«Σιγά μη γίνω εγώ το στρατιωτάκι του σκηνοθέτη»

ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΑΠΛΑ. Ε, ΑΦΟΥ ΤΟ FΕSΤΙVΑL
FRΑΝCΑΙS ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΦΕΡΩ ΕΓΩ
ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΓΑΛΛΙΔΑ ΣΤΑΡ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ!
ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ Η ΖΑΝ ΜΟΡΟ ΔΕΝ ΜΕΤΑΚΙΝΗΘΗΚΕ
ΠΡΟΣ ΕΛΛΑΔΑ, ΕΞ ΑΝΑΓΚΗΣ ΑΝΕΒΗΚΑ
ΠΡΟΣ ΓΑΛΛΙΑ!
Μια από τις πιο αλησμόνητες συναντήσεις από την εποχή που έπιασα μολύβι και χαρτί καθημερινής ταχυγραφίας. Πρώτα απ΄ όλα, για να πω την μαύρη αλήθεια. Η παρακάτω συνομιλία- δηλαδή τι συνομιλία, ρεσιτάλ παρορμητικής ειλικρίνειας είναι- συνέβη στις Κάννες, με φόντο την γαλάζια ακτή. Κατ΄ ευφημισμόν «blue», στην πραγματικότητα brown προς το κατακάθι του εσπρέσο είναι. Και δεύτερο, το σπάνιο αυτό πλάσμα που πατάει τα ογδόντα, έγραψε ιστορία με την ακόλουθη φράση: Είμαι τόσο παθιασμένη που ερωτεύομαι με την πρώτη ματιά. Φανταστείτε – λόγου χάριν- ένας εξ αυτών των τόσων πολλών ήταν και ο Αμερικανός σκηνοθέτης Ουίλιαμ Φρίντκιν του «Εξορκιστή» αλλά και του «Ανθρώπου από τη Γαλλία». Τον παντρεύτηκε το 1977 και τρία χρόνια μετά τού έδωσε τα παπούτσια στο χέρι. «Παρακάθησε» συμπλήρωσαν οι φίλοι της Jeanne!

Από την Ελλάδα (της είπα).

«Αgapi mou» (είπε)

Με μαύρο «ανδρικό» μεταξωτό κοστούμι. Με σιδερωμένα μάγουλα από το εκατοστό λίφτινγκ (μαγκιά της!), με έντονο, κατακόκκινο στα χείλη και με χιλιάδες τσιγάρα να καπνίζουν σαν φουγάρα. Όχι τα δικά της «τα ξέχασα agapi mou, να πάρω από τα δικά σου;». Πριν προλάβω, πάει άφαντο το πρώτο Rothmans lights. «Δεν καπνίζεις Γκολουάζ;» ρώτησε σαν να με μαλώνει. Πριν προλάβω ν΄ ανοίξω το στόμα μου, συνέχισε το δικό της. Από το βλέμμα της άστραφταν σπινθήρες που έγραφαν «ρώτα με ό,τι θέλεις». Πιάστηκα αδιάβαστος.

Ακολούθησα τους τύπους και μου ΄ρθε χωρίς γρίφους!

Γιαγιά (ψέλλισα, αφού σε μια από τις τελευταίες ταινίες της, υποδύεται την γιαγιά).

«Α, δεν με ξέρεις. Δεν είμαι κομπλεξική. Τη γιαγιά λοιπόν. Άλλωστε ο Φρανσουά (εννοεί τον σκηνοθέτη Φρανσουά Οζόν) είναι ταλεντάρα και καμία δεν θα αρνιόταν να παίξει σε δική του ταινία. Τον είχα εντοπίσει από την πρώτη του ταινία και είχα πει ένα νέο αστέρι ανατέλλει στο γαλλικό σινεμά».

Επομένως το σημερινό σινεμά πάει καλά. «Μπα!» (ανάβει δεύτερο τσιγάρο) «οι περισσότερες ταινίες είναι βαρετές, συντηρητικές, γεμάτες κλισέ. Να επιστρέψουμε στην γιαγιά;». Να επιστρέψουμε. «Η δική μου, από τη μεριά της Ιρλανδέζας μάνας μου, ήταν κακιά, μοχθηρή, αλκοολική και ζήλευε τα παιδιά της. Φαντάσου λίγο πριν τα τινάξει σπάραζε από λυγμούς από την τρομάρα της».

Το ακούω φυσικό. «Καθόλου. Κάθε πράγμα με τον καιρό του. Άσε που ήταν και θεούσα μέχρι βλακείας. Όσο για τη μάνα μου, αυτή κι αν κολυμπούσε μέσα στο ψέμα. Από τον φόβο της ποτέ δεν της είπε μισή αλήθεια. Μια από τις τελευταίες μνήμες που είχα με την γιαγιά μου ήταν όταν πριν πεθάνει μου είπε κάτι άθλιο…».

Τι ακριβώς; «Ντρέπομαι να το πω. Τέλος πάντων. Κι εγώ της απάντησα «μερντ» (σκατά). Αν και διαρκώς υμνούσε τον Θεό, στο τέλος τιμωρήθηκε απ΄ αυτόν. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι τελικά δεν είναι ζήτημα ηλικίας αλλά χαρακτήρα. Εγώ λατρεύω τις “ζωντανές” προσωπικότητες, τις ζωντανές σχέσεις. Γι΄ αυτό όταν μια ερωτική σχέση τελειώνει, πάει, δεν λες ας κάνουμε μια νέα αρχή. Τι πα να πει “μια νέα αρχή”; Τίποτα. Ψευδαίσθηση είναι».

Τότε; «Είναι απλό. Το μόνο που λες είναι “Let΄s go”. Πάμε παρακάτω».

Πάμε πού; «Σε μια νέα σχέση. Δόξα τω Θεώ χιλιάδες ακολουθούν».

Ακόμα και τώρα; «Ε, μην υπερβάλουμε» (η αυταρέσκεια έκανε πιρουέτες στα μάγουλα, στα βλέμματα, στις χειλάρες της, σε όλα της).

Λένε ότι οι ηθοποιοί στους ρόλους τους παίζουν κάτι από τον εαυτό τους.

«Μερντ (πάλι τα ίδια) Ιt΄s fucking disgusting and dishonest (να το μεταφράσω; Άσε καλύτερα). Τίποτα απολύτως. Όσο για το άλλο που λένε, πως τάχα μου ακολουθούν εντελώς τις οδηγίες του σκηνοθέτη-δημιουργού, δηλαδή του Θεού πάλι μερντ και αυτό».

Τίποτα απολύτως; «Ε, κάνουμε και κάτι από τα δικά τους. Πρέπει να είσαι εντελώς άδειος, ρηχός, ξύλο για να παριστάνεις το στρατιωτάκι του σκηνοθέτη. Άσε που αρκετές φορές ούτε ο ίδιος ξέρει».