Στην ανάπαυλα

Χριστός Ανέστη και Καλή Παράσταση

Παράπονο μεγάλο το ΄χω, όλοι να ζούνε την ζωή με ημερομηνίες γιορτές και εποχές κι αργίες, όλοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια. Όπου «ψωριάρης» διάβαζε χαϊδευτικά «καλλιτέχνης του θεάτρου». Έρχεται Παρασκευή κι όλοι σαν τους τρελούς παρατάνε γραφεία μαγαζιά email μεροκάματα και fax τρέχουνε στα σπίτια τους ένα ντουσάκι και κατευθείαν ντου στη νύχτα. Εμείς πάλι, οι του θεάτρου, γιοκ. Βλέπουμε το Σαββατοκύριακο να πλησιάζει σαν μαύρο σύννεφο με τέσσερις παραστάσεις φορτωμένο και σκοτεινιάζει η καρδιά. Και μόνο Σαββατοκύριακο; αυτά τα Χριστούγεννα; Λες και γεννήθηκε ο Θεάνθρωπος για να βγαίνω εγώ στην απογευματινή με τη γαλοπούλα στο στόμα. Και το Πάσχα όταν πάμε, καλή ώρα στη Θεσσαλονίκη τουρνέ να κάνει τουρνέ και το κοκορέτσι στο στομάχι με το αρνί από δίπλα. Δεν μιλάω για το μαρτύριο της 25ης Μαρτίου. Κοτζάμ Ευαγγελισμός όλοι να γιορτάζουν τον Κολοκοτρώνη και την Παρθένο με τον κρίνο τρώγοντας τόνους μπακαλιάρο σκορδαλιά, και να μπαίνεις στο θέατρο και να όζει η πλατεία την εύοσμον σκορδίλα να πέφτει η πίεση να σέρνεσαι στο πάλκο, θύμα κι εσύ, παράπλευρη απώλεια του αγώνα για την Ανεξαρτησία του Έθνους. Άδικη ζωή.

Ή μήπως όχι. Μήπως δεν είναι έτσι. Μήπως διαλέξαμε αυτό το επάγγελμα ανάμεσα στα άλλα, και για να δείξουμε πως αψηφούμε τα κοινότοπα, τα τετριμμένα, τα παραδεδεγμένα, και με της τέχνης τα φτερά ανοιγόμαστε σε άλλους κόσμους κι ουρανούς υπέρτατου φωτός, φωτός των άκρως αισθητών. Άαα. Άμα είναι έτσι, ίσως καλά να πάθουμε. Αμαρτία για! (που λεν κι εδώ στην Σαλονίκη). Ίσως πρέπει να πληρώσουμε. Να πληρώσουμε γιατί αμφισβητήσαμε τη σειρά, το ημερολόγιο την τάξη, και μας καταδικάσαμε (γιατί αποφασίσαμε οι επηρμένοι πως εμείς ο ένοχος, εμείς κι ο δικαστής) μας καταδικάσαμε λοιπόν, αυτά που αρνηθήκαμε, αυτά και να ζητάμε. Να βγούμε ζήτουλες στη γωνία της ζωής στο πεζοδρόμιο της κοινωνίας και μ΄ απλωμένο χέρι. – Αργίες δεν έχω καλέ. Σας παρακαλώ. Ό,τι έχετε ευχαρίστηση. Ο Θεός να σας δίνει χρόνια και να μου κόβει παραστάσεις. Ένα Σαββατοκύριακο καλέ, ένα ΣουΚου, έστω ένα Σαββάτο. Ένα Σαββάτο βράδυ καλέ Κυρία, μια Κυριακή γιορτή. Λυπηθείτε με καλέ, έχω τα νεύρα μου από οκτώ ετών. Ορίστε και το εξιτήριο το ΄χω στην κορνίζα. Να το γράφει. «Απόφοιτος Δραματικής Σχολής Εθνικού Θεάτρου». Τι άλλο θέλετε; Είμαι ανίατος καλέ μου κύριε. Είμαι άρρωστος- βαριάπεθαίνει.

Το ΄λεγα στη Σοφία- το πιο μικρό στο θέατρο, ίδιο πουλάκι που κελαηδάει στου ήλιου το κλαρί – και γέλαγε και φώναζε, πηδούσε, μα ξαφνικά. – Λέτε κύριε Φασουλή, λέτε επειδή μας λείπει τόσο πολύ, γι΄ αυτό να το ζητάμε; Γιατί αν είναι έτσι, το σκέφτομαι εγώ τώρα. Λέτε να τον χωρίσω, να ΄χω την έλλειψη για να τον ζητάω και να τον ξαναγαπήσω; Βλακείες λέω έ; Ή όχι; Πες τε μου κύριε Φασουλή να τον χωρίσω, για να τον ποθήσω; Ή να τον αγαπάω και να τον βαριέμαι; Τι να πω κι εγώ; Καλή Ανάσταση κι ανοίχτε Αυλαία.