ΥΠΟΛΗΨΕΙΣ ΔΕΝ ΘΙΓΟΝΤΑΙ

Το μυθιστόρημα χαρακτηρίζεται κυρίως από έλλειψη ρίσκου. Πάντοτε επιλέγεται η ασφαλής λύση, όσο αμφίσημη και αν παρουσιάζεται.

Ποτέ δεν παρατίθεται σκηνή που θα μπορούσε να θεωρηθεί ασεβής. Για μερικά ανώδυνα ζητήματα προτείνονται, πάντως, πάναπλες λύσεις. Ο Χένρι Τζέιμς φέρεται να ασχολείται με το θέατρο ώστε να λυτρωθεί από την εσωτερική μιζέρια που προκαλεί η πεζογραφία και να γευτεί πρώτη φορά την πλατιά αναγνώριση, ενώ η στροφή του από τη γραφή στην υπαγόρευση εξηγείται στο βιβλίο με ένα κωμικό εύρημα: ο μετρ προσβάλλεται από το ευρύτατα διαδεδομένο στους συγγραφείς αυχενικό σύνδρομο.

Ο Χένρι Τζέιμς μένει τελικά αλώβητος και το βάθρο του δεν κλυδωνίζεται. Αν και στο βιβλίο παρουσιάζεται να επιθυμεί άνδρες, να ονειρεύεται συναισθηματικότερη εμπλοκή στα κοινωνικά δρώμενα και να επιζητεί την κοινή αποδοχή, παραμένει διακριτικός, μοναχικός, θωρακισμένος. Διαλέγει την αυτοπειθαρχία, τις δοκιμασμένες φιλίες και την ολόψυχη αφοσίωση σε κλειστές δημιουργικές διαδικασίες.