ΣΤΟ ΠΑΡΑΝΤΑΪΣ ΤΗΣ ΜΥΚΟΝΟΥ

Η αίσθηση ότι η Ελλάδα είναι ένας τόπος όπου το πολιτισμικό θαύμα λειτουργεί ακόμη, τείνει να εκλείψει για τους Έλληνες. Κι αυτό συμβαίνει επειδή μια τέτοια αίσθηση βασίζεται στο φιλτράρισμα των σύγχρονων βιωμάτων μέσα από μια βαθιά παιδευτική σχέση με τον τόπο, η οποία δεν υπάρχει πλέον για τους περισσότερους Έλληνες, ακούσια θύματα του εντόπιου πολιτικού και εκπαιδευτικού συστήματος, που ζουν, όπως παρατηρεί ο Σέημους Χήνυ για τους Έλληνες και τους συμπατριώτες του Ιρλανδούς, «σε ένα ευρύτατα αγνωστικιστικό, καταναλωτικό σύμπαν παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού» (σ. 18). Με άλλα λόγια, η εμπειρία της ηλιακής μεταφυσικής της ποίησης του Ελύτη προϋποθέτει ένα Αιγαίο άλλων εποχών, διυλισμένο μέσα από την ελληνική παιδεία και τον μύθο. Είναι σχεδόν ανέφικτο να βιώνει κανείς αυτή την εμπειρία, κάνοντας ηλιοθεραπεία στο σημερινό μυκονιάτικο Παραντάις.