ΣΤΟ ΣΚΑΜΝΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ

Για τον Γουόλιν ο ισχυρισμός των μεταδομιστών ότι ο ορθός λόγος αποτελεί μηχανισμό καταπίεσης είναι, ως άποψη, εξίσου ένοχη με τις ναζιστικές προεκτάσεις των θέσεων του Νίτσε, τις βαλκανικού τύπου εθνοκαθάρσεις, την άνοδο του Λε Πεν αλλά και τον εμποτισμό της κρυστάλλινης φροϋδικής θεωρίας από τον μυστικισμό του Γιουνγκ ο οποίος, κατά τη γνώμη του Γουόλιν, οδήγησε την εφαρμοσμένη ψυχολογία στον χιτλερικό παγανισμό και στον απολίτικο χαβαλέ του σύγχρονου Νew Αge. Με κίνδυνο να γλιστρήσω στη βαρβαρότητα των γενικεύσεων, θα έλεγα ότι ο συγγραφέας καθίζει στο σκαμνί ολόκληρη τη μεταπολεμική ευρωπαϊκή διανόηση και δη τη γαλλική πανεπιστημιακή νομενκλατούρα, την πρώτη που έβαλε γαζάκι στον πλατωνικό λόγο και αντίλογο. Ο μεταδομιστής Ζαν Φρανσουά Λιοτάρ, επί παραδείγματι, ο οποίος υποστηρίζει ότι πίσω από κάθε αμοιβαία συμφωνία κρύβεται η βία, σύμφωνα με τον Γουόλιν δεν κάνει τίποτε άλλο από το να αντικαθιστά την απόδειξη με τη ρητορική, πράγμα εντελώς αντίθετο με τον ορθό λόγο και τις αρχές της δημοκρατίας.

Ο συγγραφέας λογαριάζει τη μεταμοντέρνα θεωρία ως αντι-Διαφωτισμό και διαλύει την κοινή αντίληψη ότι ο μεταδομισμός και ο μεταμοντερνισμός αποτελούν κινήματα της Αριστεράς.

Προς τούτο ξεμπροστιάζει τον πρόδρομο του μεταδομισμού Μορις Μπλανσό για την αρθρογραφία του σε αντισημιτικό περιοδικό του ΄30, εντοπίζει συγγένεια της νέας Αριστεράς με την αυτοαναφορική κουλτούρα του ναρκισσισμού και κατηγορεί τα μέλη του Κολεγίου της Κοινωνιολογίας, του Ζορζ Μπατάιγ συμπεριλαμβανομένου, σαν το αντίστοιχο του ναζιστικού Οrdensburgen, έτσι όπως έβλεπαν τους εαυτούς τους σαν τη μεσαιωνική Στρογγυλή Τράπεζα ή σαν ένα μοναστικό τάγμα έτοιμο να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα όταν θα είχαν ωριμάσει οι συνθήκες. Από την κριτική του Γουόλιν δεν γλιτώνει ούτε το καμάρι της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Χανς Γκάνταμερ, ο οποίος θεωρείται από τον συγγραφέα του βιβλίου επιρρεπής στη μεταμοντέρνα απόρριψη της αντικειμενικής αλήθειας λόγω της αντίθεσής του προς την οικουμενικότητα της καντιανής ηθικής. Δεν ξέρω αν αυτό το βιβλίο γίνει η αφορμή να ξανακλάψει ο Νίτσε και να χαμογελάσει επιτέλους ο κατακαημένος Έγελος, ξέρω όμως ότι για τον φιλοσοφικά ανειδίκευτο αναγνώστη το παρόν είναι ό,τι πρέπει για να γνωρίσει τον αμερικανικό πραγματισμό και ενδεχομένως να απενοχοποιήσει τους ενδοιασμούς του απέναντι σε ιδέες και πράγματα που έχουν αρχίσει να χάνουν τη γοητεία τους.