Κάνε «ντα» τον Ντεριντά…

Ο μακαρίτης Μποντριγιάρ, αποχαιρετώντας προ ολίγων ημερών τον μάταιο τούτο κόσμο, είχε προλάβει να προκαλέσει το κοινό αίσθημα των Αμερικανών αποκαλώντας την 11η Σεπτεμβρίου «ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα». Πίσω από αυτή τη βάναυση διατύπωση κρύβεται ο καβγάς για το ιδεολογικό πάπλωμα ενός ιδεολογικά άσκεπου Νέου Κόσμου. Η σύγχρονη αμερικανική διανόηση όμως δεν έχει πια κανένα λόγο να κοιτάζει συμπλεγματικά κανέναν Ντεριντά κι ας υποδέχτηκε εσχάτως τον αμφιλεγόμενο φιλόσοφο Μπερνάρ Ανρί Λεβί και τον κουρασμένο μεσοεπιθετικό Ντέιβιντ Μπέκαμ με τιμές αρχηγού κράτους. Όπως και να το κάνουμε, η (προσωρινή;) δυσκολία της Γηραιάς Ηπείρου να παράγει ιδέες δίνει την ευκαιρία στη δυνατή καινούργια ήπειρο να κρατήσει (για λίγο;) τα ηνία με αναφορικό πάντως τρόπο. Η αμερικανική δημοκρατία άλλωστε, γνήσιο μόσχευμα του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού καθώς είναι, έχει δικαίωμα να υπερασπιστεί επιτέλους τις ιστορικές και πνευματικές καταβολές της κι ας μη χαμπαριάζει τίποτε από την προϊούσα μελαγχολία της μητρόπολης. Η εξέλιξη είναι εντελώς φυσική και αντανακλά τη βίαιη χειραφέτηση της αμερικανικής σκέψης από την αυθεντία της Ευρώπης. Από αυτή την άποψη το βιβλίο του Ρίτσαρντ Γουόλιν είναι λαμπρό, χρήσιμο και- διατί να το κρύψωμεν άλλωστε- πολιτικά τολμηρό και πολύ γοητευτικό.