ΜΑΤΙΕΣ Μ. Δευτέρα

Κάτι αλλάζει στη ζωή μου με τον ερχομό της Μεγάλης Εβδομάδας. Νιώθω ένα τρικύμισμα μέσα μου, μια τρυφερή γλύκα. Όπως όταν τελειώνεις ένα τραγούδι και είναι όλα στη θέση τους- λέξεις, πνεύματα, τελείες, αποσιωπητικά- και λες μια λέξη μόνο: «ωραία»! Έτσι, «ωραία», αισθάνομαι. Και είναι ακόμη αρχή· Δευτέρα. Πού να ΄ρθουν και οι άλλες μέρες, οι βαθιές και εξαίσιες, με τις ψαλμωδίες και τις μυρωδιές, πού να ΄ρθει και η Μεγάλη Παρασκευή, που με αναστατώνει…

Είχαμε έναν καθηγητή στο Γυμνάσιο, καθαρευουσιάνο, συντηρητικό, κακό παιδαγωγό, αμόρφωτο- γράφω πολλά γι΄ αυτόν στο τελευταίο βιβλίο μου «Είναι γλεντζές, πίνει γάλα»- που μας έλεγε, κάθε τόσο: «ό,τι μικρομάθει τις, δεν γερονταφήνει». Σωστή κουβέντα.

Όλα ή σχεδόν όλα έχουν σχέση με την παιδική μας ηλικία. Κι αυτή η «τρυφερή γλύκα», που ανέφερα πιο πάνω, στην παιδική μου ηλικία έχει την πηγή της.

Μεγαλώνουμε. Κι όλο και κάτι πετάμε, θέλοντας και μη, στον δρόμο, από τα υπέροχα χρόνια της ανεμελιάς, αλλά και των ονείρων. Κρατάμε, όμως, πάνταέτσι αισθάνομαι- αυτή την ευωδιά της Μεγάλης Εβδομάδας. Κι ας γέμισε ο κόσμος διαφημίσεις παιχνιδιών, που ξετρελαίνουν τα παιδιά μας (τους φτωχούς πατεράδες σκέφτομαι, κάθε φορά που βλέπω στην τηλεόραση ή ακούω από το ραδιόφωνο, μέρες που ΄ναι, τέτοιες διαφημίσεις). Κι ας γέμισε ο κόσμος αίμα, φρίκη, μπόχα, αγωνία… Το 1990, κάπου εκεί, πήγα στα Ιεροσόλυμα, για πρώτη φορά.

Μπαίνεις σ΄ αυτή την πόλη, κυκλοφορείς στα σοκάκια της, όπου οι έμποροι σε πουλάνε και σ΄ αγοράζουν ολόκληρο, και άθεος ακόμη να ΄σαι, δεν μπορείς να μη συγκινηθείς. Όλα αυτά που διάβασες, όλα αυτά που σε μεγάλωσαν, τα πίστεψες, τα αμφισβήτησες, τα απέρριψες, αν τα απέρριψες, σε πάνε και σε φέρνουν. Επανέρχεσαι στην πραγματικότητα μόνο όταν βγεις από τα τείχη και προσγειωθείς στην άσφαλτο. Με τα αυτοκίνητα, τους οπλισμένους αστυνομικούς που σε κοιτάζουν φιλύποπτα, γιατί είσαι σκούρος, τη ζωή που τρέχει στους δικούς της, σημερινούς, ξέφρενους ρυθμούς.

Ο Δημητράκης, ο φίλος μου, νηστεύει και περιμένει πώς και τι να ΄ρθει το Πάσχα, να βάλει δυο αρνιά στη σούβλα και να τα ξεκοκαλίσει με την παρέα του, στην Κορινθία. Ξέρει πενήντα τροπάρια απ΄ έξω, κατά βάθος είναι θρήσκος, αλλά τη Μεγάλη Δευτέρα δεν την υπολογίζει ιδιαίτερα, «Δεν είναι φίρμα, όπως η Μεγάλη Παρασκευή και η Λαμπρή», μου λέει. «Από την Κασσιανή και μετά, αρχίζει το πράγμα να έχει ενδιαφέρον», προσθέτει. Αλλά εγώ, κι ας μην ξέρω κανένα τροπάριομόνο δυο στίχους από δω, τρεις στίχους από κει κρατάω στη μνήμη μου- από σήμερα, Μεγάλη Δευτέρα, αισθάνομαι αλλιώς.