δίκυκλα

ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ,
ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΡΟΔΟ ΤΗΣ ΠΑΤΗΣΙΩΝ, ΜΙΑ ΔΙΜΟΙΡΙΑ
ΚΡΑΝΟΦΟΡΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΜΕ
ΑΣΠΙΔΕΣ ΕΙΧΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΕΙ ΓΙΑ ΑΡΚΕΤΕΣ ΩΡΕΣ
ΟΡΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ, ΟΙ
ΟΠΟΙΟΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ
ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ
ΣΤΟΝ «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ»
Πραγματικά τους χάρηκα τους άνδρες των Σωμάτων Ασφαλείας. Με την σθεναρή τους στάση, μη παραχωρώντας σπιθαμή πεζοδρομίου, έδειχναν ανθρώπους που έχουν ακριβή επίγνωση του κοινωνικού τους ρόλου. Στο βλέμμα τους, όσο μπορούσες να το διακρίνεις κάτω από το κράνος, διαγραφόταν η ηρεμία της συνείδησης που έχει ταχθεί στο καθήκον και είναι αποφασισμένη να το υπηρετήσει.

Στο αντίπαλο στρατόπεδο η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική. Εκεί επικρατούσαν, από όσο μπόρεσα να καταλάβω, η διάλυση και η υποκρισία. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν, από ό,τι φαίνεται, φορέσει τη στολή του απλού καθημερινού συμπολίτη μας και παρίσταναν ότι δεν έχουν καμία διάθεση να βρίσκονται κυριακάτικα εκεί που βρίσκονταν, ενώ κατά βάθος το αίμα τους έβραζε για φασαρία και τους αισθανόσουν διψασμένους και έτοιμους για ασχήμιες και ό,τι εν γένει τους υπαγόρευε η παραβατική συνείδησή τους.

Αυτή τη βία, μόνο μια ανανέωση της κοινωνικής συνθήκης μπορεί να δημιουργήσει τα κατάλληλα αντισώματα για να την αντιμετωπίσει

Το αίσθημα έγινε ακόμη εντονότερο όταν, ματαίως, προσπάθησα να καταλάβω τι ζητούσαν από όλους εμάς τους περαστικούς, αποδέκτες της διαμαρτυρίας τους. Δυστυχώς το «πράσινο» και το «Πεδίον του Άρεως» ήταν και εξακολουθούν να παραμένουν έννοιες αφηρημένες στο μυαλό των περισσοτέρων από εμάς, με αποτέλεσμα να μη μπορείς να καταλάβεις για ποιο λόγο κάποιος θέλει να σώσει είτε το ένα είτε το άλλο.

Τέλος πάντων. Επαναλαμβάνω ότι δεν με συγκίνησαν ποσώς τα αιτήματά τους, ή οι λόγοι της διαμαρτυρίας τους. Εκείνο που, αντιθέτως, με συγκίνησε ήταν η άψογη οργάνωση και η εκπληκτικά οργανωμένη εμφάνιση των ανδρών της ΕΛ.ΑΣ. η οποία, από ό,τι άκουσα στο ραδιόφωνο, στέφθηκε και με επιτυχία αφού συνελήφθησαν και δυο τρεις από αυτούς τους άθλιους ταραξίες που τόλμησαν να αναστατώσουν την τόσο ήρεμη και καλά οργανωμένη πρωτεύουσά μας.

Και δεν άργησα να συνειδητοποιήσω πόση ανάγκη είχα από τον θαυμασμό που μού ενέπνεαν αυτοί οι άνδρες, όταν έπιασα τον εαυτό μου να περνάει και να ξαναπερνάει μπροστά από το σημείο εκείνο. Την Κυριακή των Βαΐων η ΕΛ.ΑΣ. απέδειξε πως μπορεί με εκπληκτική ταχύτητα να ερμηνεύει τα μηνύματα των καιρών, αφού εντός μόλις δύο εικοσιτετραώρων με την εμφάνισή της απέδειξε πως είχε καταφέρει να καλύψει ήδη ό,τι κενό είχε παρουσιαστεί δύο ημέρες πριν, ημέρα Παρασκευή, όταν μια αγέλη δικυκλιστών είχε διασχίσει μέρα μεσημέρι τις κεντρικές αρτηρίες της ίδιας οργανωμένης πρωτεύουσας χωρίς να ιδρώσει το αυτάκι κανενός.

Θα μου πείτε, άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Πρώτον, οι δικυκλιστές διαθέτουν εξ ορισμού δίκυκλα, άρα μετακινούνται, κατά συνέπειαν απομονώνονται με μεγαλύτερη δυσκολία από ό,τι οι περίοικοι του Πεδίου του Άρεως. Δεύτερον, φορούν κράνη με συνέπεια ο αυτόπτης μάρτυρας ή ο αστυνομικός, όσο επιδέξιος και εκπαιδευμένος κι αν είναι, να δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Άνθρωπος είναι κι αυτός. Δεν είναι μάντης.

Τρίτον, από ό,τι άκουσα οι εν λόγω δικυκλιστές είχαν «τσακισμένες» τις πινακίδες των δικύκλων τους- συμπτωματικά ή όχι, δεν έχει σημασία- με αποτέλεσμα να μη φαίνονται οι αριθμοί τους, άρα να μη μπορεί να τους σταματήσει κανείς. Διότι αν τους έκανε σήμα ο αστυνομικός να σταματήσουν και αυτοί δεν σταματούσαν, τότε δεν θα είχε τρόπο ο εν λόγω αστυνομικός να τους γράψει αφού δεν φαινόταν ο αριθμός, με αποτέλεσμα και η παραβατική συμπεριφορά να μείνει ατιμώρητη και ο αστυνομικός να γίνει ρεζίλι- και με τι μούτρα να αντιμετωπίσει μετά τους άγριους περιοίκους του Πεδίου του Άρεως.

Τέταρτον, η επιδρομή της αγέλης έγινε μέρα μεσημέρι, μια ώρα δηλαδή που στους δρόμους υπάρχει πάρα πολλή κίνηση, με αποτέλεσμα οι αστυνομικοί να μην κυκλοφορούν προκειμένου να μην ταλαιπωρηθούν. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Δεν είναι υπεράνθρωποι.

Πέμπτον, και σημαντικότερο. Οι δικυκλιστές, εξ ορισμού, είχαν δίκυκλα κατά συνέπειαν η κυκλοφορία τους στους δρόμους και τα πεζοδρόμια της πόλης να μην υπόκειται στις διατάξεις του Κ.Ο.Κ. και τα άρθρα του Αστικού και Ποινικού Κώδικα, αλλά στην άγραφη συνθήκη που οι ίδιοι έχουν επιβάλει. Χωρίς πινακίδες οι περισσότεροι, με περίσσευμα θράσους, το αγενές ανθρωπολογικό είδος απολαμβάνει την ασυλία μιας φυλής που πιστεύει ότι το σπρώξιμο, το βρίσιμο και η εν γένει τρομοκράτηση του αδύνατου είναι ο μόνος αξιοπρεπής κανόνας κοινωνικής συμπεριφοράς.

Τέλος πάντων. Ας σοβαρευτούμε. Οι πάσης φύσεως αρμόδιοι, προκειμένου να ξεμπερδεύουν ακόμη μία φορά, βάπτισαν την επέλαση της μηχανοκίνητης αγέλης «ξέσπασμα της βίας στα γήπεδα», παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, ούτε η Μιχαλακοπούλου ούτε η Μαραθώνος είναι γήπεδα. Ανικανότητα, νοητική δυσπλασία ή υποκρισία- δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ακόμη μία φορά δεν είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε τα πραγματικά μεγέθη του προβλήματος και αδιαφορώντας αν θα το λύσουμε ή όχι, προκειμένου να περάσουμε τις εξετάσεις, το μεταφράζουμε στους δικούς μας βατούς όρους.