Η εξοικείωση με την καθημερινή βία

Το χειρότερο δεν είναι η σκανδαλώδης ανικανότητα της Ελληνικής Αστυνομίας. Το χειρότερο δεν είναι το θέαμα του αστυνομικού ο οποίος, εν περιπολία, βλέπει το μηχανάκι να σκαρφαλώνει στο πεζοδρόμιο και γυρνάει από την άλλη για να μη μπλέξει.

Ούτε ο άλλος ο οποίος αδιαφορεί για το δίκυκλο που ορμάει στη διάβαση των πεζών επειδή μένουν ακόμη δυο τρεις γουλιές φραπεδάκι στο πλαστικό του ποτήρι.

Το χειρότερο είναι η εξοικείωση με την καθημερινή άσκηση βίας. Το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν εντυπωσιάστηκε πώς είναι δυνατόν μια αγέλη δικύκλων να διασχίζει μέρα μεσημέρι το κέντρο της πόλης ανενόχλητη, πως κανείς δεν αναρωτήθηκε τι είναι και πού πάνε όλοι αυτοί, πως κανείς δεν έκανε τον κόπο να τους σταματήσει.

Η επιδρομή της αγέλης των δικυκλιστών είναι μόνο μία έκφραση της κοινωνικής βίας, μιας βίας ανοργάνωτης, απρόβλεπτης και, το χειρότερο, μιας βίας η οποία δεν ζητά κανένα άλλο αντίκρυσμα πέρα από την άσκησή της. Η κυκλοφορία των δικυκλιστών στην πόλη είναι μία από τις πολλές εκφράσεις της καθημερινής της εκδοχής. Δεν είναι η μόνη σίγουρα.

«Χούλιγκαν», «νεοφασίστες», ή απλώς τρομοκράτες, σημασία δεν έχει τόσο το όνομα που θα τους δώσεις.

Σημασία έχει ότι αυτή τη βία δεν μπορούν να την ελέγξουν ούτε μία ούτε δέκα αστυνομίες. Η ΕΛ.ΑΣ. μπορεί να φανεί χρήσιμη μόνο αν καταφέρει και βγάλει, έστω το κεφάλι της μόνο, από τον δυσώδη βάλτο του ελληνικού Δημοσίου.

Σημασία έχει πως αυτή τη βία, μόνο μια ανανέωση της κοινωνικής συνθήκης μπορεί να δημιουργήσει τα κατάλληλα αντισώματα για να την αντιμετωπίσει. Και η αναξιοπιστία της πολιτικής τάξης δεν βοηθάει καθόλου στην περίπτωση.