«ΠΡΩΤΑ Η ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ Ο ΝΟΜΟΣ»

Το πράγμα θα ξεκινήσει ως απλή επίδειξη δύναμης εκ μέρους της αστυνομίας, και μετά θα λοξοδρομήσει. «Σκεφτόμουνα ότι εμείς εδώ υπηρετούμε τον νόμο», λέει ο Μάρτενς στον προϊστάμενό του. «”Τη δύναμη, μικρέ μου”, με διόρθωσε ο Ντιάζ. “Μέχρι τώρα νόμιζα ότι και τα δύο είναι το ίδιο”. “Ε, ναι”, παραδέχτηκε ο Ντιάζ. “Μόνο που δεν πρέπει να ξεχνάς τη σειρά. Πρώτα η δύναμη και μετά ο νόμος”». Έπειτα όμως τα γρανάζια αυτονομούνται και ο μηχανισμός που μπήκε σε κίνηση παίρνει ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Όταν συλλαμβάνεται και ένας συμβολαιογράφος που εμπλέκεται, υποτίθεται, και αυτός, διαμείβεται ο εξής διάλογος: «”Δεν σας καταλαβαίνω, κύριοι”, τραύλισε, “δεν σας καταλαβαίνω. Τι θέλετε από μένα; Η πολιτεία με εμπιστεύεται!..” “Να”, έγνεψε ο Ντιάζ σαν δάσκαλος στο σχολείο, “μόνο που εμείς δεν εμπιστευόμαστε την πολιτεία”. Ο συμβολαιογράφος τον κοιτούσε με τα μικροσκοπικά υγρά του μάτια. “Δεν καταλαβαίνω”, είπε, “δεν καταλαβαίνω. Τότε τι εμπιστεύεστε;”. “Το πεπρωμένο. Αλλά προς το παρόν έχουμε αναλάβει τον ρόλο του πεπρωμένου, που σημαίνει ότι εμπιστευόμαστε εμάς τους ίδιους”, είπε ο Ντιάζ».

Και ο Μάρτενς σχολιάζει: «Συνειδητοποίησα τότε πως δεν μπορούσαμε να εναποθέσουμε την εμπιστοσύνη μας παρά μόνο σ΄ εμάς. Αλλά και στο πεπρωμένο, αυτή την αχόρταγη, άπληστη και αιώνια πεινασμένη ρόδα. Την κινούσαμε ακόμα εμείς; Ή αυτή εμάς;

Το ίδιο μου κάνει. Όπως προείπα, πιστεύει κανείς πως ελέγχει επιδέξια τα γεγονότα και έπειτα θέλει απλώς να μάθει προς τα πού στο διάολο καλπάζουν».