλα για αυτοάμυνα από ό,τι για διάπραξη εγκλήματος ● 24% των ανθρώπων που «τραβάει πιστόλι», τελικά πυροβολεί ● 5.000 εκθέσεις όπλων πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ